Μία μέρα που λόγω απεργίας δεν υπήρχαν μέσα μαζικής μεταφοράς μοιράσθηκα ταξί με ένα κορίτσι που δεν ήταν πάνω από 25 ετών. Καθισμένη στο πίσω κάθισμα μιλούσε την περισσότερη ώρα στο κινητό της με φωνή κανονική, καθόλου ψιθυριστή, χωρίς υπονοούμενα ή συνθηματικά. Παρά τη μάλλον δυνατή μουσική του ραδιοφώνου και τις συχνές διακοπές του ασυρμάτου («Από Γκύζη για αεροδρόμιο…») ήταν περίπου αδύνατο να μην ακούω τη συνομιλία της. Εξιστορούσε κάτι που της είχε συμβεί το προηγούμενο βράδυ και χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να νοιώθω μεγάλη αμηχανία που ήμουν –αγενέστατα- παρών εκείνη τη στιγμή. Δεν υπήρχε κάτι το σκανδαλώδες στη συνδιάλεξη, όπως και νάχει όμως αφορούσε προσωπικές στιγμές της άγνωστής μου κοπέλας.

Το περιστατικό αυτό μου έφεραν στο μυαλό οι αντιδράσεις σχετικά με τους νέους όρους χρήσης που ανακοίνωσε πριν από ένα μήνα το facebook και το κίνημα διαμαρτυρίας που ήδη δημιούργησε. Τι σημαίνουν οι νέοι αυτοί όροι μπορεί κανείς να πληροφορηθεί βεβαίως διαβάζοντάς τους. Όσοι –ιδίως αν χρησιμοποιούν το facebook- δεν έχουν (κακώς) το χρόνο ή τη διάθεση να το κάνουν, μια ιδέα για τις συνέπειες υπάρχειεδώ κι εδώ .

 

Από μη συστηματικές παρατηρήσεις μου επί του θέματος τείνω να καταλήξω, πως όσο ενοχλούνται κάποιοι από την ιδέα της έκθεσης (στο διηνεκές) προσωπικών στοιχείων τους σε άγνωστο αριθμό τρίτων κι εκμετάλλευσης χωρίς να ερωτηθούν των ίδιων στοιχείων για ποικίλους εμπορικούς λόγους, άλλο τόσο μερικοί άλλοι αδιαφορούν για όλα αυτά. Κι αν μεγάλη μερίδα των μεν αντιδρά κυρίως λόγω εξηρτημένων ανακλαστικών, μεγαλύτερο μέρος των δε προσπερνά τους όποιους (υπαρκτούς) κινδύνους κι αποκρούει την κινδυνολογία σχεδόν με κυνισμό που κάποτε η γνώση προσφέρει.

 

Πρόσφατα υπήρξα αυτήκοος μάρτυς σχετικής συζήτησης, που -αφού τα εκατέρωθεν επιχειρήματα είχαν εκτεθεί και περίπου εξαντληθεί- κατέληξε ως εξής: «Είτε κάποιος χρησιμοποιεί το facebook και τα άλλα παρόμοια, είτε όχι διατρέχει πάνω κάτω τους ίδιους κινδύνους να πληγούν τα προσωπικά δεδομένα του και αρκεί για αυτό απλώς να ανοίξει τον υπολογιστή του». Μολονότι διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις για τη βασιμότητα της πρότασης αυτής δεν μπορώ να παραγνωρίσω, ότι η μεγάλη επιτυχία που σημειώνουν διεθνώς οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης δείχνει πως πολλά πράγματα έχουν αλλάξει και πολλοί άνθρωποι είναι περισσότερο διατεθειμένοι να μοιρασθούν με άλλους (αγνώστους) προσωπικές πληροφορίες και στοιχεία τους, αμφίβολης, ωστόσο, αξίας και χρησιμότητας σε διαπροσωπικό επίπεδο.

Οσον αφορά, τέλος, αυτούς που αναζητούν (αχρείαστη) νομιμοποίηση της ευρύτατης χρήσης κι αποδοχής στην εποχή μας των κοινωνικών δικτύων στο λεχθέν(*) από τον Α. Μοράβια, ας το ξανασκεφθούν: Μιλούσε για κάτι που μοιάζει με ρολόι (πολύ πριν ξεπατικώσει την ιδέα η Swatch). Ποιός από τους φανατικούς των social nets αισθάνεται έτσι;

 

(*) «Mοιάζει με ρολόι, που αντί για μεταλλικό κουτί, έχει γυάλινο, ώστε να επιτρέπει στον καθένα να βλέπει τον μηχανισμό του όταν λειτουργεί. Να, λοιπόν, ποιό είναι το ιδεώδες μου».

 

 

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News