«Δεν χρειάζεται να χεις γνώμη για τους άλλους όταν γράφεις. Να μην έχεις γνώμη για να γράφεις καλά» έλεγε το σημερινό του μήνυμα.

Είμαι μακριά, στα δέντρα και στη θάλασσα, χιλιάδες μίλια μακριά αλλά στις εφτά το πρωί ήρθε το μήνυμά του. Με τον Αντώνη Σουρούνη αλληλογραφούμε καθημερινά, ανήκουμε στην παρέα των early birds, θέλουμε να είμαστε σε εγρήγορση όταν όλοι οι άλλοι κοιμούνται. Αυτός βέβαια το παρακάνει, πέντε και έξι το χάραμα είναι αργά για εκείνον. Αυτά είναι γνωστά, δεν προσθέτω τίποτα. Να όμως που σήμερα που γιορτάζουν οι άντρες protagon, της χρονιάς ή του πάντα, εγώ σκέφτομαι τον φίλο μου τον Αντώνη. Πρώτον και κυριότερο γιατί αυτός, ο πιο ζουμερός και χωρίς πόζες – λογοτεχνικές και άλλες- συγγραφέας που διαθέτουμε, ανταποκρίνεται, είναι καλύτερα το μόττο του protagon: Ιστορίες για να σκεφτόμαστε διαφορετικά. Διαφορετικά. Μ’ αυτή τη λέξη αποκλιμακώνεται και λήγει, μετά από μια σαρωτική έκρηξη ο Γκας, ο γκάγκστερ του. Είναι διαφορετικός και γράφει διαφορετικά ο Σουρούνης: άλλωστε εγώ τέτοιο κράμα γόητα Ντην Μάρτιν και ιδιοφυούς απορημένου αγοριού δεν έχω συναντήσει. Για μένα είναι ο αλήτης νόθος αδερφός του Μπέργκμαν που από τα χέρια του έχω φάει το καλύτερο σούσι, ο γνώστης που δεν είναι επηρμένος, ο λερωμένος που δεν είναι βρώμικος, ο επιτυχημένος που παραμένει αθώος.

Προς τιμήν του, το φρέσκο πιάτο που σπεύδω να ετοιμάσω:

Σπιρτόζα σαλάτα του Σουρούνη

Τα πλοκάμια ενός βρασμένου χταποδιού (κομμένα σε ροδέλες)
4 «κλαράκια» σέλερι ψιλοκομμένα
1 ½ φλιτζάνι μαϊντανό ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδο
μια χούφτα μαύρες ελιές καλαμάτας
μια πρέζα μπούκοβο
ξύσμα από μισό λεμόνι
και χυμό από ένα ολόκληρο
ελαιόλαδο (καλόοοο)

Λιώνω το σκόρδο με το γουδί μαζί με λίγο αλάτι. Ανακατεύω σε βαθιά σουπιέρα χταπόδι, ελιές, σέλερι, μαϊντανό. Ρίχνω το μπούκοβο, το ελαιόλαδο και το ξύσμα του λεμονιού. Λεμονίζω δοκιμάζοντας. Άλλη μια γερή βόλτα και σε λίγο θα φάμε καθισμένοι στα πέτρινα σκαλάκια του κήπου.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News