Στον διάδρομο της κοπώσεως είδα τη ζωή μου να λυγίζει πάνω μου. Σαν να λέμε είδα το Χριστό ντυμένο Matrix και τα γόνατά μου αδύναμα για τρέξιμο. Στο κρεβάτι της ανάνηψης μέτρησα τους φίλους μου. Όχι αριθμητικά, νούμερα στο facebοok, τους φίλους μου τους κανονικούς. Τους έβαλα σε πρώτη, δεύτερη, τρίτη και τέταρτη γραμμή: ποιοι θα με συνόδευαν σε ένα νοσοκομείο, ποιοι θα ήταν alert στις 4 τα ξημερώματα, με ποιους θα πήγαινα για μπάνιο και ποιοι θα ερχότανε για απλή συμπαράσταση. Όλοι! Όλοι θα ανταποκρινόταν στο κάλεσμα γιατί η καλοσύνη περισσεύει και οι δύσκολες στιγμές του άλλου είναι και δικές μας στιγμές. Τότε πώς γίνεται να θέλω να πιούμε έναν καφέ και να μην περισσεύει χρόνος;

Με τη φίλη μου τη Λιλίκα καταφέρνουμε να βρεθούμε στα γρήγορα μια φορά το χρόνο.Με τη φίλη μου την Ελένη συναντηθήκαμε μετά από 10 χρόνια. Δεν άλλαξες καθόλου! Πώς δεν άλλαξα! Αν δεν άλλαζα θα μιλούσαμε στα τηλέφωνα τουλάχιστον δύο ώρες την ημέρα όπως κάναμε παλιά. Είμαι σίγουρη πως η λέξη «παλιά» είναι το σύνορο της αλλαγής, γιατί όλοι πιστεύουν πως παλιά ήμασταν αλλιώς. Μαλακίες. Παλιά ήμασταν πάλι οι ίδιοι αλλά οι ζωές μας πηγαίνανε παράλληλα. Μέχρι που ερωτευτήκαμε, μας πήρε και μας σήκωσε το αίσθημα, λίγο η δουλειά, τα παιδιά, ο σκύλος που θέλει βόλτα, πού να μείνει χρόνος για να μιλάμε δυο ώρες στα τηλέφωνα;

Περιμένοντας τα αποτελέσματα του τεστ κοπώσεως αναρωτήθηκα ποιος ήταν αυτός που είπε πως τα παιδιά φέρνουν ευτυχία. Η αλήθεια είναι πως παθαίνουν κάτι οι ορμόνες σου μόλις τα κοιτάς, μπορεί και να είναι ευτυχία, αλλά βασικά παθαίνεις αγωνία και ο χρόνος που περισσεύει είναι ελάχιστος, σε αντίθεση με το βάρος σου. Το σύμπαν σου μετατοπίζεται και περιστρέφεται διαρκώς γύρω από αυτό το μικρό αθώο πλάσμα που και 18 χρονών να γίνει, το κουβαλάς στην πλάτη σου διαρκώς, κυρίως όταν είσαι στη ντουζιέρα ακόμη και τότε που αναρωτιέσαι πώς σε λένε όταν ματαιώνεσαι.

Επικίνδυνη εποχή το καλοκαίρι. Μετράει τις περιουσίες μας. Σε λεφτά δεν βγαίνει τίποτα, τα ακίνητα στα αζήτητα κι ο έρωτας κρατάει 37 μήνες. Μετά παθαίνεις αγάπη κι αναρωτιέσαι πού είναι οι φίλοι σου. Λογικά στην παραλία με τα κουβαδάκια τους που τα 'χουν κάνει τασάκια.Τώρα, ή που θα πάω να τους βρω ή που θα συμφιλιωθώ με την ιδέα πως οι μοναξιές είναι μοναξιές και οι φίλοι η σημαδούρα στα ανοιχτά για να ξέρω πως όσο τη βλέπω δεν θα πνιγώ.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News