622
Κλειστό «εκτάκτως». Γιατί είναι κάτι μέρες που συμβαίνουν όλο «έκτακτα»... | CreativeProtagon

Στη χώρα του «τετραήμερου» της Πρωτομαγιάς

Κοσμάς Βίδος Κοσμάς Βίδος 30 Απριλίου 2018, 12:29
Κλειστό «εκτάκτως». Γιατί είναι κάτι μέρες που συμβαίνουν όλο «έκτακτα»...
|CreativeProtagon

Στη χώρα του «τετραήμερου» της Πρωτομαγιάς

Κοσμάς Βίδος Κοσμάς Βίδος 30 Απριλίου 2018, 12:29

Δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα από μία αργία που πέφτει Τρίτη ή Πέμπτη. Χίλιες φορές την Τετάρτη, στη μέση της εβδομάδας. Τουλάχιστον τότε λειτουργεί ως ένα μικρό διάλειμμα μέσα στις πέντε ημέρες δουλειάς, ως ένα ιντερμέδιο που σπάει την κούραση και τη ρουτίνα. Ενώ η Τρίτη και η Πέμπτη μοιάζουν με σαδιστικό πείραμα, με παιχνίδι νεύρων για τον εργαζόμενο: Κυρίως επειδή τού στερούν την απόλαυση του ραχατλίδικου τετραήμερου που, κακά τα ψέματα, είναι μεγάλη. Βεβαίως, τη λύση την γνωρίζουμε όλοι: Παίρνεις άδεια την ενδιάμεση εργάσιμη ημέρα και ιδού οι μίνι διακοπές.

Αν πάλι δεν έχεις άδεια, ή δεν θέλεις να τη χαλάσεις και προτιμάς να την κρατήσεις για το καλοκαίρι (γιατί είσαι έξυπνος, μεγάλε!), παίρνεις άδεια από τη σημαία. Και έτσι, το κέντρο της Αθήνας (όπου εγώ κινούμαι, οπότε μπορώ να γνωρίζω) κάθε φορά που η αργία δεν κολλάει στο Σαββατοκύριακο, αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο την… κολλάμε, παρουσιάζει την εικόνα που παρουσιάζει και σήμερα: Πόλης άδειας, έστω μισοάδειας, με τους μετανάστες ή τους τουρίστες να αναρωτιούνται «πού πήγαν όλοι οι άλλοι Δευτεριάτικα;».

Εχω μεγαλώσει παρακολουθώντας, όποτε καλούμαστε να διαχειριστούμε μια τέτοια «άβολη» αργία σαν τη φετινή Πρωτομαγιά (που εν προκειμένω δεν είναι αργία αλλά απεργία κλπ…), δεκάδες τηλεοπτικά ρεπορτάζ που χωρίς λύπηση μάς ξεμπροστιάζουν ως λαό: Με τους ρεπόρτερ να εισβάλουν σε δημόσιες υπηρεσίες για να επιβεβαιώσουν πως «κανένας δεν δουλεύει». Σχολίασε σήμερα και ο Δημήτρης Οικονόμου, στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του ΣΚΑΪ, την «παράδοση» του επιτόπιου ρεπορτάζ τις ημέρες των αργιών που στην πραγματικότητα δεν είναι αργίες. Ναι, ο Οικονόμου, όπως και ο Γιώργος Παπαδάκης (ΑΝΤ1) και οι συνεργάτες τους δούλευαν. Θα δουλεύουμε και την (Πρωτομαγιά εμείς οι δημοσιογράφοι, γιατί αυτή είναι η φύση της δουλειάς μας. Δεν θα το κρύψω, ετούτος είναι ένας επιπλέον λόγος να σας κοιτάζω με μισό (φθονερό) μάτι, όλους εσάς που απολαμβάνετε την τετραήμερη αργία. Και έρχεται και η Δευτέρα 28 Μαΐου, οπότε η αργία του Αγίου Πνεύματος μπορεί και να γίνει τριήμερο… και κάτι, αν την Παρασκευή φύγετε δύο – τρεις ώρες πιο νωρίς από τη δουλειά, ή αν δεν πάτε καθόλου. Γιατί να μην την κάνετε τετραήμερη και αυτή; Θα είναι και η θάλασσα πιο ζεστή, γιατί ακόμα δεν λέει. Δωμάτιο, διαβάζω, δύσκολα βρίσκεις, τα περισσότερα είναι καπαρωμένα εδώ και καιρό!

Για να σοβαρέψουμε, στην πραγματικότητα δεν είναι κατάσταση αυτή. Εχουμε όλοι κακοσχολιάσει κατά διαστήματα τον «έτσι γουστάρω» τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε στην Ελλάδα τις εθνικές αργίες. Δικαίως! Μόνο στην Ελλάδα όμως συμβαίνει αυτό; Φίλοι που ζουν στο εξωτερικό βρήκαν επίσης ευκαιρία με την Πρωτομαγιά για να κάνουν ένα μίνι τετραήμερο ταξίδι πίσω στην πατρίδα. Μου είπαν πως ακόμα και στη Βόρεια Ευρώπη που τόσο επαινούμε για τους συνειδητοποιημένους, νομοταγείς πολίτες της, ουρές κάνουν στους σταθμούς διοδίων και στα αεροδρόμια οι εργαζόμενοι κάθε φορά που μπορούν να ξεκλέψουν μερικές ώρες και να επεκτείνουν την όποια αργία.

20180427-proorismoi-gia-protomagia
Η δημόσια τηλεόραση μας προετοίμασε κατάλληλα για ένα τετραήμερο που μας προέκυψε από το πουθενά. Ή μήπως όχι;

Το ίδιο ισχύει για όλους τελικά: Οσο και αν αγαπάμε τη δουλειά μας, την αργία την αγαπάμε περισσότερο. Και άμα λάχει, αν δεν την περιλαμβάνει η συνταγή, τη μαγειρεύουμε, αφού μια ζωή την έχουμε και αν δεν την γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε; Ανθρώπινο είναι. Την ίδια όμως στιγμή ας αναρωτηθούμε και το άλλο: Ειδικά στη διαλυμένη Ελλάδα όπου σχεδόν τίποτα δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε, τι καταλαβαίνουμε συμπεριφερόμενοι άναρχα, επιβάλλοντας το δικό μας «έτσι θέλω», κάνοντας ό,τι γουστάρουμε και αντιμετωπίζοντας τη δουλειά μας ως αγγαρεία από την οποία πρέπει να ξεφεύγουμε με κάθε ευκαιρία;

Αυτό, νομίζω, εύκολα το διαπιστώνουμε κοιτάζοντας γύρω μας, τον λουφαδόρο κόσμο που έχουμε φτιάξει και συντηρούμε. Μια κοινωνία (αναφέρομαι στη δημόσια οργάνωση και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί), η οποία κάθε φορά που χρειαζόμαστε τη βοήθειά της αργεί.