Σιωπή, κι ας μην είναι πάντα χρυσός
Πάνε μέρες τώρα που δεν μπορώ να γράψω. Δεν πειράζει, μικρό το κακό. Και τι να πω;
Για τη Γάζα, σε πιάνει μια σιωπή που πονάει. Χρόνια και χρόνια αιμορραγεί, δεκαετίεςολόκληρες μετράμε νεκρούςκαι παραλογισμό. Παιδικά μάτια με αμείλικτα ερωτήματα, μανάδες με την απόγνωση στα χέρια, ερείπια (κτίρια και άνθρωποι). Κοίταζα τις φωτογραφίες τουΓιάννη Κόντουκαι δεν χρειαζόταν τίποτα παραπάνω. Οι φωτογράφοι είναι οι πιο δυνατοί σχολιαστές…
Για τον Άκη, σε πιάνει μια ναυτία που θες να την αποφύγεις. Τα σπίτια, οι γάμοι α-λα γαλλικά, τα 200 τόσα τετραγωνικά, ο σοσιαλισμός που ήταν όλα τα λεφτά. Ας γράψει κάτι η σύζυγος, είναι μαθαίνω και συγγραφέας! Μετά από τόσα χρόνια που μελετήσαμε τον πασοκικό σοσιαλισμό του Ανδρέα και των εκλεκτών του, ας μην χαραμίσουμε τις ώρες μας και με τους στοχασμούς των συζύγων των τέως υπουργών…
Για τον Μαντέλη, και τις χορηγίες α-λα Ζήμενς, σε πιάνει μια διάθεση να βρίσεις γιατί το «θράσος» τους, τα παιδιά του εκσυγχρονιστή Σημίτη, το πούλησαν πανάκριβα. Τώρα κάνουν καριέρα στο Αϊζερμπαϊτζάν – κανένας επιτήδειος δεν χάνεται τελικά…
Για τον cabinet man, σε πιάνουν τα γέλια, αλλά κι αυτό σου κόβεται απότομα. Οι αρχάγγελοι της κάθαρσης του Καραμανλή, πρόλαβαν σε πολύ λίγα χρόνια να μην αφήσουν τίποτα όρθιο, να ταπάρουν όλα σβάρνα, να τα κάνουν κότερα, σπίτια, καταθέσεις. Να κάνουν μια χώρα καμπινέ, όπου όπως φαίνεται δεν υπάρχει και τελευταίος να «τραβήξει το καζανάκι»…
Για το "Ωπα" και τον Αλκαίο, σταματάς και να το σκέφτεσαι. Μια χώρα που είναι για τα πανηγύρια, σε όλα, ας μη κάνει θέμα για να ξεσπάσουμε με ευκολία σ ένα ευρω-πανηγυράκι, είναι σαν να ληστεύεις εκκλησία. Ευτυχώς, πάντως, δενκερδίσαμε την πρώτη θέση, άντε να διοργανώνεις τον διαγωνισμόσε αυτό το σκηνικό δανεισμού, φτώχειας καιανέχειας. Αν και θα ηταν "η εκδίκηση της Γιουροβίζιον"…
Δύο εβδομάδες τώρα, μετακόμισα στο Ζάππειο, στην έκθεση βιβλίου. Ξεχάστηκα ανάμεσα σε μυθιστορήματα, ποιήματα, κόμικς, παραμύθια. Στον κόσμο των λέξεων, στον πλανήτη Βιβλίο. Εβαζα μουσικές, στο μικρό ραδιοφωνικό σταθμό που στήσαμε, μιλούσα με συγγραφείς, χάζευα τα αδέσποτα που έκαναν βόλτες ανάμεσα στα περίπτερα, κερνούσα κρασί τους φίλους που περνούσαν από κει.
Οι άνθρωποι του βιβλίου, παρά την γενικευμένη κατήφεια και μελαγχολία της κρίσης, δεν είναι απαισιόδοξοι, δεν κυκλοφορούν με πλερέζες, κάνοντας τις Κασσάνδρες για τα μελλοντικά δεινά. Αντιθέτως, πιστεύουν ότι από όλο αυτό το γκρι, μπορεί να βγουν πίνακες με ζωηρά χρώματα.
Δεν ξέρω. Η αλήθεια είναι ότι, κοιτώντας από το παράθυρο σήμερα, ένιωσα ανακούφιση που έφυγε εκείνο το σύννεφο που μέρες έκανε την ατμόσφαιρα αποπνικτική.
Ας πάω μέχρι τη λαϊκή «να δω τη ρίγανη σκλάβα σε ματσάκια» που λέει κι η Κική Δημουλά. Σας αφιερώνω ένα ποίημα του Μπέρτολτ Μπρέχτ "στους μεταγενέστερους".Αξίζει τον κόπο. Εκτός από τους φωτογράφους, κι οι ποιητές τα λένε καλύτερα.
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
-
Είχαμε ιππικό, αλλά δεν είχαμε drones. Παραδοσιακοί άνθρωποι
9 Ιανουαρίου 2026, 20:10
