Ένα παιδί παρενοχλείται σεξουαλικά την ώρα που δοκιμάζει, ας πούμε, τάρτα φράουλα. Το γεγονός απωθείται ολοκληρωτικά από τη μνήμη του – όμως το παιδί αυτό θα αναπτύξει αισθήματα αποστροφής για την τάρτα φράουλα στην ενήλικη ζωή του. Ο Φρόιντ ονόμασε τον συγκεκριμένο ψυχικό μηχανισμό "μετάθεση".

Είμαι της γνώμης ότι, τηρουμένων των αναλογιών, και η συζήτηση που διεξάγεται αυτές τις μέρες περί της "ελληνικότητας" είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν μετάθεσης. Ίσως για αυτό και να έχει χαρακτηριστικά τόσο νευρωτικά.

 

Τι ακριβώς αισθάνεται ότι του αφαιρείται όποιος αγανακτεί με την προοπτική απόδοσης ιθαγένειας στους μετανάστες; Τι το πολύτιμο αρνείται να μοιραστεί με ανεπιθύμητους φτωχοσυμπεθέρους, όποιος επιμένει στο "δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ;". Ό,τι πάντως και αν ήταν αυτό, το έχει στερηθεί προ πολλού…

Αντιλαμβάνομαι οπωσδήποτε ότι συνιστούν μια κάποια ιδιαιτερότητα π.χ. οι τηλεοπτικές μεταδόσεις του αγιασμού των υδάτων ανήμερα τα Φώτα ή το νηστίσιμο μενού στα φαστφουντάδικα κατά τη Σαρακοστή. Όμως το ιστορικό σχέδιο που ονομάστηκε "έθνος" απέβλεπε σε κάτι πολύ πιο φιλόδοξο από την διαιώνιση πολιτιστικών πρακτικών (ή μάλλον του απόηχού τους, αν θέλουμε να ακριβολογούμε στους υβριδικούς καιρούς μας).

Η διαβεβαίωση "ανήκω στο ελληνικό έθνος" σήμαινε την συμμετοχή σε μία πολιτική κοινότητα, που αναγνώριζε, και μέσα από τις εσωτερικές της συγκρούσεις, ότι τη συνδέει μια κοινή τύχη, της οποίας ακριβώς τη διαμόρφωση κρατά στα χέρια. Αν αυτό είναι που λείπει, οι πατρογονικές δόξες από μόνες τους δεν θα το φέρουν πίσω.

Σε καιρούς ανασφάλειας, προσφέρει ίσως μια παρηγοριά η κενή ταυτολογία ότι "εμείς είμαστε εμείς" και ότι "αυτοί οι ξένοι δεν είναι από δω". Όμως η παρουσία των μεταναστών δεν αποτελεί την ερμηνεία, παρά απλώς άλλο ένα σύμπτωμα όσων περιγράφουν οι διαδεδομένες εκφράσεις “δημοκρατικό έλλειμμα” και “διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής”.

Ας λογομαχούμε λοιπόν για το αν "Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι". Το να "γεννιέσαι" άλλωστε είναι το πολυτιμότερο προνόμιο: σου συμβαίνει χωρίς καμία απολύτως προσπάθεια ή ευθύνη.

Ας συζητάμε για το ποιος πρέπει να σηκώνει την ελληνική σημαία στις παρελάσεις. Είναι πιο βολικό ερώτημα από το ποιος πρέπει να σηκώνει τα βάρη της "δημοσιονομικής προσαρμογής".

 

Ας προβληματιζόμαστε για τον καλύτερο τρόπο “ενσωμάτωσης των αλλογενών”, παρακάμπτοντας το ότι δεν έχουμε ιδέα σε τι είναι πλέον δυνατόν να αφομοιωθούν τόσο αυτοί όσο και οι γηγενείς.

 

Ας συνοψίζουμε τα δεινά μας στο οικτρό θέαμα των ενδεών "ξένων" που γεμίζουν τις κεντρικές πλατείες. Έχει μιαν αμεσότητα στην οπτικοποίηση που δεν τη διαθέτει η εικόνα εκείνων των άλλων "ξένων" οι οποίοι αυτές τις μέρες ξετίναξαν τα κιτάπια των υπουργείων, δίνοντας στους "πολιτικούς προϊσταμένους" τις δέουσες οδηγίες…

Αλλά είπαμε: αλλού το σύμπτωμα και αλλού το πραγματικό τραύμα.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News