Ότι σε αυτή τη ζωή θα ήμουν υποχρεωμένη να κάνω διαρκώς πρόβα για θύμα, δεν το είχα φανταστεί. Αν το ήξερα, θα ζητούσα εισιτήριο για την επόμενη. Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, πρωταγωνίστρια σε θρίλερ. Αν ήταν ο ρόλος μεγάλος δεν θα στεναχωριόμουν. Μια ατάκα έχω όλη κι όλη. «Ξημέρωσε». Φοβάμαι πως δεν θα την πω ποτέ. Αν δεν με βρει μια νύχτα στην μπανιέρα η Λαγκάρντ, τότε σίγουρα παραμονεύει στην εξώπορτα η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Κι αν δεν είναι ούτε κι εκείνη που με τρομάζει, τότε με περιμένει στο πλατύσκαλο ο Σαμαράς να μου μιλήσει αντρίκια. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να συναντήσω κάπου τον Βαρουφάκη και να μου θέσει διλήμματα ή να βρεθεί στο διάβα μου ο Καμμένος ντυμένος τσολιάς.

Ok, έρχεται η στιγμή που πρέπει να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις, αλλά δεν παίζει καθόλου η πιθανότητα να γουστάρω και λίγες μοναξιές στην ακροθαλασσιά;

Έτσι ξαφνικά καθώς μπαίνει η άνοιξη, κι ενώ σε καμία περίπτωση δεν θέλω να γυρίσω να κοιτάξω, είμαι μάλλον υποχρεωμένη να ξεσκονίσω μερικούς ακόμη σκελετούς κρυμμένους στην ντουλάπα από το βρώμικο ‘89. Εκεί μέσα, βρήκα μια μπλούζα της μάνας μου με βάτες, ένα πακέτο Marlboro μαλακό κι ένα βινύλιο του Παπακωνσταντίνου με το «Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου με μας»; Έλα και πες μου! Σκόρπια λόγια η επανίδρυση του Καραμανλή και η επανασύσταση του Σαμαρά κι ας μην μιλήσουμε καλύτερα για τον εκσυγχρονισμό του κράτους του Σημίτη.

Με λίγη αφρικάνική σκόνη στην καμπαρντίνα μου μπήκα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου για να εκδώσει το λατρεμένο μου παιδί την πρώτη του αστυνομική ταυτότητα. Αφού είχα συνεννοηθεί τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο για τη μέρα και την ώρα, ο υπάλληλος που μας υποδέχτηκε δεν φάνηκε καθόλου ικανοποιημένος με την επίσκεψή μας. Με ψηλοκάβαλο levis, αθλητικά και άσπρη κάλτσα φορούσε κι ένα ριγέ μακό με γιακαδάκι. Το dress code είναι που μου ράγισε την καρδιά; Όχι. Στην αρχή έφερε διάφορες αντιρρήσεις για το ακατάλληλο της ώρας, της μέρας και του μήνα κι ύστερα άρχισε να σιχτιρίζει το on line σύστημα που δεν τον «βάζει» στο δημοτολόγιο και τέλος πάντων ποιος ήταν αυτός ο συνάδελφος που έλαβε την απόφαση αφού… «όπως πολύ καλά βλέπετε είμαι μόνος μου» Αυτό ειπώθηκε τουλάχιστον 5 φορές γιατί αν δεν ήταν μόνος, υπό άλλες συνθήκες και μάλλον σε άλλο χρόνο και τόπο, η έκδοση ταυτότητας θα απαιτούσε 10΄ λεπτά. Εμείς χρειαστήκαμε 45΄και 30 λεπτά του ευρώ και κάτι μούτρα ως το πάτωμα γιατί αυτός ήταν εκεί κι εγώ μάλλον δεν έπρεπε να συναντηθώ μαζί του σε ένα γραφείο που είχε έναν υπολογιστή, ένα τηλέφωνο, ένα παλιό τραπεζάκι σαλονιού, μια καρέκλα καφενείου, ένα σκαμπό και μια βιβλιοθήκη φορτωμένη με υφασμάτινους χαρτοφύλακες από το 1989.

Όχι δεν είναι που όλα μοιάζουν φριχτή επανάληψη. Ένα έργο που έχουμε ξαναδεί. Είναι που ένας παλιός κόσμος δεν λέει να τελειώσει. Ένας παλιός κόσμος που δεν λέει να φύγει. Μια χώρα που κρατάει ακόμη παλιές γνώμες, παλιές σκέψεις, παλιούς κώδικες επικοινωνίας ενώ το «καινούργιο» έχει ήδη ανατείλει. Μα όπως λέει κι ο φίλος μου ο Γιαννακίδης «και δεν έχει ξημερώσει ακόμη».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News