Σε ηλικία 83 ετών έφυγε την Πέμπτη από τη ζωή ο εμβληματικός αμερικανός σκηνοθέτης Ρόμπερτ Γουίλσον ύστερα από σύντομη μάχη με σοβαρή ασθένεια.

Ο Γουίλσον ήταν κατά κοινή ομολογία ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους του παγκόσμιου θεάτρου στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Εκείνος που κατά πολλούς επαναπροσδιόρισε το τι σημαίνει θέατρο.

Την είδηση του θανάτου του ανακοίνωσε το Watermill Center, το δημιουργικό κέντρο που είχε ιδρύσει ο ίδιος. «Παρά τη δύσκολη διάγνωση, αντιμετώπισε (την ασθένεια) με καθαρή σκέψη και αποφασιστικότητα», αναφέρει η ανακοίνωση, προσθέτοντας ότι «μέχρι την τελευταία στιγμή παρέμεινε αφοσιωμένος στη δημιουργία και στη δουλειά του».

Στην Ελλάδα είχαμε την τύχη να απολαύσουμε τη θεατρική ματιά του αρκετές φορές μέσα – τελευταία ήταν με την παράσταση «Τρεις Ψηλές Γυναίκες» του Εντουαρντ Αλμπι το 2023.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by CULTURED MAGAZINE (@cultured_mag)

Ποιος ήταν ο Ρόμπερτ Γουίλσον

Γεννήθηκε στο Γουάκο του Τέξας στις 4 Οκτωβρίου 1941 από εύπορους γονείς και μεγάλωσε σε συντηρητικό περιβάλλον. Στα νεανικά του χρόνια αντιμετώπιζε πρόβλημα στην εκφορά του λόγου (τραυλισμό) και δυσκολία στην κοινωνική προσαρμογή. Μια 70χρονη δασκάλα χορού και θεραπεύτρια, η δεσποινίς Μπιρντ Χόφμαν, λειτούργησε όμως ως μέντοράς του και τον βοήθησε να απελευθερώσει την εσωτερική του ένταση με αργές και επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Η επίδραση της στον νεαρό τότε Γουίλσον αργότερα θα γίνει φανερή και στην κινησιολογία των σκηνοθετικών του έργων.

Αποφοίτησε από το τοπικό πανεπιστήμιο (Διοίκηση Επιχειρήσεων) και το 1963 πήγε στη Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσει μαθήματα αρχιτεκτονικής στο Brooklyn’s Pratt Institute. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το θέατρο, αρχικά ως σκηνογράφος (στο «America Hurrah» στο θέατρο La Mama) και έπειτα με την ομάδα του, που ονόμασε Byrd Hoffman School of Byrds προς τιμήν της δασκάλας του.

Στα 24 του, υποφέροντας από κατάθλιψη, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει και κατόπιν χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Οταν βγήκε, ωστόσο, τάραξε τα καλλιτεχνικά δρώμενα δημιουργώντας μια εικαστική εγκατάσταση από 676 τηλεφωνικούς στύλους και και μια σειρά περίπου 60 υβριδικών παραστάσεων στη Νέα Υόρκη. Με τα πρώτα έργα του («Deafman Glance», 1971, «Το Βλέμμα του Κωφού») έδωσε το δείγμα γραφής του και κέρδισε την αναγνώριση. Επρόκειτο για μια σιωπηλή όπερα στην οποία πρωταγωνιστούσε ένας κωφάλαλος έφηβος που ο σκηνοθέτης είχε υιοθετήσει κάποια χρόνια νωρίτερα.

Το 1972, λίγο προτού αναχωρήσει για το Ιράν, όπου θα σκηνοθετούσε το «KΑ MΟUNTain and GUARDenia Terrace», και ενώ έκανε διακοπές στην Κρήτη, συνελήφθη για κατοχή χασίς και φυλακίστηκε. Αποφυλακίστηκε με εγγύηση και τελικά ολοκλήρωσε την παράσταση, διάρκειας επτά ημερών.

Η φήμη του εξαπλώθηκε το 1976, όταν παρουσίασε στο φεστιβάλ της Αβινιόν και σε συνεργασία με τον μουσικό Φίλιπ Γκλας το έργο «Αϊνστάιν στην Ακρογιαλιά». Ακολούθησε διεθνή καριέρα στη σκηνοθεσία, με λαμπερές συνεργασίες από τον χώρο της ροκ μουσικής (Τομ Γουέιτς, Λου Ριντ, Ντέι­βιντ Μπερν), της όπερας (Τζέσι Νόρμαν), του μπαλέτου (Συλβί Γκιγιέμ) και ακόμα της μόδας και της πολιτικής.

Από το 1995 έως τον θάνατό του διατηρούσε το θεατρικό εργαστήριο Γουότερμιλ Σέντερ (Watermill Center, Κέντρο του Νερόμυλου σε ελληνική απόδοση).

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News