Τα προβλήματα της κρίσης και οι επιπτώσεις της έχουν χιλιοειπωθεί από πολύ πιο σημαντικούς ανθρώπους από εμένα και σαφέστατα πολύ καλύτερα διατυπωμένα, απλά παρακάτω θα προσπαθήσω να εξηγήσω το γιατί η φράση ''είμαστε οι πράξεις μας'' είναι η στάση ζωής που με ακολουθεί εδώ και αρκετά χρόνια και πώς μπορούμε να την εφαρμόσουμε στην καθημερινότητά μας.
  
Ανήκω στη μη πολιτικοποιημένη γενιά των σημερινών τριανταπεντάρηδων. Μια γενιά, η οποία με αιτία κι αφορμή την ανικανότητα, τις μίζες και το ρουσφέτι που ακολουθούσαν τους πολιτικούς μας σε κάθε τους ενέργεια, θεώρησε ''μαγκιά'' το να απέχει. Όταν ήρθε η στιγμή, όμως, που έπαψε να μην μας αγγίζει η διαφθορά τους κι αρχίσαμε να βιώνουμε στο πετσί μας τις συνέπειες της ανοχής μας στα κοινωνικά τους εγκλήματα, ξεκίνησε η αλλαγή των συναισθημάτων μας απέναντί τους. Από την αδιαφορία περάσαμε στον σκεπτικισμό, από εκεί στην ολοκληρωτική διαφωνία, για να φτάσουμε στον θυμό και την οργή, με κορύφωση το Σύνταγμα όπου με κραυγές απαιτήσαμε να καεί η βουλή.
  
Ανθρώπινη, απαραίτητη, ανακουφιστική και αγχολυτική όλη αυτή η διαδικασία, για να μην καταλήξουμε όλοι μαζί στο Δαφνί. Αναγκαία, όμως, ήταν κι η επόμενη, της αυτοκριτικής για τα δικά μας λάθη και την οριοθέτηση της απόστασης ανάμεσα στην ανοχή μας στο έγκλημα, από το ίδιο το έγκλημα. Καταλάβαμε ότι η μετατόπιση ευθυνών για την κατάντια και τη μιζέρια της εποχής μας στους 300 της Βουλής, ανεξάρτητα από τον καταλυτικό τους ρόλο για το τέλμα στο οποίο βρισκόμαστε, ήταν επικίνδυνη και παραπλανητική  για την εξεύρεση πραγματικών κι εφικτών λύσεων. Μετανιώσαμε για την εξουσία που τους δώσαμε και που αφήσαμε να εισχωρήσουν στα σπίτια μας και τις ζωές μας όλες αυτές οι τηλεοπτικές καρικατούρες και πολιτικές μαριονέτες.
Υποστήκαμε την ποινή που μας αναλογούσε και  φορέσαμε τη στολή του Ζορό παρέα με τον Παναγιώτη Ψωμιάδη. Πήραμε στα χέρια μας τόνους βιβλίων αγκαλιά με τον Άδωνη Γεωργιάδη γιατί μάθαμε να τα μετρούμε τα βιβλία με τα κιλά τους κι όχι με την ποιότητά τους. Μας εξοργίσανε πολιτικές φιγούρες, που ήταν ολοφάνερο πως αποτελούν απλά στρατιωτάκια στη ''μαυρόμαυρη'' σκακιέρα της πολιτικής, ενώ το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται πάντα στην κεφαλή της. Αυτομαστιγωθήκαμε και χάσαμε τον προσανατολισμό μας μέχρι να καταλάβουμε πως  ο δρόμος μας, είμαστε εμείς.
  
Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν όμως και δεν έχουμε άλλο χρόνο για δάκρυα, οπότε τώρα μιλάνε οι πράξεις μας. Απλές, μικρές, καθημερινές πράξεις σαν αυτές των Ατενίστας και καθε -ίστας της χώρας, σαν τις ποδηλατικές βραδιές της Παρασκευής,σαν τις δωρεάν συναυλίες, σαν τις θεατρικές παραστάσεις στους δρόμους της πόλης, σαν την δημιουργία των κοινωνικών παντοπωλείων. Πράξεις, που δείχνουν στους πολιτικούς πως τους αφαιρούμε την εξουσία τους με τη δημιουργία μας και πως, αφού δεν τα κατάφεραν να μας κάνουν να ζούμε με αξιοπρέπεια, θα το διεκδικήσουμε μόνοι μας.

Ανήκω σε μια μη πολιτικοποιημένη γενιά, που έχει τη δυνατότητα να κάνει τη μεγαλύτερη πολιτική πράξη της νεότερης ιστορίας μας, βγάζοντας απ’ το παιχνίδι τους πολιτικούς και ξεκινώντας την ουσιαστική διαδικασία να ξαναχτίσει την κοινωνία μας με τα υλικά που θα έχουμε επιλέξει εμείς οι ίδιοι αυτή τη φορά. Όποια και όσα λάθη κάνουμε, θα είναι τουλάχιστον διαποτισμένα με τον ιδρώτα και το αίμα μας. Αν η αυτογνωσία είναι η αφετηρία της διαδρομής, ο ιδρώτας και το αίμα αποτελούν σίγουρα το πρώτο βήμα.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News