O Ρολάν Μπαρτ έλεγε ότι η γλώσσα είναι ένα δέρμα. «Τρίβω τη γλώσσα μου σε μια άλλη. Είναι σαν να είχα λέξεις αντί για δάχτυλα ή δάχτυλα στην άκρη των λέξεών μου». Ποια εξωλεκτική «ασθένεια» πείθει άραγε την Κιμ Καρντάσιαν να εκθέτει το σώμα της, (φτιαγμένο προς βρώση, κουρσεμένο από τα εκθετικά φώτα), από φωτογράφηση σε φωτογράφηση; Να θέλει να σταματήσει τον χρόνο; Μήπως να τον θωπεύσει ή απλώς να του βγάλει τη γλώσσα;

Η ανάγκη της να προχωράει σε πρωτεϊκές μεταμορφώσεις δεν είναι απότοκη της βούλησης για μια και μοναδική υπόταση υπό διαφορετικές ιδιότητες, αλλά της ασύμβατης σχέσης της με τα «εις εαυτόν».  Πιο απλά: πρέπει να είναι πολύ κουραστικό να είναι κανείς… Κιμ Καρντάσιαν. Δεν είναι μια ανθρώπινη μορφή, αλλά ένας επινοημένος ρόλος. Υπάρχει όσο και τα φώτα που την εκθέτουν.

Ζει όσο διαρκεί η διάχυση του εαυτού της σε διαφορετικές περσόνες. Καμία δεν κρατάει για πολύ, καμία δεν είναι φτιαγμένη από το πρόπλασμα της αιωνιότητας. Γεννιούνται, υπάρχουν και σβήνουν μόλις ο φωτογράφος ολοκληρώσει το έργο του. Σε τούτη εδώ τη φωτογράφηση, στη μέση της ερήμου,  η Καρντάσιαν υποδύεται ένα λατρευτικό στοιχείο της άνυδρης φύσης, ένα αιλουροειδές που λικνίζεται, ένα ημιάγριο ερπετό που δεν επιθυμεί να τρομάξει, αλλά να προκαλέσει τον ιμερικό θαυμασμό.

Αν το πετυχαίνει; Μάλλον όχι. Η πληθώρα των εικόνων που έχουμε από αυτήν (κάθε εβδομάδα και άλλη φωτογράφηση), το σύνολο των πληροφοριών που εμφανίζεται στα περιοδικά γύρω από την προσωπική της ζωή (αλλά και της πολυτάραχης οικογένειάς της) και το επιθετικό θεαθήναι της, επενεργούν δραστικά ώστε η ταύτιση να γίνεται αυτομάτως απώθησή ή και αδιαφορία. Στην περίπτωση της Καρντάσιαν το δέρμα έχει μια μουγκή γλώσσα και οι λέξεις μια ακρωτηριασμένη σωματικότητα.

Ενας ψυχολόγος θα μπορούσε να πει πως η σωματική νοημοσύνη του συγκεκριμένου ειδώλου υπάρχει, αλλά είναι κοιμισμένη κάτω από στρώματα επίδειξης. Στην περίπτωσή της, η πλήρης αποκάλυψη καταλήγει να είναι μια ντυμένη γύμνια που όσο επιδεικνύεται τόσο πιο συντηρητικά δομημένη παραμένει. Η ίδια λέει πως έκανε αυτή τη φωτογράφηση λίγο πριν μείνει έγκυος και ήθελε να κρατήσει τη στιγμή. Φευ, η στιγμή χάνεται και σβήνει όπως το νερό στην έρημο που ξάπλωσε.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News