Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που θα σχηματιστεί σε λίγες μέρες θα έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνον το μη βιώσιμο δημόσιο χρέος, όχι μόνο την κατάρρευση της εσωτερικής ζήτησης και της αγοράς, όχι μόνο την τρύπα των ασφαλιστικών ταμείων και τη νέα δανειακή σύμβαση που θα κληθεί να υπογράψει. Το πιο σοβαρό πρόβλημα που θα έχει να αντιμετωπίσει είναι η τρύπα των 180 δισ. του ιδιωτικού χρέους! 80 δισ. τα κόκκινα τραπεζικά δάνεια και πάνω από 100 δισ. οι κόκκινες οφειλές προς την εφορία.

Η λύση αυτού του προβλήματος είναι προϋπόθεση για τη λύση των υπολοίπων. Τι να το κάνεις ένας κούρεμα 50-70 δισ. του δημοσίου χρέους, όταν οι τράπεζες έχουν τρύπα 80 και το κράτος 100; Είναι δυνατόν να σχεδιαστούν δημόσιες επενδύσεις, χωρίς δημόσια έσοδα και χωρίς τραπεζική ρευστότητα, χωρίς υγιείς τράπεζες; Είναι δυνατόν να τονωθεί η ζήτηση, με καταχρεωμένα νοικοκυριά; Όχι. Άρα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει από την επομένη του σχηματισμού της να λύσει αυτό το ζήτημα. Άμεσα.

Εφόσον το δημόσιο ανακτήσει τη διοίκηση των τραπεζών, στις οποίες μάλιστα είναι και ο βασικός μέτοχος, τότε θα πρέπει να ρυθμίσει το ιδιωτικό χρέος. Πώς; Άλλη λύση δεν υπάρχει από το γενικό κούρεμα, με συντελεστές που θα κλιμακώνονται ανάλογα με το εισόδημα. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να είναι κάτω του 20% για τα σχετικώς υψηλά εισοδήματα και θα πρέπει να φτάνει άνω του 60% για όσους αδυνατούν. Το κούρεμα αυτό θα πρέπει να συνοδεύεται και από μια μακροχρόνια ρύθμιση του υπολοίπου ποσού, έτσι ώστε να γίνει δυνατή η αποπληρωμή του. Το ερώτημα σχετικά μ’ αυτήν την υποχρεωτική κίνηση της κυβέρνησης είναι η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος και η θέση της ΕΚΤ. Εδώ δεν υπάρχει απάντηση: ας βρουν τεχνικά τη λύση. Διότι, σε αντίθετη περίπτωση, εάν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν λύσει άμεσα αυτό το πρόβλημα και περιοριστεί σε μπαλώματα, τότε θα έχει αρχίσει η διαδικασία της πτώσης της. Οι Έλληνες είναι καταχρεωμένοι στις τράπεζες. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί σε καμία περίπτωση. Η αγορά δεν πρόκειται επ' ουδενί να λειτουργήσει εάν δεν κουρευτεί γενναία το ιδιωτικό χρέος προς τις τράπεζες και το δημόσιο.

Όπως πάνε τα πράγματα, προϋπόθεση όλων αυτών είναι μια συμφωνία με τους δανειστές και μια νέα δανειακή σύμβαση. Συμφωνία σημαίνει μνημόνιο, εάν σταματήσουμε να παίζουμε με τις λέξεις. Εάν ο Τσίπρας καταφέρει να φέρει ελαφρύτερους όρους από τον Σαμαρά, τότε θα σταθεροποιήσει την κυβέρνησή του. Εάν μας παρουσιάσει ένα παρόμοιο μνημόνιο, τότε προφανώς ο βίος της κυβέρνησης θα είναι βραχύς.

Υπάρχει βεβαίως και η λύση των μονομερών ενεργειών, δηλαδή η διακοπή αποπληρωμής του δημοσίου χρέους. Αλλά αυτό θα οδηγήσει σε διακοπή της ρευστότητας από την ΕΚΤ. Θα υπήρχε δυνατότητα αντιμετώπισης και αυτού του προβλήματος, εάν ο λαός είχε αποφασίσει συνειδητά αυτή τη σύγκρουση. Όμως κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται. Οπότε, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένη να συμφωνήσει με τους δανειστές, χρησιμοποιώντας όμως τα διαπραγματευτικά όπλα που δεν είχαν χρησιμοποιήσει οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις.

Γι’ αυτόν τον λόγο εξάλλου θα δοθεί και η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ: για να ρυθμίσει το ιδιωτικό χρέος, να διαπραγματευτεί καλύτερα και να χτυπήσει όσο γίνεται το διεφθαρμένο καθεστώς της διαπλοκής στην Ελλάδα, μεταξύ κράτους, επιχειρηματιών και ΜΜΕ.

Θα δούμε τι ακριβώς θα καταφέρει.

*Ο Απόστολος Διαμαντής είναι πανεπιστημιακός και συγγραφέας.

Προηγούμενα άρθρα του Απόστολου Διαμαντή

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News