Όταν στον καιρό μου δίναμε Πανελλήνιες, η άλλη μου γιαγιά, του πατέρα μου η μάνα δηλαδή (Μακεδόνισσα, όπως έλεγε, και Κωσταντινιά χωρίς νι) παρακολουθώντας με πάθος «Τόλμη και γοητεία», δήλωνε φανερά γοητευμένη από τον Ριξ (τον Ρίτζ) και επέμενε πως έπρεπε να γίνω γιατρέσα – στη χειρότερη, παρουσιάστρια στην τηλεόραση… «με το ταγιεράκι σου θα 'σαι μανεκέν, παιδί μου… αλλά κοίτα, διαόλισα, μην καταλήξεις καθαρίστρια να πλένεις τις σκάλες του ενός και του άλλου». Εμένα τότε μου άρεσε ο Πάνος που ήταν πανκιό, άκουγε Cure, έβλεπε Eurobasket κι ήθελε να γίνει δημοσιογράφος. Εγώ ήθελα να γίνω εισπράκτορας σε λεωφορείο, ή γραμματέας σαν τον Καφετζόπουλο στην «Αστροφεγγιά», αν και το ιδανικό θα ήτανε να τυλίγω δώρα σε πολυκατάστημα. Δεν τα κατάφερα, όπως φαντάζομαι οι περισσότεροι άνθρωποι που θέλησαν να γίνουν κάτι άλλο, αλλά έτρεχαν κάτι θέματα επιβίωσης και αυτοάμυνας οπότε για αλλού κινήσαμε για αλλού κι αλλού η ζωή μας πάει…

Η γιαγιά μου έκανε, ένα φεγγάρι, καριέρα καθαρίστριας κι έλεγε πως ήτανε πολύ «επτέν» δουλειά, πολύ κατώτερη δηλαδή, γιατί δεν σε σέβεται κανείς, εκτός κι αν τύχεις σε σχολείο, Πάσχα-Χριστούγεννα παίρνεις κάτι παραπάνω. Φαντάζομαι για το κάτι παραπάνω αρκετοί εκπαιδευτήκαμε και στο να το «βουλώνουμε» αξιολογώντας προτεραιότητες. Γαμοδάνεια, σπίτια και αυτοκίνητα, παιδιά που μεγαλώνουν, Σαββατοκύριακα που έρχονται κι είναι κρίμα να τα χαλάσεις με καυγάδες, ισορροπίες που πρέπει να κρατήσεις για να μην εκτεθείς.

Ωραία ζωούλα, μανάρι μου, εκτός αν πιστεύεις στους Πυθαγορείους και στη μετεμψύχωση, οπότε στην επόμενη ζωή το αίτημα θα 'ναι διαφορετικό. Δεν έμαθα ποτέ αν ο Πάνος έγινε δημοσιογράφος κι αναρωτιέμαι σήμερα τι θα έλεγε η γιαγιά μου στην περίπτωση που έβλεπε τον αποχωρήσαντα Στουρνάρα να μιλάει για τις ωραίες στιγμές στο Οικονομικών τρώγοντας σούσι κι από κάτω να γίνονται τα ανομολόγητα.

Αναρωτιέμαι, επίσης, πώς γυρίζει μετά τη βάρδιά του στο σπίτι το Ματ-όπαιδο. Cool και γελαστό, του στυλ "βγήκε το μεροκάματο και σήμερα, γαμώ την γκίνια μου το κοινωνικό μέρισμα δεν μας πιάνει"; Δε νομίζω. Κάποιοι από αυτούς πρέπει να βλέπουν ψυχίατρο για να κάνουν διαχείριση. Κάποιοι από αυτούς θα ξέρουν και τον τρόπο που η καρδιά γίνεται πέτρα.

Τα ταξικά ζητήματα είναι διαφορές περασμένου κόσμου μάλλον κι ο επαγγελματικός προσανατολισμός έχει καταργηθεί στα σχολεία, μονάχα που ο Αριστοτέλης έλεγε πως ο πολίτης είναι ο θεμέλιος λίθος της πολιτείας και η πολιτεία ένας οργανισμός αυτοκαθοριζόμενος και ικανός να εξασφαλίζει τη διατήρησή του.

Αυτά, άραγε, δεν προλαβαίνει να τα πει ο Άδωνις στον Σαμαρά ή στον Βενιζέλο; Μάλλον προτιμά να βλέπει Μητσικώστα!

Σωστά. Κι εμένα πια μ' αρέσουν τα αγόρια που βλέπουν Βραζιλιάνικα, άσε που πιστεύω πως δεν υπάρχει ιδανική δουλειά.

Σας φιλώ γλυκά

Γκίζα

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News