Στη μία σήμερα το μεσημέρι βρισκόμουν στη Γραμματεία ανώτατου δικαστηρίου, όπου συνήθως όλα διαδραματίζονται νηφάλια και κυρίως χαμηλόφωνα. Υπάλληλοι και δικηγόροι σχεδόν αθόρυβα διεκπεραιώνουν τη δουλειά τους, ακόμη και το παιδί του καφενείου λες κι ηρεμεί όταν φέρνει καφέδες στην αίθουσα.

Ετσι ήταν και σήμερα τα πράγματα όταν ξαφνικά ακούσθηκε ο (σχεδόν αγενής) ήχος ενός κινητού, που ο κάτοχός του έσπευσε να απαντήσει πηγαίνοντας γρήγορα προς το διάδρομο. Δεν είχε προλάβει να βγεί, όταν ακούσθηκε με δυνατή φωνή να λέει: «Επιτέλους, το πήραν απόφαση…». Τα απορημένα πρόσωπα όσων βρήκε γυρίζοντας πάλι στο Γραφείο τον έκαναν να ενημερώσει σύντομα για την απόφαση του Παπανδρέου να υποβληθεί το αίτημα ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης.

 

Τις πρώτες μουδιασμένες αντιδράσεις ακολούθησε σύντομος, ιδιότυπος διάλογος ενός υπαλλήλου με δικηγόρο. «Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα», είπε ο τελευταίος. «… Ή τώρα γυρίζουμε σελίδα» ακούσθηκε ο γραμματέας, χωρίς να φαίνεται το πρόσωπό του καθώς κάτι έψαχνε σ’ ένα κάτω συρτάρι.

Μετά από λίγο βρέθηκα τυχαία να βαδίζω δίπλα δίπλα με το δικηγόρο στο δρόμο, όπου έκανε πολύ ζέστη. Τον είδα να σταματά μπροστά στις κρεμασμένες αθλητικές εφημερίδες ενός περιπτέρου, να βγάζει το σακκάκι, να ανάβει τσιγάρο και τον άκουσα να μονολογεί, ενώ έβγαζε με απόλαυση τον καπνό: «Τουλάχιστον παίζει ο Νίνης αύριο, κάτι είναι κι αυτό…».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News