415
Ερντογάν και Μέρκελ το 2018 στο Βερολίνο. Η καγκελάριος εκτέθηκε από τον τούρκο πρόεδρο | REUTERS/Fabrizio Bensch

Γιατί η Μέρκελ έδειξε τόση απειρία και πίστεψε τον Ερντογάν;

Protagon Team Protagon Team 18 Οκτωβρίου 2020, 11:29
Ερντογάν και Μέρκελ το 2018 στο Βερολίνο. Η καγκελάριος εκτέθηκε από τον τούρκο πρόεδρο
|REUTERS/Fabrizio Bensch

Γιατί η Μέρκελ έδειξε τόση απειρία και πίστεψε τον Ερντογάν;

Protagon Team Protagon Team 18 Οκτωβρίου 2020, 11:29

Το ότι η Άνγκελα Μέρκελ «αδειάστηκε» από τον Ταγίπ Ερντογάν αποτελεί κοινό τόπο πλέον όλων των αναλύσεων στην Ευρώπη. Ο τίτλος της γερμανικής Bild που συχνά απηχεί τις απόψεις της καγκελαρίας ότι «ο Ερντογάν μας εξαπάτησε» δεν είναι τυχαίος (εδώ). H καγκελάριος αφιέρωσε πολιτικό κεφάλαιο στο να φέρει Αθήνα και Αγκυρα στο τραπέζι του διαλόγου, αλλά είδε την τελευταία στιγμή τον πρόεδρο της Τουρκίας να την εκθέτει (εδώ), δυναμιτίζοντας και πάλι την κατάσταση στην Ανατ. Μεσόγειο με το «Oruc Reis».

Πού οφείλεται όμως αυτό το ναυάγιο της γερμανικής διπλωματίας; Μια διεισδυτική εικόνα στις αδυναμίες της Γερμανίας ως προς τον έλεγχο του Ταγίπ Ερντογάν και όχι μόνο δίνει το ρεπορτάζ του Αγγελου Κωβαίου στο «Βήμα της Κυριακής», σε αυτό που περιγράφει ως διαχρονική διπλωματική απειρία του Βερολίνου. Είναι πχ. χαρακτηριστικό ότι οι γερμανοί αξιωματούχοι, ακόμα και οι πιο έμπειροι διπλωμάτες, τείνουν να θεωρούν εκ προοιμίου κάθε συνομιλητή τους αξιόπιστο…

Γράφει το «Βήμα της Κυριακής» στο άρθρο υπό τον τίτλο «Το ναυάγιο της γερμανικής διπλωματίας στο Αιγαίο»:

Πολιτικοί παράγοντες στην Αθήνα, με μακρά διπλωματική εμπειρία και γνώση των χαρακτηριστικών της γερμανικής πολιτικής ζωής, επισημαίνουν την παράμετρο της διαχρονικής διπλωματικής απειρίας του Βερολίνου. «Δεν έχουν εμπειρία διαχείρισης της ίδιας της δύναμής τους» σημειώνει κορυφαίο πολιτικό στέλεχος και προσθέτει κάποια επιπλέον στοιχεία. Μεταξύ αυτών, η εμμονική προσκόλληση των Γερμανών στην οικονομική ισχύ, η οποία όμως δεν παρέχει και τη δυνατότητα δυναμικών διπλωματικών παρεμβάσεων, αντίστοιχων με εκείνων των Αμερικανών.

Η ίδια πηγή αναφέρει και τον εγκλωβισμό των Γερμανών «στα ιστορικά τους συμπλέγματα», αλλά και μία καθοριστική παράμετρο η οποία περιορίζει εκ των πραγμάτων την αποτελεσματικότητα των διπλωματικών παρεμβάσεων του Βερολίνου: «Η Γερμανία δεν είναι στρατιωτική δύναμη και αυτό τους περιορίζει σημαντικά, σε σχέση με τους Γάλλους». Επιπλέον, επιδρά η ρηχή γνώση ως προς τη διαχείριση των ανισορροπιών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά και το γεγονός ότι ακόμη και έμπειροι πολιτικοί συχνά θεωρούν αξιόπιστο τον κάθε συνομιλητή (εν προκειμένω τον Ερντογάν) και παίρνουν τα λόγια του τοις μετρητοίς.

Στο πλαίσιο αυτής της ανάλυσης, το ίδιο πολιτικό πρόσωπο εκτιμά ότι «στο Βερολίνο πρέπει έπειτα από όλα αυτά να έχουν πάθει κάποιου είδους σοκ».

Υπό αυτό το πρίσμα, το ερώτημα προς απάντηση είναι ποια είναι η διέξοδος από τη σημερινή κατάσταση.

Κατά τα όσα υπογραμμίζουν οι ίδιοι συνομιλητές, ο Ερντογάν μπορεί αυτή τη στιγμή να εξευτελίζει κάθε έννοια διπλωματίας και μαζί την ίδια την Ευρώπη συνολικά, πλην όμως εξακολουθεί να έχει ανάγκη την Ενωση, ακόμη και έπειτα από τη σταδιακή απομάκρυνσή του από τη συζήτηση περί ένταξης.