Ξεκινάει η επιχείρηση «παρατείνω το καλοκαίρι στην καρδιά του χειμώνα». Κι έχω αργήσει, εδώ που τα λέμε. Στην τελευταία βόλτα στη λαϊκή όμως, πήγα στοχοπροσηλωμένη: Να προμηθευτώ τις ντομάτες που θα νοστιμίζουν τα χειμωνιάτικα πιάτα.

Η πρώτη παρτίδα ήταν κάτι ωραία και σφιχτά πομοντόρια, ιδανικά για να γίνουν ψευτο-λιαστά, δηλαδή στον φούρνο. Τα έψησα όλα για αρκετές ώρες σε χαμηλή θερμοκρασία, με τα σκορδάκια τους και τα μυρωδικά τους, τα έβαλα σε αποστειρωμένα βάζα, τα σκέπασα με ελαιόλαδο και τα σφράγισα. Τον χειμώνα θα πρωταγωνιστούν πάνω σε καψαλισμένα ψωμάκια με λίγο κατσικίσιο τυρί και το λάδι από τα βάζα θα μπαίνει ωμό σε σαλάτες και μαγειρευτά.

Η δεύτερη παρτίδα ήταν οι κάπως πιο ώριμες ντομάτες για σάλτσα. Τα γνωστά: τις ξεφλουδίζω, τις πολτοποιώ, τις μαγειρεύω για μισή ώρα περίπου με λίγο αλάτι και ζάχαρη και φυλάω τη σάλτσα σε αποστειρωμένα βάζα.
Τελειώσαμε; Όχι, βέβαια! Βρέθηκα με ένα βουνό από φλούδες ντομάτας. Και θυμήθηκα μια ντοματένια σκόνη που είχα βρει κάποτε σε ένα μπαχαράδικο στο Λονδίνο, η οποία γίνεται με την απλούστατη μέθοδο του «δεν πετάω τίποτα».

Στρώνω λαδόκολλα στη λαμαρίνα, τη λαδώνω ελαφρά και απλώνω πάνω της τις φλούδες τις ντομάτας. Τις ψήνω στους 100 βαθμούς για μια ώρα ή και παραπάνω, πρέπει να γίνουν σαν κόκκινα τσιπς, να μην έχουν καθόλου υγρασία για να μπορέσουν να διατηρηθούν. Τα βγάζω από τον φούρνο και τα αφήνω να κρυώσουν καλά, πριν τα βάλω στο μούλτι και τα κάνω σκόνη. Αν έχουν ξεραθεί καλά οι φλούδες και αν μπει στο ψυγείο κλεισμένη αεροστεγώς, θα διατηρήσει αρώματα και γεύση για τρεις μήνες, τουλάχιστον.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο εδώ

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News