Γρατσουνιές από παιδικά παιχνίδια. Αμυχές αλλά και πιο βαθιά σκισίματα συνήθως στα γόνατα, λίγο πιο πάνω, λίγο πιο κάτω. Κάποιοι πιο ατίθασοι κουβαλούν περισσότερα σημάδια μιας παιδικότητας αθώας και μιας εφηβείας για μερικούς λίγο πιο επαναστατικής.

Τέτοια σημάδια, λίγο έως πολύ, όλοι έχουμε. Επουλώνονται με τον χρόνο, μέρα με τη μέρα και μένει ένα αχνό σημάδι… να θυμίζει. Απλά να θυμίζει όταν το κοιτάς. Ως εκεί. Τις περισσότερες φορές χαμογελάς.

Τα σημάδια που επακολουθούν είναι από αγγίγματα παθιασμένα όταν ανακαλύπτεις, ότι είναι αυτό που σε γαργαλάει ανάμεσα στα πόδια και σηματοδοτεί το τέλος της αθωότητας. Την απαρχή της επόμενης αναζήτησης του κορμιού σου και των υπολοίπων, είτε στέκονται πάνω σου, πλάι σου, πίσω σου, μέσα σου.

Η ανακάλυψη είναι όλη η μαγεία και τα σημάδια της. Ευλογημένοι αυτοί που φέρουν μόνο τέτοια στο κορμί και την καρδιά.

Πώς την παλεύεις όμως, όταν κάποια σημάδια εισχωρούν πιο μέσα με ένα πείσμα και αρνούνται να φύγουν;

Έπειτα από χρόνια συνήθως αχνοφαίνονται, ίσα-ίσα για να δηλώνουν την ύπαρξή τους. Έρχονται όμως και κάτι νύχτες, συνήθως απόβραδα ή λίγο πριν την ανατολή που ξαναγίνονται λεπίδες και σε ματώνουν.

Και σε πονάνε. Φέρνουν εικόνες που η συνείδηση τις έχει διώξει.

Η πίσω πλευρά, όπως λένε, του μυαλού, ποτέ δεν ξεχνά. Λειτουργεί αυτόματα, ασταμάτητα. Και σου επαναφέρει μνήμες. Χέρια, δάχτυλα, νύχια να χώνονται στην απαλή σάρκα. Τόσο απαλή, όσο απαλή μπορεί να είναι η σάρκα ενός παιδιού 15 χρόνων. Εκδορές από άτσαλες, βίαιες ορμές, αρρωστημένες.

Βιασμένο κορμάκι.

Ξεπερνιέται ο βιασμός του σώματος. Συνήθως. Αυτός της ψυχής ποτέ. Αυτά τα σημάδια αχνοπατούν σε λευκή σκόνη για να φαίνονται οι πατημασιές, να μη λησμονείς, κι όταν σε βρουν ευάλωτο αρχίζουν τα ποδοβολητά με μπότες βαριές.

Λες και τιμωρείσαι ξανά για κάτι που δεν έφταιξες και πρέπει να ξανατρομάξεις. Να κλειδωθείς, να απομονώσεις, να χαμηλώσεις τόσο, που να μη φαίνεσαι. Να μισήσεις και πάλι, να αναθεματίσεις μια φύση που την ήθελες φίλη σου κι αυτή σ' έβαλε στην απέναντι πλευρά. Το πώς την κάνεις φίλη σου και τη συγχωρείς, ποτέ δεν το έψαξα. Απλά το έπραξα.

Υπάρχουν και τα σημάδια στη μέσα πλευρά του καρπού επιμελώς καλυμμένα με κάποια βραχιόλια.

Κι άλλες φορές περήφανα εκτεθειμένα γιατί αισθάνεσαι ότι θέλεις να πάψεις να ντρέπεσαι που δεν άντεξες και δεν έδειξες την απαραίτητη γενναιότητα, να πετάξεις το ξυραφάκι απ' τα χέρια.

Όταν δεις το αίμα να ξεχειλίζει σαν πίδακας αριστοτεχνικού σιντριβανιού, ίσως συνέλθεις και προλάβεις να δεις τη ζωή σου να συνεχίζει να παλεύει. Γιατί η αξία της είναι ανεκτίμητη. Αν το καταφέρεις.

Εκεί νομίζω είναι το μεγαλείο της ψυχής. Παραίτηση, αφύπνιση, μετάνοια, απόφαση, υπέρβαση. Σε κλάσματα δευτερολέπτου. Πώς να μην περιφέρεις τα χέρια γυμνά, να τα κοιτάς, να αφουγκράζεσαι τον ήχο όταν σκιζόταν το δέρμα και να ζητάς συγνώμη από ένα κορμί τόσο παιδεμένο, ενώ θα έπρεπε μόνο να το θωπεύεις με όλη σου την τρυφερότητα;

Απογυμνωμένοι οι νευρώνες και οι φλέβες. Παγωμένο το αίμα. Κι ας καίει τη σάρκα. Παγωμένη και η βελόνα που σου αφήνει στο τέλος ενθύμιο κάτι μικρές βούλες τριγύρω απ' την πληγή, σαν κέντημα από ανεπιτήδευτη μαθήτρια. Κι άλλα σημαδάκια να υπενθυμίζουν την απώλεια του νου και της λαχτάρας για ζωή.

Να αναφερθώ σε δάχτυλα. Χιλιάδες. Πιθανώς αμέτρητα. Νομίζεις δεν αφήνουν σημάδια τα δάχτυλα από χέρια που δεν επέλεξες να σε αγγίζουν; Δεν μιλάω για μώλωπες, γρατσουνιές από άτσαλα αγγίγματα, ανυπόφοροι πόνοι σε γόνατα ή στη μέση απ' τη συχνή επανάληψη αντρών που προτιμούν να κοιτούν την πλάτη σου ή μάλλον λίγο παρακάτω, ενώ στην ουσία «βολεύεσαι» εσύ, να κοιτάς το μαξιλάρι.

Εκεί μέσα, σε κείνα τα στρώματα, κάθε κοπέλα αφήνει ένα καθαρό κομμάτι της ψυχής της. Το βρώμικο που θα πάρει βγαίνοντας από εκεί, είναι στο χέρι της αν θα το κρατήσει. Ίσως… λέω ίσως, μιλάω εκ του ασφαλούς.

Είναι άδικο να αφήσω απέξω τα σημάδια της χαράς. Της ομορφιάς. Κι ας είναι επίκτητη. Ή μάλλον ακριβώς επειδή είναι επίκτητη, είναι και πιο πολύτιμη. Ανεκτίμητη ως ουσία κι ας την έχεις πληρώσει, πολλές φορές αδρά.

Σημάδια κάτω από το στήθος, πάνω σε ρώγες για να στέκονται υπερφίαλα τα στήθη, με κάθε δικαίωμα.

Τα σημάδια του χρόνου, οι ρυτίδες του, ανήκουν σε άλλο κεφάλαιο. Εκεί χτίζεται η γνώση ανάμεσα στις ρωγμές.

Θα επιμείνω στα σημάδια της ψυχής για να κλείσω. Έμαθα με πολύ κόπο το σκοτάδι να το κάνω φως.

Είμαι περήφανη για τα σημάδια μου. Κι ας ασχημαίνουν το κορμί μου. Ομόρφυνε ή μάλλον απέκτησε έναν πολύ ενδιαφέροντα πίνακα από παράταιρες γρατσουνιές.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News