Η Κίκα γαβγίζει δίπλα στο σακ-βουαγιάζ ανυπόμονα – «άντε τελείωνε». Δώσ’ της ταξίδι και πάρτης την ψυχή. «Ένα τραγούδι κοριτσάκι μου και το φτιάξαμε το τοπ τεν». Η επιστροφή στα πάτρια εδάφη θέλει ειδική μουσική προετοιμασία, πρέπει να συνδυάσεις ήχους από το παρελθόν, που έχουν καταγραφεί ακόμη κι όταν άκουγες κλαρίνο και εκνευριζόσουν, μέχρι το νεογέννητο low bap κομμάτι του 25άχρονου Άγγελου Καρανικόλα, «Το μεγάλο ταξίδι», που μόλις έλαβα στο gmail. Και ενδιάμεσα άλλα, ων ουκ έστι αριθμός: στίχους αγαπημένους, μελωδίες του έρωτα, λαϊκά του καημού, ξεσηκωτικά beat, ταξιδιάρικα lounge…

Ζώνη ασφαλείας και ξεκινάμε.

Αττική Οδός, με Σταμάτη Κραουνάκη, «Αυλαία και πάμε»», σε στίχους Γιάννη Ξανθούλη. «Κάτω απ τα φώτα οι συγνώμες της ζωής μας κάνουν μπαμ, ό,τι αγαπήσαμε θα μείνει ένα ατέλειωτο σαρδάμ». Πιο δυνατά, στη διαπασών…
.
Κόρινθος: στάση για καφέ. Τα σημεία της επιστροφής είναι δεδομένα- σημάδια του Κοντορεβυθούλη σε μια διαδρομή δεκαετιών. Αθήνα- Γιάννενα: αλε-ρετούρ στην παιδική ηλικία, τη μόνη ιδιαίτερη πατρίδα που έχουμε όλοι. Όπως το έγραψε ο Μανώλης Ρασούλης και το είπε ο Νίκος Παπάζογλου.. «Η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδιά… κι εγώ είμαι ένας κανένας που σας σεργιανά». Αχ Ελλάδα!

Γέφυρα Ρίο-Αντίριο: ανάμνηση πια οι ουρές και τα φέρυ μπόουτ, τα σουβλάκια, τα φορτηγά και τα λαϊκά από τα ανοιχτά παράθυρα των αυτοκινήτων. Εικόνες από άλλες δεκαετίες και η φωνή της Βίκυς Μοσχολιού, να τραγουδάει Ακη Πάνου «Δεν κλαίω για τώρα». Κλαίω για την ώρα που δεν θα χω πια ψυχή να σου πω σ΄ αγαπώ.

Μεσολόγγι. Ανεφοδιασμός σε τσιγάρα καιαναμνήσεις. Εφηβικές κοπάνες, φιλιά έξω από φροντιστήριο, αμήχανα ραβασάκια. Έρωτες παλιοί, τελειωμένοι, ατέλειωτοι, έρωτες εσαεί σε εκκρεμότητα! Αν είναι να μας πιάσει ο καημός, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης το έγραψε καλύτερα, ο Νίκος Ξυδάκις έβαλε τη μουσική και η Ελευθερία Αρβανιτάκη τραγούδησε “αυτό το ανεύρετο φιλί που μου το τάξανε πολλοί, κι όμως δεν μπόρεσε κανείς ποτέ να μου το δώσει».

Αγρίνιο: άσχημη πόλη, αλλά ακόμη κι έτσι, όταν έχεις μαζί την Ελένη Βιτάλη, σε μουσική Σταμάτη Σπανουδάκη, ξέρεις ότι θα πεις μαζί της το «Ελα λίγο, μόνο για λίγο», σαν να το απευθύνεις σε κάποιον ειδικά, αν και μάλλον το «καρδιά μου σ ανταμώνω» είναι που θέλεις να πεις, άλλη μια φορά. Έναν «Ξαφνικό έρωτα» είναι που αναζητάς.

Αμφιλοχία. Νοσταλγία, με μαέστρο μια σκόρπια ερωτική μελαγχολία. Δίχτυα ήταν τα χρόνια κι ήπια θάλασσα, αλλά χαλάλι, και πάλι τα ίδια θα έκανα. Ανεφοδιασμός καυσίμων με την Αλκηστη Πρωτοψάλτη και τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς να θέλουν βενζινάδικο στα σύννεφα. Ο βενζινάς μου κλείνει το μάτι, του τραγουδάω, γελώντας,είμαι φορτίο βαρύ για τον καιρό τον τσιγγάνο.

Μενίδι, η ταχύτητατο πολύ50, αλεπάλληλες στροφές επικίνδυνες με θέα τη θάλασσα. Ήπειρος, μακρινή πατρίδα. Εδώ, από τα πολλά βουνά οι άνθρωποι, λέει, βγάζουν πιο αδρά το παράπονο ή τον καημό.“Αλησμονώ καιχαίρομαι, θυμούμαι και λυπάμαι”.Πολυφωνικά της Ηπείρου. Η Κίκα δίνει παρών, βγάζει ένα παραπονεμένο ήχο με το κλαρίνο. Γελάω. Πάντα το περιμένω, πάντα το κάνει, και πάντα γελάω!

Άρτα:στάση πάντα από τον παλιό το δρόμο, στο γνωστό γεφύρι που ολημερίς το χτίζανε, 45 μάστοροι και 60 μαθητάδες. Going back to my roots! Παρελθόν και τώρα, δένουν σε ένα remix (Kastania’s website remix) που αποδεικνύει ότι η μουσική δεν είχε ποτέ σύνορα. Το κλαρίνο του Χαλκιά συνομιλεί με τους Pink Floyd. «Γειά σου Πετρολούκα με το κλαρίνο σου»

Γιάννενα. Λίγο πριν το “Μαμααά. Ηρθα!”δεν θα βάλω το «μαμά γερνάω και «τρέμω να μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς, ωραία, νέα και ατυχής». Όχι, γιατί δεν είναι αλήθεια. Αλλά γιατί κάθε φορά που γυρνάω εκεί, και βγαίνουν κι οι δύο στην πόρτα, δικαιούμαι ακόμα να κάνω τρίκ με τα χρόνια και τράκα στο χρόνο και να αναρωτιέμαι τι θα γινόταν «αν ήξεραν οι κούκλες να μιλάν, αν η Τζέιν παντρευόταν τον Ταρζάν, αν έπαυαν οι σφήκες να τσιμπάν». Και να ονειρεύομαι, μαζί με τον Δημήτρη Μητσοτάκη και τους Ευδαίμονες, ότι”θα γίνω μάγος, μάντης και σαμάν, να πέφτουν τα παιχνίδια να μην σπαν“!

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News