«Όταν οι άλλοι θα ψάχνουν για δουλειά εσείς θα είστε ήδη επιτυχημένοι» λέει κάθε χρόνο τέτοια εποχή η διαφήμιση μιας σχολής που βγάζει δημοσιογράφους αλλά για τον Αθλητικό Τύπο. Και ο κάθε νεαρός τρελαίνεται. Τι να τα κάνεις τα Πολυτεχνεία και τις Νομικές αφού όλοι αυτοί θα είναι άνεργοι ενώ εσύ που θα γράφεις για τη μπάλα, θα έχεις κιόλας προσληφθεί; Και όταν προσληφθείς σε εφημερίδα ή για να γεμίζεις με ύλη κάποιες ιστοσελίδες βλέπεις τη σκοτεινή πλευρά αυτού που σου παρουσίαζαν για φεγγάρι ολόφωτο. Πρέπει να φτιάξεις σχέσεις με τους πιο απίθανους ανθρώπους, να χωθείς μέσα στα αποδυτήρια των ομάδων, στα εργαστήρια, ακόμη και στα πλυντήρια για να μαζέψεις και τα πιο μικρά κομματάκια… ύλης. Δεν ξέρω αν το έχουν παρατηρήσει κι άλλοι, αλλά εμένα μου φαίνεται ότι μπορεί για κάποιον υψηλά ιστάμενο πολιτικό να περάσει και μια ημέρα ή και δυο και οι εφημερίδες να μην γράψουν για τα κατορθώματά του. Για το Σισέ όμως, για παράδειγμα, και τα άλλα αστέρια της μπάλας δεν τα βγάζεις πέρα με τους αναγνώστες αν δεν γράφεις κάθε ημέρα γι’ αυτούς.

Όλα τα Μέσα διορίζουν για κάθε ομάδα έναν ή περισσότερους ανθρώπους, ανάλογα και με το πόσους οπαδούς-δυνάμει καταναλωτές των σχετικών πληροφοριών- διαθέτει. Το κακό αρχίζει όταν όλοι αυτοί οι διαπιστευμένοι και πολυάριθμοι δημοσιογράφοι αντί να είναι απλοί αναμεταδότες των όσων συμβαίνουν στην ομάδα (θυμίζω ότι μπορεί να έχουν κάνει κανέναν ή έστω ένα χρόνο στα θρανία της πολλά υποσχόμενης σχολής και να μην έχουν ακουμπήσει μπάλα στη ζωή τους), αρχίζουν να περνούν δική τους γραμμή. Ανεβάζοντας ή κατεβάζοντας στο οπαδικό χρηματιστήριο παίκτες, προπονητές, προέδρους, γυμναστές. Πότε από δική τους πρωτοβουλία και πότε σε συνεργασία με κάποιους είτε έξω από την ομάδα αλλά μερικές φορές, όσο αυτό κι αν φαίνεται παράδοξο, μέσα από την ομάδα! Επίσης όποιος δεν συνεργάζεται, δεν έχει πάντα ανοικτό το τηλέφωνό του, δεν ικανοποιεί τη δίψα για πληροφορίες που δημιουργείται από όλο αυτό το δημοσιογραφικό στρατό ή συρφετό, όπως θέλετε πείτε το, γίνεται εύκολα στόχος που άνετα καταρρίπτεται μέσα σε λίγους μήνες.

Όταν το περασμένο καλοκαίρι ο Αντώνης Κέζος, ένας κυπριακής καταγωγής γυμναστής, με πολύ καλές συστάσεις από τον καιρό που η Α.Ε.Κ. με προπονητή τον Μπάγιεβιτς έπαιζε αρκετά καλή μπάλα, πήγε στον Παναθηναϊκό, θυμάμαι πως οπαδοί της κιτρινόμαυρης ομάδας έπαιρναν στους αθλητικούς σταθμούς και έλεγαν πως ήταν ένας άνθρωπος που μαζί του, όταν τον άφηναν τα πρώτα βιολιά της ομάδας στη Γυμναστική, έκαναν οι παίκτες επιτέλους δουλειά. Και κανείς τους, με δυο λόγια, δεν χάρηκε που έφυγε. Στον Παναθηναϊκό, σ’ αυτή την ομάδα που διοικητικά αλλά και ποδοσφαιρικά λες πως έχει ξαναζωντανέψει το Βυζάντιο μέσα εκεί στα τείχη της Παιανίας, κάποιοι κουμπώθηκαν. Ο «νέος», είχε στην Α.Ε.Κ. πολύ λιγότερη προβολή, τώρα όμως άρχισε να ακούγεται. Είχε και άποψη. Οι βασικές αρχές της μεθόδου του είναι η εξειδικευμένη προπόνηση ανάλογα με τη θέση του κάθε παίκτη και ο συνδυασμός δύναμης με ταχύτητα. Δηλαδή ήθελε άλλη εκγύμναση για το Σισέ και τους υπόλοιπους κυνηγούς, άλλη για τους αμυντικούς. Επίσης η άποψή του για τα ενεργειακά αποθέματα των παικτών επιβεβαιώνεται και γίνεται απόλυτα κατανοητή και με τη βοήθεια των νόμων της Φυσικής. Δηλαδή ένας παίκτης είναι εντάξει όταν διαθέτει δύναμη αλλά ταυτόχρονα και ταχύτητα.

Αυτό σημαίνει ότι η απόδοσή του εξαρτάται από το γινόμενο της Δύναμης επί την Ταχύτητα. Αν βάλεις κάτω τα πράγματα αυτό το γινόμενο δίνει την Ισχύ του παίκτη. Αλλά η Ισχύς τι εκφράζει σε κάθε περίπτωση; Από τα ηχεία στο στερεοφωνικό μας μέχρι έναν ανθρώπινο οργανισμό, είναι ένα μέτρο για το πόση ενέργεια μπορεί κάτι να δώσει μέσα ορισμένο χρόνο. Στο ποδόσφαιρο λοιπόν, που είναι εκρηκτικό άθλημα, το ζητούμενο είναι ο παίκτης σε ελάχιστο χρόνο να μπορεί να βγάλει μέγιστη ενέργεια. (Αυτό ας το κρατήσουν για σύγκριση οι φίλοι της ομάδας του Παναθηναϊκού που πανηγυρίζουν ίσως για την επιστροφή του παλιού γυμναστή, αφού εκείνος έχει μια διαφορετική φιλοσοφία. Βάζει τους παίκτες να τρέχουν πολύ, θέλει να αυξήσει την αντοχή τους και όχι την ταχυ-δύναμή τους και θα δούμε αν αυτό θα βελτιώσει τελικά την ομάδα).

Η περίπτωση όμως του Κέζου και ο τρόπος που αποδομήθηκε κυριολεκτικά και μάλιστα από μέσα θα πρέπει να προβληματίσει τους φίλους του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ό ένας λόγος είναι για το πλήθος των ψευδών πληροφοριών που από μια στιγμή και μετά πλημμύρισαν τον Τύπο. Οι ανοησίες που γράφτηκαν ήταν αναρίθμητες. Ο τραυματισμός του Σισέ προήλθε στην πραγματικότητα από τον άθλιο αγωνιστικό χώρο του Ο.Α.Κ.Α. και την ατολμία του προπονητή να αρνηθεί οι παίκτες του να παίξουν εκεί. Ο τραυματισμός του Πετρόπουλου οφείλεται στο ότι αν και ήδη τραυματίας πήγε να παίξει και στην Εθνική και η κατάστασή του επιδεινώθηκε. Τα προβλήματα του Σεϊταρίδη αρχίζουν από την… Μύκονο. Επίσης η περιοδεία στην Αμερική ήταν ολέθριο σφάλμα. Και για να καταλάβουμε ακόμη μια φορά την ασχετοσύνη μερικών αθλητικογράφων και την ανάγκη να πάνε με τα οπαδικά ένστικτα αρκεί να αναφέρουμε τους ύμνους που γράφτηκαν για τις εμφανίσεις του Παναθηναϊκού εκεί. Λίγο μπάλα να ξέρεις όμως, σου είναι γνωστό ότι οι Ιταλικές ομάδες κάνουν φοβερά επίπονη προετοιμασία για να βγάλουν πέρα ένα σκληρό πρωτάθλημα και τις άλλες υποχρεώσεις τους. Οπότε ήταν φυσικό οι πράσινοι παίκτες να έχουν σ’ εκείνους τους αγώνες το επάνω χέρι. Όταν όμως επέστρεψε η ομάδα στην Ελλάδα ο γυμναστής είχε να πάει ξανά στην αφετηρία για να φέρει τους παίκτες πάλι σε καλή κατάσταση μαζί με το πρόβλημα των διεθνών που είχαν απορρυθμιστεί τελείως από το Μουντιάλ. Και για να καταλάβει ο αναγνώστης πόσο κουτόχορτο μπορεί να διοχετεύεται προς κατανάλωση να πούμε ότι όταν ο Κέζος έλεγε ότι ένας οι δυο παίκτες να μην συμμετάσχουν σε μια προπόνηση για να προφυλαχθούν από ενδεχόμενη καταπόνηση οι φυλλάδες έγραφαν την άλλη ημέρα ότι αυτοί είναι τραυματίες και τους πρόσθεταν στο λογαριασμό που είχε ήδη ανοιχτεί με σκοπό να δυσφημιστεί το έργο του. Τέλος φθάσαμε και στον αγώνα με την Καβάλα όπου το κακό στήσιμο της ομάδας και η αδιάφορη έως άθλια απόδοση των παικτών οδήγησε στην απόλυση του… γυμναστή!!! Και μένεις με την απορία γιατί να έσκισε εξοργισμένος ο προπονητής μπροστά στους παίκτες την άλλη ημέρα τις ατομικές οδηγίες που τους είχε δώσει και δεν είχαν τηρήσει;

Μιλάμε για έναν άτολμο προπονητή, που θέλει να τα έχει καλά με όλους και για κάποιους τύπους, που έχουν προσληφθεί για τις όχι και τόσο επιβεβαιωμένες ποδοσφαιρικές τους γνώσεις. Αυτοί όμως οδηγούν την ομάδα στο σκοτάδι. Έχοντας προικίσει το δυναμικό της με «ταλεντάκια» όπως ο Σαριέγκι, ο Καντέ, ο Μπίαρσμιρ, έχοντας αφήσει την ενδεκάδα χωρίς στόπερ αξίας, έχοντας προβεί στην εντελώς ανιστόρητη αγορά ενός Μπουμσόνγκ που όταν ήλθε η μόνη κατάλληλη για την περίσταση ευχή θα ήταν «καλοφόρετος» (ως παλτό), με ανοχή στον «Αργεντινό Αρδίζογλου» να παίζει όπως θέλει, με τον περιπατητή Ζιλμπέρτο Σίλβα, στους αμήχανους οπαδούς πετάχτηκε ως βορά προς το παρόν ο γυμναστής. Αποδείχθηκε καλοφάγωτος γιατί κανείς σχεδόν δεν διαμαρτυρήθηκε. Άκουσα πως του Σισε δεν του πολυάρεσε η αλλαγή αλλά κι αυτός τελικά υπάλληλος είναι, τι να κάνει; Διαισθάνομαι ότι σε λίγο θα τον ακολουθήσει ο προπονητής. Δεν μπορώ να μαντέψω ποιός θα είναι ο επόμενος.

Ο πρώην πλέον γυμναστής του Παναθηναϊκού έχει αρνηθεί πάντως πεισματικά να μιλήσει για τις κατ’ αυτόν αιτίες της απόλυσής του. Και τι να πει άλλωστε; Να δηλώσει ότι στάθηκε ανίκανος να αντιμετωπίσει το πράσινο Βυζάντιο και τον πόλεμο από την πρώτη ημέρα; Ότι έκανε λάθος που περιφρόνησε το πολυδιαφημισμένο PAO-Lab και τα «σοφά» του αλλά αναχρονιστικά φιρμάνια; Πήρε το μάτι μου μια από αυτές τις ημέρες τον Αντώνη Κέζο στο γήπεδο του Διονύσου να κάνει προπόνηση σε κάποια μικρά παιδιά, δεν πλησίασα ν’ ακούσω ή να ενοχλήσω γιατί κατάλαβα ότι όλοι απολάμβαναν την ηρεμία του χώρου, το μάθημα και την απουσία των δημοσιογράφων. Καλότυχοι οι πιτσιρικάδες…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News