Λίγες ώρες πριν η ελληνική ομάδα αντιμετωπίσει την αργεντίνικη στο μακρινό Πολοκουάνε μια πράσινη ομάδα συναντούσε μια άλλη πράσινη ομάδα στο κοντινό Ψυχικό. Το αποτέλεσμα και στα 2 μέτωπα αν κι όχι επιθυμητό ήταν εν πολλοίς αναμενόμενο. Ούτε η μπιανκοσελέστε δυσκολεύθηκε και τόσο να κερδίσει ούτε οι πράσινοι κατάφεραν τελικώς να ευθυγραμμισθούν με όσα (για τους απ’ έξω) η κοινή λογική δείχνει ως σχεδόν προφανή κι αυτονόητα.

Τις δηλώσεις Πατέρα ακολούθησε η πρόταση Βγενόπουλου και μετά ήλθε η απάντηση Βαρδινογιάννη. Το παιγνίδι «άνοιξε» και δεν είναι καθόλου βέβαιο, πως θα τελειώσει στις 25.6 οπότε λήγει η πρώτη, πλησιέστερη προθεσμία. Παρακολουθώντας από τον τύπο την εξέλιξη του προαναγγελθέντος από πολλών μηνών ντέρπι ανάμεσα στους μετόχους της πράσινης ΠΑΕ ομολογώ, ότι έχω αναπάντητες αρκετές απορίες αλλά δεν θα σας κουράσω με αυτές.

Θα περιορισθώ στην εύλογη αμηχανία, που προκαλεί η στείρα έως τώρα αναμέτρηση των δύο κυρίαρχων (αν έχω καταλάβει σωστά) αντιλήψεων που εκφράζονται εν σχέσει προς τον τρόπο διοίκησης του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού στην Ελλάδα του 2010. Δεν είναι, ασφαλώς, ατού για την πλευρά του σημερινού μεγαλομετόχου, ότι η νοικοκυρεμένη οικονομική διαχείριση που επαγγέλεται δεν έχει να επιδείξει παρά μόνο ένα (1) τίτλο (πρωτάθλημα + κύπελλο) το 2004. Δεν είναι, όμως, ιδιαιτέρως κολακευτικό και για τους άλλους, ότι τα ακριβά συμβόλαια της τελευταίας διετίας έφεραν μαζί με το φετινό ντάμπλ και υπέρβαση του προϋπολογισμού. Δυσκολεύομαι να δεχθώ μέρος των επιχειρημάτων και των δύο πλευρών, χωρίς να παραγνωρίζω τόσο τις διαφορετικές αφετηρίες τους όσο και τους αλλοιώτικους δρόμους που θέλουν να ακολουθήσουν για να φθάσουν στον κοινό (ελπίζω) στόχο.

Δεν ξέρω για ποιο λόγο άνθρωποι και σχήματα που απέτυχαν στο παρελθόν κι εγκαταλείφθηκαν τώρα ελπίζεται ότι θα πετύχουν, ούτε πώς μπορεί κανείς που ασχολείται με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο να αξιώνει λειτουργικά κέρδη σε μια ελληνική ΠΑΕ. Οπως επίσης δεν κατανοώ, τί μέλλον μπορεί να έχει η δημιουργία μιας ακριβής κι ανταγωνιστικής ομάδας, προσανατολισμένης σε ευρωπαϊκές διακρίσεις, τη στιγμή που στη εγχώρια διοργάνωση -πλην όλων των άλλων- τα τελευταία 20 χρόνια ο τίτλος παίζεται μεταξύ των ίδιων τριών (3) ομάδων.

Δεν κρύβω, πως θα προτιμούσα –ιδίως στις σημερινές οικονομικές συνθήκες- τίτλους στην ομάδα να φέρνει η νοικοκυρεμένη και βάσει διακηρυγμένων εταιρικών και άλλων αρχών, αλλά όχι μίζερη, διοίκησή της. Αυτό υποθέτω, ότι πάνω κάτω το ασπάζονται όλες οι πλευρές. Μέχρι να βρούν τον τρόπο και να το υλοποιήσουν ασκούνται φιλότιμα (μαζί με παράγοντες άλλων ομάδων) σ’ αυτό που από χρόνια τώρα έγραψε ο Νικ Χόρνμπι : «Οι ποδοσφαιρικές ομάδες διαθέτουν ένα φοβερό ρεπερτόριο φαντασίας όταν πρόκειται να απογοητεύσουν τους οπαδούς τους».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News