Είναι μερικές δηλώσεις που μας αφήνουν εμβρόντητους. (Ζητώ συγγνώμη από τους συμπατριώτες που παίρνω το θάρρος να μιλήσω εξ ονόματός τους, και δεν περιορίζομαι  στην προσωπική και μόνον εντύπωσή μου.) Ο κ. Γ. Παπαντωνίου είπε, λοιπόν, κατηγορηματικά τις προάλλες: Το γεγονός και μόνον πως δεν περιέλαβα στη δήλωση του πόθεν έσχες  μου τις (ευμεγέθεις) καταθέσεις της συζύγου μου στο εξωτερικό , αποδεικνύει πως δεν ήξερα τίποτα για τα περιουσιακά της αυτά στοιχεία εκείνον τον καιρό (όπως άλλωστε φρόντισα δημοσίως να καταθέσω όταν για πρώτη φορά ετέθη το ζήτημα της δήθεν λειψής δήλωσής μου.) Αποδίδω από μνήμης τα λόγια του, κι έτσι μερικά μπορεί να μην είναι απολύτως ακριβή, αλλά για το αυταπόδεικτο της αθωότητάς του, είμαι απολύτως βέβαιος πως ήταν δική του έμπνευση και διατύπωση.

Και τίθεται έτσι ευλόγως το ερώτημα: Καλά, βρε άνθρωπε, δεν ήξερες, δεν ρώταγες (;). Δίπλα σου ήταν επί τέλους η σύντροφός σου, κι αν ήταν προσωρινά μακριά σου, δεν μπορούσες να τη βρεις στο τηλέφωνο να μάθεις. Μια ερώτηση του τύπου “Μήπως έχεις (έχουμε) τίποτα άλλα λεφτουδάκια σε λογαριασμούς που δεν ξέρω”, θα σ’ έβγαζε από όλους τους πιθανούς μελλοντικούς μπελάδες.

Συναφής με την περίπτωση του Παπαντωνίου, που εντάσσεται κατά κάποιον τρόπο στην εξόχως υποκριτική εκείνη τακτική Don’t ask, don’t tell- απαγόρευση της ευθείας ανάκρισης των Αμερικανών στρατιωτών (αξιωματούχων και κοινών οπλιτών) για τις σεξουαλικές προτιμήσεις τους (η ομοφυλοφιλία πρωτίστως βέβαια εδώ στο στόχαστρο), αλλά και απαγόρευση, κατά προέκταση, των σχετικών διαδόσεων μέσα στο στράτευμα, ενώ η ισχύουσα συνταγματική διάταξη ρητώς απέκλειε τους ομοφυλόφιλους από την κατάταξή τους σε οποιοδήποτε στρατιωτικό σώμα-  είναι και η περίπτωση του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Ισχυρίστηκε ετούτος εδώ πως εφόσον οι συγγενείς του, τα ονόματα των οποίων σβήστηκαν από την επιλήψιμη λίστα Λαγκάρντ, δεν είχαν κατά τεκμήριο (ποιό ακριβώς άραγε;) καμμία εκκρεμότητα με την εφορία, δεν συνέτρεχε κανένας λόγος να υποστούν την ταλαιπωρία της πιθανής δημόσιας διαπόμπευσης. Την έλεγξε άραγε μαζί τους την απόλυτη αυτή βεβαιότητα που ο ίδιος είχε; Αν όχι, δεν ισχύει και γι’ αυτόν η απορία: Δεν ήξερες, δεν ρώταγες!

Ζητώ συγγνώμη πάλι, κλείνοντας, από τους συμπολίτες και συγχωριανούς μου, που τους απασχολώ με τέτοια μικροπράγματα. Κυρίως όμως αυτήν τη φορά οφείλω να ζητήσω συγχώρεση από τον εαυτό μου, που καταπιάνομαι με τα πίτουρα.Όσο επίφοβες όμως κι αν είναι κότες που παραφυλάνε, η ορμή της αγανάκτησης- ή μάλλον καλύτερα  της απόγνωσης- είναι συχνά ακαταμάχητη.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News