Ήμουν στην πρεμιέρα της Άλκηστης Πρωτοψάλτη και της Ευανθίας Ρεμπούτσικα στο θέατρο Παλλάς. Το σκηνικό που δέσποζε – ήταν μια πανοραμική απεικόνιση της πλατείας στο Μοναστηράκι με φόντο την Ακρόπολη, που είχε επιμεληθεί ο Μ. Παντελιδάκης. Τα δύο κορίτσια ήταν μαγικά. Η υπέροχη φωνή της Άλκηστης έρεε σαν καθαρός χείμαρρος αγκαλιάζοντας τις ευαίσθητες μελωδίες της Ευανθίας. Η Άλκηστη είναι, δίχως κανένα δισταγμό, μεγάλη τραγουδίστρια. Δεν ήμουν fan της ούτε είχα παρακολουθήσει την διαδρομή της – είμαι του ξένου ρεπερτορίου. Στην συναυλία πραγματικά την χάρηκα. Τραγουδούσε με πάθος κι η φωνή της έβγαινε αβίαστη πλημμυρίζοντας το Παλλάς και την καρδιά μου. Η Ευανθία χόρευε στην σκηνή παίζοντας με απίστευτη ευκολία το αγαπημένο της όργανο – το βιολί. Δεν ήταν η Ευανθία και ένα ξύλινο όργανο με χορδές στην σκηνή, αλλά δύο ερωτευμένοι σφιχτά αγκαλιασμένοι που γεννούσαν από έρωτα αρμονικές μελωδίες. Πραγματικά τις χάρηκα.

Το Παλλάς ήταν ασφυχτικά γεμάτο κι όταν τα δύο κορίτσια υποκλίθηκαν μπροστά στο ενθουσιασμένο κοινό πολλά χρωματιστά μπαλόνια εκτοξεύτηκαν από μια οπή ψηλά από την σκηνή και γέμισαν την αίθουσα. Όπως γινόταν στο Στούντιο 54 στην Ν.Υ. το 1980 – σε στιγμές μοναδικές, όπου εκατοντάδες λευκά μπαλόνια που ήταν μαζεμένα σε ένα πελώριο δίχτυ στο κέντρο της πίστας ελευθερωνόντουσαν την στιγμή που έσκαγε η Donna Sumer και τραγουδούσε ζωντανά το "I will survive". Η Ευανθία με την Άλκηστη "survived" από τον διασυρμό που υπέστη η Ελληνική μουσική τα είκοσι τελευταία χρόνια. Τους αξίζει ένα μεγάλο χειροκρότημα που δεν καταναλώθηκαν στις μεγάλες πίστες, που δεν πούλησαν το ταλέντο τους για ένα ευρώ παραπάνω, που δεν "έκλεψαν" μελωδίες άλλων για δικές τους, και που στάθηκαν με πείσμα στο σκαλί της ποιότητας που ανήκαν και ανήκουν και που με συγκινεί και συγκινεί τόσο κόσμο. 

Μπράβο τους!

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News