8 η ώρα το πρωί στο λιμανάκι της Αμφιλοχίας, απολαμβάνει μια από τις ελάχιστες στιγμές που η θάλασσα στέκει σχεδόν ακίνητη. Βλέπει την αντανάκλασή της στο νερό και δεν το πιστεύει πόσο ήρεμος μπορεί να είναι ο υδάτινος κόσμος γύρω της. Πλέει μόνη της μέσα στο γκρίζο τοπίο αλλά νιώθει χαρούμενη γιατί το αφεντικό της την τη φρεσκάρισε χθες το απόγευμα. Ένα φωτεινό μπλε και ένα αισιόδοξο πορτοκαλί είναι η νέα της φορεσιά. Κάτι πανιά που στεγνώνουν πάνω της δεν την ενοχλούν ιδιαίτερα. Τα δίχτυα είναι προσεκτικά μαζεμένα, οι γάντζοι της τυλιγμένοι, το κιβώτιο που θα υποδεχθεί τα ψάρια ξεπλυμένο και καθαρό.
Όλη αυτή την ώρα που την απολαμβάνω κολλάνε στο μυαλό μου οι στίχοι από το τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου, Η τράτα:

Είναι  μια τράτα ολόχρυση
με σουρωτήρι πάτο,
στο σκότος πλέει αβύθιστη
με πλήρωμα φευγάτο.

Αντί πανιά πουκάμισα
και για κουπιά τα χέρια,
ψαρεύει αναστεναγμούς
και τους πουλάει στ' αστέρια.

Ωρέ η βάρκα μας, γκιόσα
ωρέ η κουρελού, γκιόσα.
Βρε πότε 'δω και πότε αλλού
μες τα πελάγη τ' ουρανού.
Ωρέ πότε 'δω και πότε αλλού
η βάρκα μας η κουρελού.

Και είναι το μπλε της χρώμα που μου φέρνει στον νου τη χώρα μας. Που την καταντήσανε κουρελού οι δήθεν σωτήρες της. Που έπιασε πάτο μετά από αρκετά χρόνια κάλπικης ευημερίας. Που το πλήρωμά της την εγκαταλείπει σιγά σιγά για να επιβιώσει σε άλλους τόπους. Που το μόνο που θα τη σώσει είναι τα χέρια όλων μας. Τα χέρια που θα ανασκουμπωθούν και θα στρωθούν στη δουλειά με ασίγαστη φλόγα γι αυτόν τον τόπο και με περισσή οργή για όσους μας έφεραν ως εδώ. Για να τη δούμε ξανά να πλέει στα πελάγη του ουρανού και να γεμίζουν οι ψυχές μας αστέρια.

*Η Χριστιάνα Μπόλη είναι εκπαιδευτικός.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News