Αλκίνοος Ιωαννίδης: «Όλοι είμαστε πάρα πολύ φοβισμένοι»
Αλκίνοος Ιωαννίδης: «Όλοι είμαστε πάρα πολύ φοβισμένοι»
Δείτε τις φωτογραφίες του Βασίλη Μακρή
Έχω συνηθίσει σε όλες τις συναυλίες του Αλκίνοου, το αυθόρμητο, δυνατό και παρατεταμένο χειροκρότημα να είναι αναπόσπαστο τελείωμα κάθε τραγουδιού. Γι΄αυτο και μου φάνηκε παράξενη η αίσθηση να ακούω τα τραγούδια του σε ένα άδειο και σκοτεινό θέατρο. Αυτά παθαίνεις όμως όταν επιμένεις να παρακολουθήσεις τις πρόβες πριν από την παράσταση. Από την άλλη υπάρχει και μ ια απίστευτη γοητεία ότι έλαβες μέρος, έστω και για λίγο, σε κάτι που κυοφορείται. Στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός κόσμος» στην Πειραιώς 254, ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα, και ομολογώ ότι πρόκειται για έναν εκπληκτικό χώρο σπουδαίων προδιαγραφών που αξίζει να προβληθεί περισσότερο για να τον μάθει ο κόσμος.
Ο Αλκίνοος με την μπάντα του, ήταν πάνω στη σκηνή ενώ τα αγαπημένα του πρόσωπα τα οποία τον συντροφεύουν στη ζωή, του χαμογελούσαν από κάτω: η γυναίκα του με τις τρεις υπέροχες κόρες του, και ο πατέρας του που η καλή συνεργασία τους, μαρτυρά μια σχέση βαθιάς εκτίμησης και θαυμασμού. Δεν ξέρω πως καταφέρνει ο Αλκίνοος, αλλά κάθε φορά που ακούω τα τραγούδια του ( και τα έχω ακούσει πολλές φορές), είναι σαν να τα έχει φυσήξει ένας νέος άνεμος. Το νέο του προγραμμα έχει δύναμη και αισθαντικότητα και ο ίδιος φαίνεται να είναι σε μια από τις πιο δημιουργικές του στιγμές.
Μιλήσαμε για λίγο μετά την πρόβα, αλλά όπως γίνεται σε όλες τις συζητήσεις αυτήν την εποχή, όλα περιστρέφονται γύρω από τις δύσκολες στιγμές που ζούμε σε αυτην εδώ τη χώρα.
Πως είναι η διάθεσή σου;
Ειμαι πολύ δημιουργικός, κάνω πάρα πολλά πράγματα, αλλά δεν μπορεί να μην είναι κάποιος και πολύ στεναχωρημένος. Ειδικά αν κυκλοφορεί μέσα στην πόλη και έχει επαφή με την πραγματικότητα, γιατί γνωρίζω και ανθρώπους που είναι στον κόσμο τους και δεν έχουν καταλάβει τίποτε ακόμη, τα βλέπουν στην τηλερόραση σα να συμβαίνουν σε άλλες χώρες μακρινές. Όταν βλέπεις μες στο κρύο, στο -2, ανθρώπους να κοιμούνται έξω στο τσιμέντο με ένα χαρτοκουτο, πως να μη στεναχωρηθείς. Θα μου πεις, ναι αυτά συμβαίνουν στις μεγαλουπόλεις, αλλά δεν είναι αρκετό να το λες αυτό, η ανθρωπότητα έχει φθάσει σε ένα τέλμα.
Πιστεύεις ότι αυτό θα είναι αφορμή να περάσουμε και σε ένα αλλο στάδιο, αυτό της ατομικής ευθύνης, γιατί σίγουρα υπάρχει και ατομική ευθύνη σε όλο αυτό.
Σίγουρα το πιστεύω, αλλά δεν βλέπω ακόμη σημάδια ως προς αυτό. Πιστεύω δηλαδή ότι αν βρισκόταν σήμερα ένας καλός κύριος και μας έλεγε: ωραία πάρτε χρήματα και ξεχρεώστε όλα σας τα χρέη και πάρτε κι άλλα τόσα ακόμη να περνάτε καλά, δεν ξέρω αν θα αλλάζαμε τίποτα. Με την ίδια ελαφρά διάθεση και ταυτόχρονα μανία θα μας απασχολούσαν οι ίδιοι τύποι που είναι μέσα στα κόμματα, ξανά και ξανά θα τσακωνόμαστε για το ποιος είναι ο καλύτερος, με την ίδια διάθεση θα ασχολιόμασταν με το ποδόσφαιρο και τις ομάδες, θα κάναμε τους ίδιους πλούσιους γάμους με τις λιμουζίνες και τις σαμπάνιες και άλλες ανούσιες χλιδές.
Βλέπεις φόβο στον διπλανό σου;
Πολύ φόβο, όλοι είμαστε πάρα πολύ φοβισμένοι , αυτός είναι και ένας λόγος που την πατάμε έτσι. Εχουμε φόβο για το τι θα γίνει αύριο, που θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας, που θα καταλήξουμε, πόσο θα αξίζει η ανθρώπινη ζωή, πως θα πρέπει να είναι κάποιος για να επιβιώσει σε δέκα χρόνια. Αυτόν το φοβο κάποιοι ξέρουν και τον διαχειρίζονται, και έχει γίνει τεράστια δύναμη στα χέρια τους γιαυτό και καταφέρνουν να περνούν πάρα πολλά πράγματα που αλλιώς δεν θα μπορούσαν.
Γράφεις τώρα;
Ναι έχω αρχίσει και γράφω.
Επηρεάζεσαι στο γράψιμο σου από την τωρινή κατάσταση;
Σιγουρα δεν μπορεί να μην περνάει μέσα σου όλο αυτό που συμβαίνει. Υπάρχουν βέβαια δύο κίνδυνοι σε όλο αυτό. Ο ένας είναι να γίνεις λαικιστής, λέγοντας ακριβώς αυτά που θέλει να ακούσει ο καθένας και θεωρώντας ότι έτσι εκφράζεις το σύνολο της κοινωνίας, χωρίς όμως να υπάρχει καλλιτεχνικός λόγος υπαρξης αυτών των στίχων ή των τραγουδιών. Ο άλλος κίνδυνος είναι να φοβηθείς ακριβώς αυτό και να αρχίσεις να μιλάς περί ανέμων και υδάτων αποκλειστικά, και να είσαι εκτός κόσμου. Βέβαια έχουν γραφτεί πολλά αριστουργήματα τα οποία ήταν εκτός πραγματικότητας αλλά είχαν μια άλλη βαθύτερη συνδεση με την εποχή τους η με το μέλλον που οραματίζονταν. Ειδικά το τραγούδι που είναι μια τέχνη με τεράστια και γρήγορη μαζική αποδοχή, αν βρεθεί εκτός πραγματικότητας πρέπει να έχει πολύ σοβαρούς λόγους για να το κάνει και να το κάνει πολύ συνειδητά.
Συνθέτεις πολύ καλά, γράφεις στίχους πολύ καλά, τραγουδάς ωραία και παίζεις όλα τα μουσικά όργανα, κάτι σαν «σπασικλάκι» του σχολείου δηλαδή; Πες μου, που είσαι πολύ μέτριος;
Χωρίς να θέλω να ακουστώ σεμνός, όπως λενε για μενα « σεμνος καλλιτεχνης», θεωρώ ότι είμαι μέτριος σε όλα! Έχω όμως ένα τρόπο να συνδυάζω όλα τα πράγματα που μπορώ να κάνω μέτρια έτσι ώστε να βγαίνει ένα καλό αποτέλεσμα. Αλλά αν θες τη γνώμη μου για το που είμαι χειρότερος, είμαι χειρότερος σαν οργανοπαίχτης. Είναι κάτι που ήθελα να γίνω από μικρός αλλά δεν πήγαιναν τα χέρια μου και δεν πάνε ακόμα. Με τα χίλια ζόρια σπρώχνω τα δαχτυλακια να βρουν το σωστό σημείο να πατήσουν. Εχω μελετήσει πολλά διαφορετικά όργανα, αλλά λίγο το καθένα, κυρίως κλασσική κιθάρα αυτό σπούδασα, αλλά δεν καταφερα ποτέ να γίνω καλός μουσικός, για σολίστας ούτε για αστείο. Τους μουσικούς πάντως, τους θαυμάζω μέσα στους αιωνες και τις χιλιετίες τη μουσική την έγραψαν οι ίδιοι οι μουσικοί, οι οργανοπαίχτες. Η έννοια του συνθέτη είναι μια δυτική εννοια που εμφανίστηκε πολύ αργοτερα.
Στη ζωή σου σε τι είσαι κακός;
Είμαι κακός στις συναναστροφές μου και με τους φίλους μου είμαι κακός….(γελαει). Δεν ειμαι άνθρωπος που κάνει συχνή επαφή, δεν παίρνω τηλέφωνα εύκολα, αυτή είναι η μια μεγάλη μου ενοχή. Η άλλη είναι ότι δεν κατάφερα να είμαι συνεπής απέναντι στους ανθρώπους που εποικοινωνούν μαζί μου και μου μου γράφουν γράμματα ή μου στέλνουν τραγούδια όλα αυτά τα χρόνια. Ειδικά όταν ήμουν νεώτερος κι έτσι λίγο πιο «λαικός αστέρας», δεν απάντησα ποτέ σε κανέναν και πήρα κάποια γράμματα που ήταν υπέροχα. Είμαι ασυνεπής σε αυτό και με απασχολεί.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Μάλλον από αστοχία αλλά ίσως και γιατί έχω την αίσθηση ότι όσοι σε αγαπούν πραγματικά μπορουν να περιμένουν, αλλά δεν μπορούν και οσο μεγαλώνεις το αντιλαμβάνεσαι ότι τελικά τίποτα δεν περιμένει.
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
