Έχω πάθος με τις σημαίες. Αν υπήρχε άλμπουμ της Πανίνι όταν ήμουν πιτσιρικάς, σίγουρα θα το είχα συμπληρώσει. Έκανα το ίδιο με τους αστέρες του ποδοσφαίρου αλλά και τότε περισσότερο με συνάρπαζαν τα εθνόσημα  των χωρών όταν γινόταν Μουντιάλ ή ευρωπαϊκά πρωταθλήματα σε επίπεδο εθνικών ομάδων.

Ενώ δεν υποστήριζα ποτέ την Αγγλία θεωρώ ότι το ποδοσφαιρικό της έμβλημα είναι πολύ ψαρωτικό. Λεοντόκαρδοι στη φανέλα, αλλά μόλις αρχίζουν τα τσαλίμια τους οι Λατινοαμερικάνοι, πάνε για βρούβες επί το λαϊκότερων.

Εν πάση περιπτώσει για να επιστρέψω στην αφετηρία μου, δεν ξέρω γιατί ούτε με ενδιαφέρει, ίσως επειδή ανέκαθεν μου άρεσε η γεωγραφία. Αν αντί για μαθηματικά έπρεπε να δώσω εξετάσεις στη γεωγραφία, θα ήμουν αριστούχος χωρίς δεύτερη σκέψη.

Το στοίχημα στην παρέα μου ήταν πάντα αν θα ξέρω ποια είναι πρωτεύουσα μιας χαμένης στον χάρτη αφρικανικής χώρας ή αν θα πετύχω σε τριπλή επιλογή ποια σημαία αντιστοιχεί σε κάθε χώρα. Αν και η αλήθεια είναι ότι δεν παιζόμουν, ούτε παίζομαι εύκολα στο συγκεκριμένο τεστ, μεγαλώνοντας χάνω πόντους.

Δεν το έχασα στη διάσπαση της Σοβιετική Ένωσης και τα δεκαπέντε τόσα κράτη που πρόεκυψαν, δεν πιάστηκα αδιάβαστος ούτε στη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας –αν και η τριχρωμία, άσπρο-κόκκινο-μπλε, είναι το βασικό μοτίβο στις περισσότερες από νέες δημοκρατίες που προέκυψαν στην μετά Τίτο εποχή.

Η αλήθεια είναι πάντως ότι χάνω πόντους, γιατί αν κάνω ένα απολογισμό από τις 192 χώρες μέλη του ΟΗΕ σίγουρα, το ποσοστό αστοχίας μου έχει μεγαλώσει. Παρόλα αυτά πάντα την ψάχνω και προσπαθώ να φρεσκάρω τις γνώσεις μου με κανένα άτλαντα τσέπης. Πριν από λίγες μέρες λοιπόν βλέποντας ένα ντοκιμαντέρ  που διαδραματιζόταν στην Αλάσκα, σκέφτηκα ότι δεν ξέρω πολλά για αυτή. Αποφάσισα έτσι να μάθω περισσότερα.

Το Google είναι πάντα εκεί όταν το χρειάζεσαι και έτσι διάβασα ότι η Αλάσκα είναι πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, που συνορεύει στα ανατολικά με τον Καναδά και βρέχεται από τον Αρκτικό και τον Ειρηνικό ωκεανό. Η Αλάσκα ανήκε στη Ρωσία έως το 1867, χρονιά κατά την οποία πωλήθηκε στις ΗΠΑ, από τον τσάρο Αλέξανδρο Β' για το ποσό των 7.200.000 δολαρίων, και στις 7 Ιουλίου του 1958 εγκρίθηκε το πολιτειακό καθεστώς της Αλάσκα, η οποία ανακηρύχθηκε επίσημα η 49η πολιτεία των ΗΠΑ στις 3 Ιανουαρίου του 1959.

Μετά θυμήθηκα ότι και το insomnia με τον Al Pacino έχει γυριστεί εκεί (αν δεν το έχετε δει κάντε το) και πριν ανοίξω μια δεύτερη σχετική σελίδα, για περισσότερες πληροφορίες, παρατήρησα στο επάνω μέρος της οθόνης τη σημαία της, η οποία θυμίζει τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν και είναι πολύ παλαιότερη ως έμπνευση μιας και η σημαία της Ε.Ε υιοθετήθηκε και πρωτοκυμάτισε στους ευρωπαϊκούς ουρανούς το 1986, σχεδόν 30 χρόνια μετά.

Η πλάκα βέβαια είναι ότι πέραν της ομοιότητας έχει και έναν ιδιαίτερο συμβολισμό, σήμερα το 2012 που η ευρωπαϊκή ενότητα διασαλεύεται και η γερμανική οικονομική κυριαρχία είναι εντονότερη από ποτέ.

Παρατηρείστε ότι το πρώτο αστέρι της ακολουθίας είναι μεγαλύτερο σε μέγεθος από τα υπόλοιπα επτά που ακολουθούν. Αν δεχτούμε ότι η Ε.Ε, έχει 27 κράτη μέλη, εκ των οποίων τα 17 ανήκουν και στη νομισματική ένωση, έχουμε ως κοινό παρονομαστή το 7 και αν λάβουμε υπόψη τις τελευταίες αξιολογήσεις των οίκων τα υπόλοιπα αστεράκια ακολουθούν από απόσταση το μεγαλύτερο αστέρι της κορυφή –βλέπε Γερμανία- ζαλισμένα και καταϊδρωμένα.

Αν συνυπολογίσουμε την εμμονή της Γερμανίας στη λιτότητα και τις διαμαρτυρίες των υπολοίπων, ιδιαιτέρως των αδυνάτων χωρών, νομίζω ότι ο ΓΑΠ αντί για δημοψήφισμα έπρεπε να είχε ζητήσει αλλαγή σημαίας της Ε.Ε, έστω και με δημοψήφισμα. Σίγουρα θα του αναγνώριζαν ότι είναι πολύ μπροστά από την εποχή του. Ίσως να μην το σκέφτηκε, με τόσα που είχε στο μυαλό του όσο μας «έσωζε». Ίσως πάλι να μην ήταν καλός στη γεωγραφία.

Προχθές ήταν η μέρα της Ευρώπης. Η οποία φυλλορροεί και αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της. Η 9η Μαΐου δεν ορίστηκε τυχαία… Είναι άμεσα συνδεδεμένη με το ξεκίνημα της συνεργασίας και της ενωτικής διαδικασίας των λαών της Ευρώπης. Είναι η ημέρα που η εξέχουσα φυσιογνωμία των "ευρωπαϊστών", ένας από τους "πατέρες" της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ρομπέρ Σουμάν, διακήρυξε το 1950 τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ).

Σε ένα σημείο της διακύρηξης αναφέρεται το εξής:[…] Αυτή η παραγωγή θα προσφερθεί σε όλον τον κόσμο χωρίς διακρίσεις και εξαιρέσεις, για να συμβάλει στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου και στην ανάπτυξη ειρηνικής υποδομής. Η Ευρώπη θα μπορέσει, με περισσότερα μέσα, να επιδιώξει την εκπλήρωση ενός από τα κύρια καθήκοντά της: την ανάπτυξη της αφρικανικής ηπείρου.

Μάλλον κατάφερε το αντίθετο. Να κάνει τον ευρωπαϊκό νότο να μοιάζει με τη Βόρεια Αφρική.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News