Με αφορμή την ταινία  «Δυο μέρες μια νύχτα»

Τι θα έκανες για 1.000 ευρώ; Οικονομία; Θα έκοβες ίσως το κάπνισμα ή θα έπαιζες τζόκερ; Υπάρχει και η προοπτική του μπόνους. Μόνο που σ' αυτήν την περίπτωση απολύεται ένας συνάδελφός σου. Τα 'χει αυτά ο καπιταλισμός. Και ο σοσιαλισμός επίσης. Εννοείται και η κρίση. Βασικά, αυτού του τύπου τα διλήμματα είναι η χαρά της κρίσης αλλά και του αριστερού φίλου σου που θα πει «στα 'λεγα μαλάκα… θα 'ρθει ο καιρός που θα ακυρώνεις τα πάντα για μερικά ευρώ».

Τι κάνεις με 1.000 ευρώ; Τη βγάζεις καθαρή για ένα μήνα. Εντάξει, δεν είσαι κι ο Κωστόπουλος να θες παραπάνω. Πληρώνεις νοίκι, ρεύμα, το συνεργείο, πας σουπερμάρκετ. Κάνεις κι ένα high για τον εαυτό σου ή απλά πληρώνεις την εφορία. 1.000 ευρώ πια είναι ένα πολύ σεβαστό ποσό. Για τους περισσότερους μάλιστα πολύτιμο. Αν λοιπόν δεχτείς να απολυθεί ένας συνάδελφός σου κανείς δεν θα σε κατηγορήσει. Θα σε καταλάβει. Αν είχε τα κότσια θα το έκανε κι αυτός. Αυτός δηλαδή που δεν διαθέτει τον μηχανισμό αποστασιοποίησης και ταυτίζεται με το δράμα των άλλων.

Μεγάλη παγίδα η ταύτιση. Μπαίνεις στη θέση του άλλου και συμπάσχεις. Τον συναισθάνεσαι. Ανθρώπινα πράγματα. δηλαδή, που όμως σάρωσε ο 21ος με το που μπήκε. Από το millennium και μετά όσοι υπολογίζουν τους άλλους έγιναν emo ενώ οι υπόλοιποι είναι αυτό λέμε συναισθηματικά ευέλικτοι. Ναι, η ευελιξία αποδεικνύεται μέχρι στιγμής το καλό χαρτί του αιώνα που διανύουμε. Από τα εργασιακά μέχρι τα πολύ προσωπικά. Η συναισθηματική ευελιξία μάλιστα σώζει. Βάζεις προτεραιότητες και αποφασίζεις για το πιο σημαντικό. Αν είναι τα 1.000 ευρώ, τότε επιτέλους, έχεις ορθώσει το ανάστημά σου και διεκδικείς αυτά που 'χεις δουλέψει. Με τη μόνη διαφορά πως έχει ο καιρός γυρίσματα, όπως λέει και ο Γ. Παπανδρέου, και ποτέ δεν ξέρεις αν θα είσαι ο επόμενος που θα απολυθεί για να πάρουν οι άλλοι μπόνους ή απλά για να μείνουν στη δουλειά.

Παίζει και το άλλο βέβαια. Δεν παίρνεις μπόνους, χάνεις τη δουλειά και κάνεις restart χωρίς να σε απασχολούν τα 1.000. Το σενάριο είναι γνωστό. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το 'χουμε ζήσει και δεν είναι καθόλου ελληνικό φαινόμενο αλλά πανευρωπαϊκό, χωρίς νικητές.

Κάτι εργαζόμενοι ηττημένοι παίζουν στην ταινία «Δυο μέρες μια νύχτα» με την Μαριόν Κοτιγιάρ, που σκεπάζει τα παιδιά της με παπλώματα Ικέα, έχει να κάνει σεξ 4 μήνες, αγαπιέται με τον άνδρα της αλλά παίρνει και μερικά αντικαταθλιπτικά για να αντέξει το βάρος της ύπαρξής της σε μια ήπειρο που αρχίζει να ξεχνάει, σαν τη Μάργκαρετ Θάτσερ, τα βασικά.
 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News