Καλημέρα!

 

Αναχωρώ για τα πάτρια εδάφη. Αθήνα-Γιάννενα, όχι με δυο παπούτσια πάνινα, με σκέψεις πολλές και με μόνη διάθεση να ξεχάσω και να ξεχαστώ για μια εβδομάδα.

 

Μεγάλη Τετάρτη: να σας εξομολογηθώ κάτι; Δεν διάβασα τίποτα για τον θάνατο του έφηβου απο την βόμβα- δεν βάζω καταγωγή, οι έφηβοι είναι μια ειδική ηλικία, ίδια σε όλη τη γη. Είναι εκεί που ετοιμάζεσαι για τη ζωή. Που τελειώνει δύσκολα συνήθως η κατηγορία "παιδί" και τα όποια τραύματα φέρνει μαζί, και ξεκινάς να μπεις στον κόσμο των ενηλίκων. Να γίνεις από αγόρι νεαρός και μετά άντρας. Εκεί ό,τι και να συμβεί μοιάζει τόσο άδικο, τόσο παράλογο, να σου κόβουν το νήμα της ζωής. Πόσο μάλλον, όταν έχεις πίσω σου πόλεμο…

 

Black χιούμορ: λένε οτι οι δημοσιογράφοι είμαστε σαν τους γιατρούς. Συνηθίζουμε κάποια στιγμή το θάνατο, κάνουμε μακάβρια αστεία, όπως και στα χειρουργεία. Αλλήθεια είναι. θυμάμαι ένα φίλο διεθνατζή, που μια μέρα, λίγο πριν το δελτίο ειδήσεων μου είπε: "σήμερα δεν θαχω θάψει καμιά 200αριά, αν γίνει και κανένας σεισμός, θα σπα΄σω το ρεκόρ". Θυμάμαι κι έναν άλλο φίλο, απο το ναυτιλιακό ρεπορτάζ, να μου λέει στο τηλέφωνο: "Εχω 10 κομμάτια, ναυάγιο, Μυτηλήνη, εννοώντας 10 αγνοούμενουςλαθρομετανάστες απόναυάγιο.Μπλάκ χιούμορ, αλλά τι άλλο να κάνεις αν το δελτίο είναι: τους 200 έφτασαν οι νεκροί στην Αϊτή, συνεχίζονται οι έρευνες για τους λαθρομετανάστες" και άλλα εξίσου αισιόδοξα θανατικά...

 

Εξαιρέσεις: καμιά φορά, βέβαια, ακόμη κι εμείς, οι εξοικειωμένοι με τους νεκρούς σαν αριθμούς, δεν βρίσκουμε λόγια, νιώθουμε ότι ένας θάνατος μέσα στους πολλούς, είναι διαφορετικός, είναι αφόρητος: όπως του 15άχρονου Αλέξανδρου στα Εξάρχεια και του συνομηλίκου του αλλοδαπού ΄τώρα, στα Πατήσια. Η και η εξαφάνιση του άλλου μικρού Αλεξ στη Βέροια. Εκεί και η συνήθεια αιφνιδιάζεται, καιμια ρωγμή εμφανίζεται στηνεξοικείωση με το θάνατο. Το παθαίνουν κι οι γιατροί.

 

Απόγνωση: δεν διάβασαλοιπόν τίποτα γιαυτόν τον θάνατο, για προσωπικούς λόγους, γιατίδεν άντεχα άλλη σκληρότητα.Μόνο στο πάρκο της γειτονιάς μου πιου πάμε βόλτα τα σκυλιά, και έχουμε γίνει μια παρέα, μικροί μεγάλοι και παιδιά, μετράω τις τελευταίες μέρες μονο θανάτους. Στην αρχή ήταν μια ΄ξένης υπηκοότητας κοπέλα, που τη σκότωσε ο έλληνας εραστής γιατί δεν δεχόταν τον χωρισμό, λίγο μετά που παρέδωσε το παιδί της στον παιδικό σταθμό και μετά αυτοκτόνησε κι αυτός. Μετά, ήταν ένας 76χρονος πατέρας, που 4 χρόνια πριν ο γιός του, 30 χρονών, σκοτώθηκεμε τη μηχανή και πήγε -λέει – να τον βρεί. Η μάνα του παιδιού- μια γυναίκα δυνατή και με χιούμορ- με κοίταζε στο πάρκο καιμουέλεγε"δεν ξέρω,καθαρίζω και ξανακαθαρίζω τοσπίτι σαν χαζή και κάνω παρηγοριά στο σκυλί"… Να μη σας πω άλλα, γιατίυπάρχει κιάλλο ένα κορίτσι αδικοχαμένο κι αυτό, μεσα σ αυτό το μήνα.

 

Σκληρότητα:Δεν είμαι ευαίσθητη- σκληρή είμαι κι εγώ. Κι ο θάνατος- κακά τα ψέματα-όταν είναι ξένοςείναι αλλιώς. Μπορείς να γράψεις μια δημοσιογραφική ελεγεία, αλλά στη ζωή, μένεις άφωνος. Ούτελέξεις,ούτε παρομοιώσεις, πόσο μάλλον ποιητικές εξάρσεις. Αυτά ειναι για τον θάνατο γενικά, σαν ιδέα, σαν τη μόνη σίγουρη αναφορά, μετά τη γέννα. Οταν ο θάνατος έχει όνομα καιπρόσωποαγαπημένο, υπάρχειμόνοπόνος. Ανείπωτος.

 

Οι άλλοι θάνατοι: ειναι οι μικρές καθημερινές απώλειες στη μάχη της επιβίωσης και της ζωής. Οι ήττες μας, μικρές μπροστά στον θάνατο, αλλά καθοριστικές για τη ζωή, Κι εκεί η σκληρότητα είναι πια ο κανόνας. Μια σκληρότητα που νομίζω είναι νέο είδος στην Ελλάδα. "Ο θάνατός σου η ζωή μου" ειναι πια το σύνθημα παντού. Στις δουλειές, στους ανταγωνισμούς, στις σχέσεις… παντού, ακόμη και στα καλύτερα σπίτια! Ετσι λοιπόν, κατέβασα ρολά και έβαλα ταμπέλα: κλειστόν λόγω διακοπών. Ευχαριστώ δεν θα πάρω άλλο, δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο, δεν έχω καιρό για αιματηρές αναμετρήσεις στα πεδία των μαχών.

 

Αναχωρώ. Πάω στη μαμά μου, να ξαναγίνω έστω για μια εβδομάδα, το παιδί κάποιου, να πάψω να είμαι ενήλικας που πρέπει να παίρνω αποφάσεις, ναπάψω να είμαι δημοσιογράφος που μετράω νεκρούς, να πάψω να είμαι πολίτης ενός κόσμου, που γίνεται κάθε μέρα πιο βιαίος, πιο επιθετικός, πιο σκληρός, πιο παράλογος. Παω εκεί που κάποτε ήμουν παιδί.

 

Κλειστόν: Η Ατζέντα θα απουσιάσει λόγω εορτών. Σκέφτομαι αν επανέλθει ή αν εχει κάνεικι αυτή τον κύκλο της και πρέπει να επανέλθωμε κάτι διαφορετικό.Τι λέτε κι εσείς αγαπημένοι αναγνώστες;

 

Καλή Ανάσταση σε όλους.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News