Θυμάμαι, πριν δυο χρόνια, περπατούσα στη Βασιλίσσης Σοφίας και περίμενα ν’ ανάψει το φανάρι να περάσω απέναντι. Δίπλα μου, δυο αγόρια, ο ένας κρατούσε βαλίτσα (από κάπου  θα είχε φτάσει), γελούσαν και κοιταζόντουσαν στα μάτια. Ξαφνικά έδωσαν ένα παθιασμένο φιλί. Οι άνθρωποι γύρω μου τους κοίταξαν με έκπληξη. Κάποιοι με αηδία, άλλοι με κρυφά γελάκια. Όλοι όμως είχαν το βλέμμα στραμμένο πάνω τους. Για εκείνους δεν υπήρχε κανένας άλλος τριγύρω.

Την Τρίτη που μας πέρασε η Σκωτσέζικη Βουλή νομιμοποίησε τον γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων. Έξω από τη Βουλή από το πρωί είχε συγκεντρωθεί κόσμος με πανό και πλακάτ που έλεγαν «Υποστηρίζω τον γκέι γάμο». Έβλεπες γυναίκες αγκαλιασμένες, μουσική, χορούς, κιλτ, ηλικιωμένα ζευγάρια να περιμένουν μ’ ανυπομονησία την απόφαση. Και αυτή ήταν συντριπτική. 105 υπέρ, 18 κατά. Και έτσι γράφτηκε ιστορία. Κι οι πανηγυρισμοί ξεκίνησαν. Όλοι χαρούμενοι. Όλοι ίσοι σε μια χώρα που μέχρι το 1980 η ομοφυλοφιλία θεωρείτο έγκλημα. Πόσο γρήγορα και πόσα βήματα μπροστά προχώρησε.

Την ίδια μέρα, η BrewDog, μια Σκωτσέζικη ζυθοποιεία στο Αμπερντίν, λάνσαρε μια «μπύρα διαμαρτυρίας» με τίτλο «Hello, my name is Vladimir». Η περιορισμένης διαθεσιμότητας μπύρα έχει το πορτρέτο του Πούτιν αλά Γουόρχολ και με σατιρική επισήμανση «ακατάλληλη για ομοφυλόφιλους». Οι υπεύθυνοι έστειλαν ένα κιβώτιο στο Κρεμλίνο, σε πρεσβείες στο Εδιμβούργο και στο Λονδίνο αλλά δεν έχουν κάποια απάντηση. «Οι πολίτες της Ρωσίας δεν έχουν ελευθερία επιλογής και λόγου και όλοι μας πρέπει να κάνουμε κάτι γι’ αυτό», δήλωσαν στην Independent.

Την επόμενη μέρα η απόφαση της Σκωτίας ήταν πρωτοσέλιδο παντού και το κυρίαρχο θέμα συζήτησης. Στη δουλειά όλοι το θεωρούσαν αυτονόητο. Εγώ, ωστόσο, εξέφρασα τη χαρά μου. «Στην Ελλάδα τι γίνεται;» με ρώτησαν. Κούνησα το κεφάλι μου αριστερά και δεξιά. «Στην Ελλάδα ούτε το σύμφωνο συμβίωσης δεν έχει περάσει», δήλωσα απογοητευμένη. Ξάφνου ζήλεψα. Ζήλεψα που οι άνθρωποι μαζεύονται έξω από τη Βουλή να πανηγυρίσουν ιστορικές αποφάσεις. Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάναμε κάτι παρόμοιο; Γιατί μόνο μούντζες, χημικά, ξύλο; Γιατί δεν παίρνουμε ιστορικές αποφάσεις να μας κάνουν υπερήφανους; Τι μας πειράζει αν οι ομοφυλόφιλοι έχουν δικαίωμα να παντρευτούνν;

Στη δουλειά μου σχεδόν οι μισοί άντρες συνάδελφοι είναι ομοφυλόφιλοι. Άλλοι παντρεμένοι, άλλοι με σύμφωνο συμβίωσης, άλλοι ελεύθεροι. Ένας συνάδελφος τις Κυριακές έχει το δικό του drag show και τη Δευτέρα έρχεται κανονικά στη δουλειά του. Όποιοι κάνουν ρατσιστικά σχόλια, δέχονται στραβά βλέμματα κι επιπλήξεις. Μια μέρα μιλούσα με κάποιους Έλληνες όταν ήρθε ένας γκέι συνάδελφος και τους καλημέρισε. Αυτοί χαζογέλασαν, με κοίταξαν και μου είπαν «Α καλά, αυτός είναι κραγμένη ε;» και συνέχισαν να γελάνε. Ούτε καν του απάντησαν. Πόσο θλιβερό. Πίστεψαν ότι επειδή ήμασταν από την ίδια χώρα, θα τους συνόδευα στα γελοία σχόλιά τους. Γύρισα την πλάτη μου και συνέχισα τη δουλειά μου. Κακόμοιρη εγώ, που αναγκάζομαι να δουλεύω με «κραγμένες». Κακόμοιρη εγώ, που ζω σε μια ελεύθερη χώρα με ίσες ευκαιρίες για όλους. Άπληστη εγώ. Δώσε μου κι άλλα Σκωτία, δώσε μου κι άλλες αποφάσεις σαν κι αυτή. Το ξέρω ότι μπορείς.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News