Περίληψις προηγουμένων:
Ένας διαταραγμένος 42χρονος εκτοξεύει μια σιδερένια αναμνηστική μινιατούρα του Ντουόμο του Μιλάνο εναντίον του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει. Ξεπερνώντας εντός δευτερολέπτων το αρχικό σοκ, ο πάντοτε μαχητικός Ιταλός πρωθυπουργός ξεμυτίζει από τον κλοιό των φρουρών του για να δείξει urbi et orbi το ματωμένο του πρόσωπο, προτού τον εξαφανίσει η πανικόβλητη συνοδεία του. Τα στελέχη της κυβερνώσας παράταξης αρχίζουν να καταγγέλλουν την «κουλτούρα του μίσους» που έχει καλλιεργηθεί στην Ιταλία και την «δαιμονοποίηση» του Μπερλουσκόνι. Ο δράστης της επίθεσης δηλώνει συντριβή και μεταμέλεια, όμως στο Facebook σχηματίζεται γκρουπ θαυμαστών του.

Ο υπουργός Εσωτερικών Ρομπέρτο Μαρόνι δηλώνει στη Βουλή ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα κατά της ασυδοσίας στο Διαδίκτυο ή κάτι παρόμοιο. Το Facebook καταργεί το επίμαχο γκρουπ. Άλλα κυβερνητικά στελέχη κατηγορούν τους «δημοσιογράφους-τρομοκράτες» και τους ανεξέλεγκτους δικαστές που όλα αυτά τα χρόνια έχουν στοχοποιήσει τον πρωθυπουργό. Ο Μπερλουσκόνι με μήνυμά του δηλώνει πεπεισμένος ότι «η αγάπη θα νικήσει το μίσος» και απευθύνει έκκληση για χαμήλωμα των τόνων. Το Δημοκρατικό Κόμμα της αντιπολίτευσης υπερθεματίζει, ωστόσο ο πρώην δικαστής και νυν πρόεδρος του μικρού κόμματος «Ιταλία των Αξιών» Αντόνιο ντι Πιέτρο διαμηνύει: «Όταν ο Μπερλουσκόνι σου ζητά διάλογο, το πρώτο που ρωτάς είναι «Πού βρίσκεται η παγίδα;».

Την ίδια ώρα η ιταλική κυβέρνηση συνεχίζει αταλάντευτη το έργο της, που επί του παρόντος είναι κυρίως επικεντρωμένο στην αφαίρεση μεριδίου της διαφημιστικής αγοράς από το ανταγωνιστικό στον όμιλο Μπερλουσκόνι κανάλι του Ρούπερτ Μέρντοχ. Ο Μπερλουσκόνι παίρνει εξιτήριο από το νοσοκομείο. Το περιοδικό Espresso μένει να αναρωτιέται αν η «αγάπη» και το «μίσος» είναι όροι με τους οποίους μπορεί να διεξαχθεί πολιτικός διάλογος…

Τρεις παρατηρήσεις:

– Η επίθεση εναντίον του Σιλβιο Μπερλουσκόνι παρουσιάζει όντως κοινά χαρακτηριστικά με την «τρομοκρατία» κατά τούτο: και στις δύο περιπτώσεις, ενώ οι δράστες είναι είτε άγνωστοι είτε έχοντες το ακαταλόγιστο, θεωρείται μετά βεβαιότητος ότι «οπλίζονται» από κάποιες «απόψεις», «πάθη» ή «ήθη» του συνόλου της κοινωνίας, ή μάλλον ενός πολιτικά προσδιορισμένου τμήματός της, το οποίο και καλείται σε απολογία. Το επιχείρημα, ωστόσο, αυτό σχεδόν ποτέ δεν επιστρατεύεται όταν έχουμε να κάνουμε με άλλες άνομες και βίαιες ενέργειες, επώνυμων και θεσμικών (ή παραθεσμικών) δραστών, οπότε ανακύπτουν οι θεωρίες του «μεμονωμένου περιστατικού που δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε γενικεύσεις» κτλ. κτλ..

– Την «λογική του συμψηφισμού» πολλοί εμίσησαν, αλλά τα οφέλη του ουδείς. Η άσκηση βίας ενάντια στον Ιταλό πρωθυπουργό μετασχηματίζεται μπροστά στα μάτια μας σε ευκαιρία ξεκαθαρίσματος λογαριασμών με όσους αντιπαθούν τον Μπερλουσκόνι, με όσους απλώς τον αντιστρατεύονται ή και με όσους επιχείρησαν από θεσμική υποχρέωση να τον ελέγξουν. Ο πρωθυπουργός που μόλις προχτές παινευόταν ότι «μόνο αυτός έχει τα αρχίδια», που έχει επιτεθεί στο Κοινοβούλιο, τα ανεξάρτητα μίντια, τη Δικαιοσύνη και τον πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας, που αυτοπροβάλλεται χρόνια τώρα ως «θύμα κομμουνιστικής συνομωσίας», ανακαλύπτει την «κουλτούρα του μίσους». Με άλλα λόγια: όσο πια βαθιά βουτηγμένος είσαι στην ανομία, τόσο περισσότερο θέλγεσαι από το παιχνίδι της θυματοποίησης (το κράτος του Ισραήλ, το έχει ακουστά κανείς;)

– Ο τραυματισμός του Σίλβιο Μπερλουσκόνι μας έλυσε τουλάχιστον την απορία αν ο Ιταλός μεγιστάνας και πρωθυπουργός είναι υπαρκτό πρόσωπο και όχι ήρωας διαφημιστικού μηνύματος που ξέφυγε από κάποιο από τα κανάλια του. Τα σπασμένα δόντια, η στραβωμένη μύτη και το αίμα αποτελούν, μετά από τόση πόζα, τόση ρητορεία, τόσες πλαστικές επεμβάσεις, τόσες αναθεωρήσεις της αυτοβιογραφίας του, μια κάποια αναπάντεχη νίκη της υλικής πραγματικότητας επί του εικονικού. Νίκη, όσο να πεί κανείς, λιγότερο τραυματική από την διαρκώς επαπειλούμενη εισβολή στην «ολόφωτη επιφάνεια Μπερλουσκόνι» του απόλυτου σκοταδιού της Μαφίας και της Στοάς P2 που τον ανέδειξαν….

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News