Σαν από άρνηση να παρακολουθήσω την προεκλογική φρενίτιδα των κομμάτων, κρύβομαι τις νύχτες σε θεατρικές σκηνές, κινηματογραφικές αίθουσες και συναυλιακούς χώρους. Στα διαλείμματα, βγαίνω στη νύχτα για τσιγάρο και χαζεύω τους άλλους σαν να πρόκειται να μου δώσουν την απάντηση που μέχρι στιγμής κανένα κόμμα δεν πέτυχε. 

Πριν και μετά το διάλειμμα, είδα τον Άμλετ στη Στέγη, στην καταπληκτική μετάφραση του Καψάλη. Συγκλονίστηκα με την οικονομία του Χουβαρδά κι αποφάσισα πως καμία άλλη Ελληνίδα ηθοποιός δεν παίζει σαν τη Μουτούση. Από το παγωμένο σάπιο βασίλειο της Δανιμαρκίας, μια άλλη μέρα βρέθηκα στο Εθνικό για τα Πικρά δάκρυα της Πέτρα Φοντ Καντ. Ούτε ο Φασμπίντερ δεν θα έβρισκε τέτοια ιδανική Μαρλένε σαν αυτή που έχτισε η Παρθενόπη Μπουζούρη. Τελικά, αποφάσισα πως αγαπώ την Ελλάδα, δεν θέλω να φύγω ποτέ από δω, ακόμη κι αν ζω μόνο με την προσδοκία μιας εβδομάδας διακοπών το καλοκαίρι. Έτσι, είδα Τσιτσάνη στο Μέγαρο, με τον για πάντα νέο Σταύρο Ξαρχάκο που διηύθυνε Γαλάνη και Αρβανιτάκη. Μέχρι την επόμενη μέρα τραγουδούσα μέσα μου τον Απόκληρο. Σταμάτησα όταν έσβησαν τα φώτα και άρχισε ο Birdman. Καθηλωτικό ή αλλιώς για μεγάλες «βουτιές». Στο διάλειμμα είδα τον Τατσόπουλο στο μπαρ να αγοράζει νάτσος και αναψυκτικό. Σαν να μεγάλωσε λιγάκι. Μου πήρε κάμποσο νομίζω, για να σκεφτώ αν είναι στον Σύριζα, στη Δημάρ ή στο Ποτάμι, αλλά θυμήθηκα ξαφνικά εκείνο το βιβλίο του με την «Καλοσύνη των ξένων» και τη γενναιοδωρία του να μοιραστεί την πιο προσωπική του ιστορία. Μερικές μόνο ώρες πριν από τις εκλογές, προτίμησε να δει μια ταινία για την αγωνία της ύπαρξης και του «φαίνεσθαι», εντελώς μόνος.

Όταν ξαναμπήκα στην αίθουσα ήμουν σίγουρη πως όσοι γουστάρουν την ενασχόληση με τις πολιτικές ιδέες, άδικα τηλεπαραθυρώνουν, άδικα ξοδεύονται στα like. Αν το ερώτημα του Άμλετ σημαίνει κάτι, ακόμη, είναι καλύτερα να ζει κανείς όπως του αρέσει.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News