Ο Σεφέρης είχε πεί ότι οι τρείς μεγαλύτεροι ΄Ελληνες ποιητές, ο Σολωμός, ο Κάλβος και ο Καβάφης δεν μιλούσαν ως κύρια γλώσσα τα Ελληνικά. Και εννοούσε ότι στην ποίηση σημασία δεν έχουν οι βαρύγδουπες, περίπλοκες εκφράσεις αλλά η δύναμη των νοημάτων. Νομίζω το ίδιο ισχύει και για τον πεζό λόγο. Το σκεφτόμουν αυτό όταν διάβαζα κείμενα του Αντώνη Καρκαγιάννη.

Ο Καρκαγιάννης ήταν από τους ελάχιστους ανθρώπους που έχω γνωρίσει να είναι τόσο κοντινοί στο γραπτό τους. ‘Όσο απλά γραμμένο και βαθειά φιλοσοφημένο ήταν το άρθρο του, τόσο ολιγόλογος και καίριος ήταν στην ζωή του. ΄Οσο από την περίπλοκη περιπέτεια του μυαλού του ανάβλυζαν κείμενα ακριβολόγα και δωρικά, τόσο από την πολυκύμαντη, μυθιστορηματική ζωή του προέκυπτε ένας άνθρωπος δωρικός και ουσιώδης.΄Οσο πρόσεχε την αισθητική και την φόρμα του άρθρου του, τόσο φρόντιζε το ντύσιμο και το στύλ του.΄Οσο είχε την ικανότητα να μας εκπλήττει με τις εκτός περιγράμματος, απρόσμενες πολλές φορές απόψεις του, άλλο τόσο είχε την ικανότητα να μας εκπλήττει με την συμπεριφορά του.΄Αλλοτε εσωστρεφής, καμμιά φορά λίγο σκοτεινός, όταν χρειαζόταν ζεστός και φιλικός.΄Οσο η ζωή του μοιράστηκε ανάμεσα σε διώξεις, καταδίκες , ξερονήσια και το μεγάλο γραφείο μιάς αστικής εφημερίδας, τόσο και στα κομμάτια του ο ορθός λόγος συγκατοικούσε με την αμφισβήτηση.

Με τους παλιούς συντρόφους του που είχαν χωρίσει οι δρόμοι τους φαίνεται να τον ένωνε πάντα ένα αόρατο νήμα,΄Οταν τους έκανε κριτική,ακόμα και σφοδρή, διέκρινες μιά τρυφερότητα.Κάποτε είχα μιλήσει απαξιωτικά για κάποιες δηλώσεις του Σπύρου Χαλβατζή και με διέκοψε κοιτώντας ταυτοχρόνως τη θάλασσα του Φαλήρου, λες προς την μεριά της Λέρου.” Ο Χαλβατζής ήταν σπουδαίο παλληκάρι”, μου λέει, “όμορφος, γεροδεμένος,σκληρός-ξέρεις πόσο ξύλο έχει φάει;” ΄Εμελλε το τελευταίο του γραπτό να απευθύνεται σε έναν άλλο παλιό του σύντροφο, τον Μανώλη Γλέζο, να τον μαλώνει αυστηρά και τρυφερά λέγοντάς του κάτι τόσο απλό όσο και σοφό:” Στην ηλικία σου το κακό γίνεται και από ένα μικρό ατύχημα-σκέφτεσαι τι συμφορά θα προκαλούσες στον τόπο αν σου συνέβαινε κάτι μοιραίο σε μια σύγκρουση με την αστυνομία; ‘ Επρεπε να κάτσεις σπίτι σου”. Μόνο εκείνος μπορούσε να το πεί.

Διάλεξε για το τελευταίο ταξίδι έναν τρόπο που του ταίριαζε. Την αποτέφρωση, χωρίς τελετή και επικήδειους.Γι αυτό και εγώ δεν θα πώ περισσότερα.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News