Βρισκόμαστε στο (φανταστικό) Χόκινς και είναι 6 Νοεμβρίου 1983. Τότε ξεκινούν όλα και κυρίως η μετεωρική άνοδος της σειράς «Stranger things», η πέμπτη σεζόν της οποίας σημείωσε ήδη ρεκόρ τηλεθέασης στην πρεμιέρα (26 Νοεμβρίου) με 59,6 εκατομμύρια θεατές. Πρώτη ανάμεσα στις αγγλόφωνες σειρές και δεύτερη μόνο πίσω από το κορεάτικο «Squid game». Πολλά συστατικά περιλαμβάνει η συνταγή επιτυχίας της σειράς, αλλά ας αρκεστούμε σε όσα ακολουθούν και ερμηνεύουν κατά πολύ την απήχησή της στην ποπ κουλτούρα, τη γενιά Ζ, αλλά και τους ενήλικες. Εξέφρασε έτσι κι αλλιώς το ρεύμα της «νοσταλγίας για τα ’80s», το οποίο απ’ ό,τι φαίνεται δύσκολα σβήνει.

Οι θεωρίες συνωμοσίας αρέσουν

Βασική ατραξιόν από τον πρώτο κύκλο είναι η Ιλέβεν (Μίλι Μπόμπι Μπράουν), η οποία το σκάει από το Εθνικό Εργαστήριο Χόκινς, όπου επιστήμονες διενεργούν πειράματα για την «επέκταση της νόησης» και έχουν ανοίξει μία πύλη που οδηγεί σε άλλη διάσταση. Λοιπόν, αυτό το σεναριακό εύρημα χτύπησε καμπανάκι για πολλούς θεατές, καθώς από το 1953 έως το 1973 η CIA είχε στην πραγματικότητα οργανώσει ένα πρότζεκτ για τον «έλεγχο του μυαλού» με πειράματα σε καθημερινούς Αμερικανούς. Επρόκειτο για το λεγόμενο ΜΚUltra και φυσικά ο στόχος ήταν -ποιος άλλος;- οι Σοβιετικοί έναντι των οποίων έπρεπε να κερδίσουν έδαφος σε όλους τους τομείς.

Η συμβουλή του Σπίλμπεργκ

Τα αδέρφια Ντάφερ παρουσίασαν ως αρχική ιδέα στο Netflix επεισόδια που θα θύμιζαν έναν συνδυασμό από βιβλία του Στίβεν Κινγκ (το «It», ανυπερθέτως) και ταινίες του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Ο τελευταίος άλλωστε τους είχε συμβουλεύσει να επιστρέψουν στο παρελθόν για να βρουν έμπνευση. Και η αλήθεια είναι ότι στις δικές του δημιουργίες βρήκαν δεκάδες αναφορές για μια παρέα φίλων που προσπαθεί να τα βάλει με το τέρας Vecna. Αλλά υπάρχουν και η «Ομίχλη» του Τζον Κάρπεντερ, ο «Εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες», ακόμη και η «Σιωπή των αμνών» με τα μοντάζ που παραπλανούν τον θεατή.

Η ανακάλυψη ενός επιτραπέζιου

Το επιτραπέζιο παιχνίδι που έχει κομβικό ρόλο στην ανάπτυξη του σεναρίου είναι το «Dungeons and dragons», στο οποίο επιδίδονται μετά μανίας ο Γουίλ (Νόα Σναπ) και οι φίλοι του. Το 2016, οπότε ξεκίνησε η μετάδοση της σειράς, ο τζίρος από τις πωλήσεις του επιτραπέζιου παιχνιδιού ανέβηκε 41% σε σχέση με το 2016.

Τα τραγούδια

Η πέμπτη σεζόν ξεκίνησε φέρνοντας τη νοσταλγία για ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια της Νταϊάνα Ρος, το «Upside down». Διόλου τυχαία, φυσικά: διότι το «Πάνω κάτω», σύμφωνα με το σενάριο, είναι μια εναλλακτική διάσταση που υπάρχει παράλληλα με τον ανθρώπινο κόσμο και ελέγχεται από το τέρας Mind Flayer. Στην τέταρτη σεζόν, αντιστοίχως, το κομμάτι που ξεχώρισε και έκανε δεύτερη καριέρα ήταν το «Running up that hill» της Κέιτ Μπους, το οποίο ανέβηκε στο Τοp10 του Billboard. Με το ίδιο κομμάτι η ερμηνεύτρια είχε φτάσει μόλις μέχρι το #30 στα singles στο Billboard το 1985. Στην πρώτη σεζόν ξεχώριζε φυσικά το κλασικό κομμάτι των Clash «Should I stay or should I go». Από εκεί και πέρα, ακούγονται πολλά γνωστά τραγούδια, όπως το «Every breathe you take», «Material girl», «Time after time», «Master of the puppets» κ.ά.

Από τα 48 στα 450 εκατομμύρια

Ο προϋπολογισμός της πρώτης σεζόν είχε ξεκινήσει με 48 εκατ. δολάρια. Για την πέμπτη σεζόν τα αδέρφια Ματ και Ρος Ντάφερ χρειάστηκαν περίπου 450 εκατ. Τα επεισόδια της τέταρτης σεζόν προβλήθηκαν 140.700.000 φορές μέσα στις πρώτες 91 ημέρες από την πρεμιέρα του (άρα αυτόν τον αριθμό ημερών περιμένουμε για να συγκρίνουμε με την πέμπτη σεζόν). Το μέγεθος κατατάσσει τη σειρά στην έκτη θέση με τις δημοφιλέστερες παραγωγές του Netflix παγκοσμίως. Μέχρι στιγμής έχει αποσπάσει 57 υποψηφιότητες στα βραβεία Emmy και έχει κερδίσει 12 φορές.

Η δύναμη της πρωταγωνίστριας

Οι δημιουργοί της σειράς ήθελαν από την αρχή η Ιλέβεν, ο χαρακτήρας της οποίας είναι βασισμένος στον ΕΤ του Σπίλμπεργκ,  να θυσιάζει τον εαυτό της στο τέλος της πρώτης σεζόν. Κι αυτό επειδή οι προσδοκίες τους δεν ξεπερνούσαν μια μίνι σειρά λίγων επεισοδίων. Η ερμηνεία όμως της Μπόμπι Μπράουν ήταν τόσο δυνατή που ξαναέγραψαν το σενάριο ώστε να συνεχιστεί η σειρά. Παρά το γεγονός ότι ειδικά στην πρώτη σεζόν είναι ζήτημα αν λέει καμιά 20αριά ατάκες.

«Star Wars» και «Αρχοντας των δαχτυλιδιών»

Η αγάπη του Ντάστιν (Γκέιτεν Ματαράζο) για τον «Πόλεμο των Αστρων» είναι κάτι παραπάνω από εμφανής στη σειρά –μία από τις δεκάδες αναφορές στην κουλτούρα των 80s που πολλοί αγάπησαν. Χρησιμοποιώντας την ατάκα «Μη μου λες ποτέ τις πιθανότητες» (Never tell me the odds) στο πρώτο επεισόδιο, αναπαράγει τον πρώτο διδάξαντα Χαν Σόλο (Χάρισον Φορντ) στο «Η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται»). Πιθανόν ο Ντάστιν να έχει δει όλη την τριλογία, μιας και η «Επιστροφή των Τζεντάι» κυκλοφόρησε το 1983, χρονιά κατά την οποία εκτυλίσσεται η πρώτη σεζόν. Από την άλλη, σε μια συνομιλία του με τον Έντι (Τζόζεφ Κουίν) οι δυο τους συγκρίνουν τη μετάβαση στο «Πάνω κάτω» με το ταξίδι του Φρόντο προς τη Μόρντορ («But the Shire… the Shire is burning» λέει ο Έντι κάνοντας αναφορά στην animated εκδοχή του «Άρχοντα» το 1978).

Από τον «Εξολοθρευτή» με αγάπη

Ανάμεσα στους νέους κατοίκους του Χόκινς στην τελευταία σεζόν ξεχωρίζει μία γνωστή από τα παλιά: η 69χρονη πλέον σταρ του «Εξολοθρευτή» Λίντα Χάμιλτον στο ρόλο μίας κυβερνητικής πράκτορα που καταδιώκει την Ιλέβεν. «Είναι εξαιρετικά ευφυής και τρομακτική», είπε ο Ματ Ντάφερ αναφερόμενος στο χαρακτήρα που υποδύεται. «Είναι επιστήμονας, αλλά αν χρειαστεί, μπορεί να παλέψει και σίγουρα δε θα διστάσει να χρησιμοποιήσει όπλο».

 

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News