Αυτές τις ημέρες θυμήθηκα μια φίλη μου η οποία, ζώντας πλέον στον Καναδά, μου εξηγούσε κάποτε γιατί το πιο όμορφο κομμάτι της Πάτρας ήταν το μπαλκόνι από το σπίτι της που κοιτούσε την ιχθυόσκαλα. Αυτή βρίσκεται απέναντι από την εκκλησία του Άγιου Ανδρέα, πολιούχου της πόλης και δίπλα στον εμβληματικό φάρο της Πάτρας. Ήσυχο τοπίο. Τα καΐκια, οι τράτες, στημένα στη σειρά για να εκμεταλλεύονται όλο τον διαθέσιμο χώρο, ρεμβάζουν στη θάλασσα και συντονίζονται με το ρυθμό της. Λικνίζονται ήρεμα και προστατευμένα μέσα στους κυματοθραύστες. Χώρος περιπάτου, πεζοπορίας και βόλτας φιλοξενεί κάθε λογής κόσμο έξω από τον άυλο χώρο της. Άλλοι γυμνάζονται, άλλοι τρέχουν, άλλοι απλά περπατούν κατά μήκος του λιμανιού για βόλτα, ενίοτε παρέα και με κατοικίδια. Σχεδόν πάντα κάποιοι βρίσκονται να ψαρεύουν με ένα καλάμι, μια καρέκλα, ίσως και λίγη μουσική από παλιά στερεοφωνικά που λειτουργούν ακόμα με μπαταρίες. 

Η δημόσια ιχθυόσκαλα της Πάτρας βέβαια είναι ένα παλιό κτίριο με τα απολύτως απαραίτητα για τη λειτουργία του. Ψυγεία, πάγος, ζυγαριές και μια μεγάλη σάλα για τις αγοραπωλησίες των ψαριών που ζωντανεύει βαθιά τα ξημερώματα, όταν η πόλη κοιμάται και οι ψαράδες επιστρέφουν με την πραμάτεια τους, την οποία διεκδικούν στην καλύτερη τιμή οι ψαράδες της λιανικής της πόλης. Ποσότητα ψαριών βέβαια είναι εισαγόμενη, οι θάλασσές μας δεν είναι όπως παλιά. Η ιχθυόσκαλα εισχωρεί μέσα στη θάλασσα μέσω μιας προκυμαίας. Ανοίγεται στον Πατραϊκό κόλπο και στο Ιόνιο πέλαγος, απέναντι από τα βουνά της Αιτωλίας. Όταν η ατμόσφαιρα είναι διαυγής, από μακριά φαίνεται το περίγραμμα της Ζακύνθου. Το ηλιοβασίλεμα είναι επίσης μοναδικό!

Ο χώρος της ιχθυόσκαλας είχε προγραμματιστεί να κλείσει πριν λίγα χρόνια, καθώς στο μέρος εκείνο προβλεπόταν υδάτινο αεροδρόμιο για την εξυπηρέτηση των υδροπλάνων. Το Υπουργείο Ναυτιλίας στο οποίο ανήκε ο ΟΛ.Π.Α. και το Υπουργείο Γεωργίας στο οποίο ανήκει η διοίκηση των ιχθυοσκαλών αρχικά συγκρούστηκαν, μετά συμφώνησαν και η ιχθυόσκαλα της Πάτρας βρέθηκε απότομα να ψάχνει άλλη στέγη.

Όμως το Ειρηνοδικείο Πατρών, σε προσφυγή του Συλλόγου Αλιέων της πόλης, απεφάνθη ότι ο χώρος ήταν κοινόχρηστος και έτσι έπρεπε να παραμείνει, αφού το δημόσιο συμφέρον ερμηνεύτηκε υπέρ της συλλογικότητας των δημοτών να περπατούν και να απολαμβάνουν ελεύθερα την περιοχή! Υδάτινο αεροδρόμιο θα μπορούσε να γίνει σε άλλα μέρη χωρίς να πειραχτεί η ιχθυόσκαλα. Έτσι, επικράτησε το δικαίωμα των πολιτών να απολαμβάνουν το χώρο.

Ικανοποιημένοι και οι γλάροι που συνεχίζουν να σημαδεύουν από ψηλά τα ψάρια είτε μέσα στο νερό είτε στα φορτωμένα δίχτυα των ψαράδων όταν ξεφορτώνουν. Ο ήλιος αφήνει το τελευταίο χαμόγελό του κάθε ημέρα, πάντα εκεί, απέναντι από τα παρατεταγμένα καΐκια που λίγο μετά αρχίζουν τις ετοιμασίες για να εξορμήσουν στο σκοτάδι.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News