Την άνοιξη την καταλαβαίνεις όταν αφήνεις το παράθυρό σου ανοιχτό και έρχεται εκείνο το απαλό, μυρωδιαστό αεράκι. Οι μυγδαλιές που βιάζονται ή ξεγελιούνται, μας είχαν προειδοποιήσει λίγο νωρίτερα. Η άνοιξη έφθασε και φέτος.

Η Πάτρα έχει το προνόμιο να περιβάλλεται από θάλασσα. Απέναντι από τη θάλασσα δεσπόζει το Παναχαϊκό όρος. Η Πάτρα, όμως, έχει και όμορφα προάστια, στα ανατολικά και στα δυτικά της.

Δυτικά βρίσκεται η περιοχή των Βραχναιίκων, λίγα χιλιόμετρα μετά από την παλαιά Παραλία της πόλης. Κάπου εκεί ανάμεσα, βρίσκονται και τα Ροΐτικα, περιοχή που φιλοξενεί τα «Εγγλέζικα». Από το 1800, το λιμάνι της Πάτρας έστελνε ποσότητες σταφίδας στην Αγγλία και τη Δύση. Εγγλέζοι έμποροι και αριστοκράτες, που κέρδιζαν από την εκμετάλλευση της σταφίδας αλλά και άλλων προιόντων, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην Πάτρα, στην παραθαλλάσια περιοχή αυτή. Οι Χάνκοκ, Μόρφι, Πίλσχερ, Κρόου και Στίβενς έγιναν πολίτες της πόλης, επιλέγοντας να ζήσουν σε ένα ειδυλλιακό μέρος, με εύκρατο κλίμα, ήλιο και δίπλα στη θάλλασα.

Τα σημάδια τους βρίσκονται ακόμα και σήμερα, σε εκείνα τα αρχοντικά νεοκλασικά κτίρια, βικτωριανής αισθητικής, με γήπεδα γκολφ, τένις και μεγάλες αυλές στο εσωτερικό τους, με ψηλά δέντρα στους κήπους. Ο πολεοδομικός ιστός της πόλης, μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνος, επέτρεπε στους κατοίκους της περιοχής να ζούν απομονωμένα και ήσυχα. Σήμερα η περιοχή είναι φυσική συνέχεια της πόλης. Οικοδομήθηκε πυκνά, ενώ και το νέο λιμάνι της Πάτρας φιλοξενείται δίπλα στην περιοχή.

Σήμερα, πλέον, δεν υπάρχει εμπόριο σταφίδας, βέβαια. Οι Άγγλοι έφυγαν, αφού ζούσαν υπό τον ήχο των αυτοκινήτων που διέσχιζαν την παλαιά εθνική Πατρών-Πύργου, από το 1930 και μετά. Η οικογένεια των Κρόου έφυγε τελευταία, πουλώντας το αρχοντικό της με την έπαυλή του, το 1990. Τα «Εγγλέζικα», πλέον, έχασαν τον ειδυλλιακό χαρακτήρα τους. Ορισμένα από τα παλαιά αρχοντικά αγοράστηκαν από Πατρινούς, εύπορους πολίτες που άλλαξαν την αισθητική τους, ενώ άλλα ρημάζουν εγκαταλελειμμένα. Προφανώς οι κληρονόμοι δεν συννενοήθηκαν με αγάπη για την τύχη τους. Τα σπίτια μετρούν ακόμα και σήμερα αμέτρητα ηλιοβασιλέματα, με εκείνα τα μωβ, βαθιά πορτοκαλί χρώματα, άλλοτε σαν αίμα, που σκεπάζουν τον ορίζοντα. Στην περιοχή υπάρχουν εστιατόρια, ψαροταβέρνες, ουζερί, καφετέριες, παιδικές χαρές. Είναι μια περιοχή ακόμα ήσυχη, καθαρά αστική, με ανακατεμένη ρυμοτομία και πολεοδομία, ένα ωραίο καταφύγιο, μόλις πέντε λεπτά από το κέντρο.

Από την αυλή ενός φίλου μου, που μένει στην περιοχή, με χωρίζει μόνο ένας μικρός φράχτης από ένα από εκείνα τα «εγγλέζικα» σπίτια, χρόνια εγκαταλελειμμένο πια. Δεν ξέρω σε ποιον ή σε ποιους ανήκει. Οι κάτοικοί του είναι, πλέον, μόνο πουλιά. Κάποιες γάτες επίσης τον χειμώνα, όταν η θάλασσα φουσκώνει, περνάει τα αφύσικα όρια του μπαζωμένου δρόμου και γλύφει με αρμύρα το εσωτερικό του. Το σπίτι στέκει ακόμα εκεί, αδιάψευστος μάρτυρας μιας πάλαι ποτέ χαμένης αίγλης που διατηρεί ακόμα τη γοητεία της και περιμένει να ζωντανέψει!

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News