Στον κόσμο του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ – στο Trumpworld, όπως λέγεται – τα ρολόγια ποτέ δεν κινούνταν αργά. Ομως τελευταία χρόνια φαίνεται πως έχουν πάρει πραγματικά φωτιά. Από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες μετά την ορκωμοσία του, τον περασμένο Ιανουάριο, έγινε σαφές ότι η δεύτερη θητεία του θα ήταν πιο ριζοσπαστική και πιο επιθετική από την πρώτη. Και όλα δείχνουν ότι δείχνουν ότι το 2026 μπορεί να ξεπεράσει το 2025 σε επιθετικότητα, ιδίως στην εξωτερική πολιτική.

Η καταδρομική επιχείρηση για τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο, του αυταρχικού προέδρου της Βενεζουέλας, και η άμεση εγκατάσταση της υπαρχηγού του ως μεταβατικής προέδρου ήταν μόνο η αρχή, σημειώνει ο Economist. Σχεδόν αμέσως, ο Τραμπ εξαπέλυσε ασαφείς αλλά απειλητικές προειδοποιήσεις προς την Κολομβία, την Κούβα και το Μεξικό, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να «δοκιμάσουν τη δύναμή τους». Παράλληλα, ενέτεινε τις πιέσεις προς τη Δανία, επαναφέροντας με εμμονή την απαίτησή του να περιέλθει η Γροιλανδία στην αμερικανική κυριαρχία. Στο ίδιο πνεύμα, απείλησε με «πολύ σκληρά» μέτρα το ιρανικό καθεστώς για τη βίαιη καταστολή διαδηλώσεων, συμπεριλαμβανομένου ενός σχεδίου επιβολής δασμών 25% σε κάθε χώρα που συναλλάσσεται με την Τεχεράνη.

Εκ πρώτης όψεως, σχολιάζει ο Εconomist, αυτή η έντονη διεθνής δραστηριότητα μοιάζει να έρχεται σε αντίφαση με τις παλαιότερες διακηρύξεις του Τραμπ ότι θέλει να αποφύγει τους «ατελείωτους πολέμους», ιδίως στη Μέση Ανατολή, και να σταματήσει την ανατροπή καθεστώτων για τα οποία «δεν γνωρίζουμε τίποτα». Τίθεται επίσης το ερώτημα της διάθεσής του για ανάληψη ρίσκου. Στην Ουάσινγκτον και σε άλλες πρωτεύουσες, πολλοί αναλυτές επανεξετάζουν την παλιά υπόθεση ότι ο Τραμπ είναι κυρίως ένας μπλοφαδόρος, που απειλεί με «φωτιά και οργή» αλλά διστάζει να εκθέσει αμερικανούς στρατιώτες σε πραγματικό κίνδυνο.

Οι στενοί συνεργάτες του, ωστόσο, αναγνωρίζουν ανοιχτά την ανυπομονησία του 79χρονου προέδρου να αναδιαμορφώσει την παγκόσμια τάξη. «Ο πρόεδρος Τραμπ είναι ένας άνθρωπος που βιάζεται», είπε στον Εconomist ο επικεφαλής διαπραγματευτής του για το εμπόριο, Τζέιμισον Γκριρ, υπογραμμίζοντας την έντονη «προτίμησή του στη δράση». Αν οι ξένες κυβερνήσεις αποδιοργανώνονται από τις συνεχώς μεταβαλλόμενες οικονομικές απαιτήσεις του, αυτό, σύμφωνα με τον Γκριρ, είναι σκόπιμο: μια κυβέρνηση με το πρόταγμα «America First» θεωρεί ότι η αβεβαιότητα έχει αξία.

Αν η ταχύτητα της χάραξης πολιτικής είναι προφανής, το κατά πόσον ο Τραμπ επιθυμεί να εκτεθεί σε πραγματικούς κινδύνους παραμένει πιο δύσκολο να εκτιμηθεί. Μέχρι στιγμής, στάθηκε τυχερός. Στις στρατιωτικές επιχειρήσεις που ενέκρινε και στις δύο θητείες του –όπως η δολοφονία του ιρανού στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί με drone, οι μακροχρόνιοι αλλά αναποτελεσματικοί βομβαρδισμοί κατά των Χούθι στην Υεμένη, τα πλήγματα σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις σε συνεργασία με το Ισραήλ και η πρόσφατη επιχείρηση στη Βενεζουέλα–, οι αμερικανικές απώλειες ήταν περιορισμένες. Αυτό έχει μεγάλη σημασία για έναν πρόεδρο που, σύμφωνα με πρώην συνεργάτες του, απεχθάνεται τις εικόνες με φέρετρα αμερικανών στρατιωτών στις τηλεοράσεις.

Στις περιπτώσεις, πάντως, που αμερικανοί στρατιώτες τραυματίστηκαν, όπως το 2020, όταν το Ιράν εκτόξευσε πυραύλους σε βάσεις στο βόρειο Ιράκ, ο Τραμπ προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός, γράφει ο Εconomist. Χαρακτήρισε τις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις «απλούς πονοκεφάλους» και επικαλέστηκε την απουσία νεκρών για να αποφύγει πιθανά αντίποινα. Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις ότι δεν θέλει να εξαρτάται μόνο από την τύχη. Η φιλοσοφία του είναι να ξεκινά κάθε αναμέτρηση με πλεονέκτημα ισχύος.

Από την αρχή της πολιτικής διαδρομής του πίστευε ότι οι ΗΠΑ πρέπει να γίνουν πιο σκληρές και πιο εγωιστικές, αποτρέποντας τους πολέμους μέσω συντριπτικής ισχύος. Το 2015 μιλούσε ανοιχτά για το ενδεχόμενο οι ΗΠΑ να «παίρνουν το πετρέλαιο» αντί να παίζουν τον ρόλο του διεθνούς αστυνόμου. Δήλωνε «ο πιο μιλιταριστής άνθρωπος», διευκρινίζοντας όμως ότι το ζητούμενο είναι να γνωρίζεις πότε να χρησιμοποιείς τον στρατό ή να τον διατηρείς τόσο ισχυρό ώστε κανείς να μη σε προκαλεί.

Μετά τη σύλληψη του Μαδούρο, ο Τραμπ περιέγραψε πώς παρακολούθησε την επιχείρηση ζωντανά μέσω καμερών των στρατιωτών και καυχήθηκε για «την ταχύτητα και τη βία» της αμερικανικής δράσης. Την ίδια στιγμή, όμως, παραδέχθηκε ότι φοβήθηκε ένα καταστροφικό σενάριο, ανάλογο με την αποτυχημένη επιχείρηση διάσωσης ομήρων στο Ιράν το 1980.

Το ερώτημα για το μέλλον, καταλήγει ο Economist, είναι αν ο Τραμπ θα παραμείνει επιφυλακτικός απέναντι στο ρίσκο ή αν πιστεύει ότι έχει ξεπεράσει το «σύνδρομο Κάρτερ». Γοητευμένος από τη στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ και ενθαρρυμένος από τις μέχρι τώρα «αναίμακτες» επιτυχίες, ίσως  αρχίσει να υποτιμά τους πολύ υπαρκτούς κινδύνους. Οπως σημειώνει έμπειρος αναλυτής, αν υπάρξουν απώλειες, ο Τραμπ δεν θα διστάσει να αποχωρήσει από κάποιο μέτωπο. Ωστόσο, μέχρι τότε, ο κόσμος κινείται με αυξανόμενη ταχύτητα υπό την καθοδήγηση ενός προέδρου που επιδιώκει τη δόξα και περιφρονεί τη λεπτομέρεια, παίρνοντας ρίσκα που μπορεί να γίνουν αντιληπτά μόνο όταν θα είναι πια αργά.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News