Ο Παναθηναϊκός έχει ανατρέψει με την έως τώρα πορεία του (απόδοση, φυσική κατάσταση, αγωνιστικό πάθος και πειθαρχία, αυτοπεποίθηση, αποτελέσματα) κάθε λογικό προγνωστικό. Εκεί που φίλοι κι εχθροί δικαιολογημένα περίμεναν, ότι η προσθήκη μόλις 3-4 καλών παικτών στον περυσινό κορμό κι η διατήρηση του ίδιου προπονητή αποτελούσαν τον αναγκαίο παράγοντα, ώστε να παίζεται τουλάχιστον καλή μπάλα (οι νίκες εξαρτώνται κι από άλλα πράγματα), βλέπουν μια ομάδα σε σύγχιση και γκρίνια, να προσφέρει κακό θέαμα. Μέχρις εδώ ελάχιστοι (πρέπει να) διαφωνούν. Ανάλογες περιόδους έχουν περάσει πολλές ομάδες σε Ελλάδα και αλλοδαπή και δεν είναι κάτι πρωτοφανές. Κάποια στιγμή βρήκαν ή όχι το δρόμο τους και βελτίωσαν ή επιδείνωσαν την απόδοσή τους.

Η ελληνική εμπειρία των τελευταίων χρόνων, ωστόσο, δείχνει, ότι κάθε φορά που μια ομάδα είναι σε κρίση εκδηλώνονται οι ίδιες στερεότυπες αντιδράσεις, τις οποίες –φαίνεται- φυγείν αδύνατον:

1. Η ενότητα: χωρίς να υποτιμάται η αξία του ψυχικού δεσμού ανάμεσα στους παίκτες και τους προπονητές, είναι το πρώτο φάρμακο που σερβίρεται (Η ΑΕΚ ενωμένη δεν χάνει από κανένα, είχε πει ο έμπειρος στα κλισέ Ν. Λυμπερόπουλος, πριν το 3-1 με το Βόλο). Ετσι με αόριστες διακηρύξεις περί ενότητας επιχειρείται να καλυφθεί η κακή φυσική κατάσταση, η έλλειψη επαγγελματισμού, η ανύπαρκτη τεχνική ανάλυση ή οργάνωση της ομάδας, λάθη που έγιναν, ευθύνες που υπάρχουν κλπ.

2. Η πειθαρχία στα αποδυτήρια: Λέγεται και γράφεται με ευκολία για τον Α ή Β (κάτω των 80 ετών) προπονητή, πως έχει χάσει το σεβασμό των παικτών και δεν μπορεί να επιβάλει τάξη στην ομάδα. Τώρα περνάει βάσανα ο άλλοτε «κοζανίτης» κι άλλοτε «47χρονος» Νιόπλιας, έχει συμβεί όμως επανειλημμένως και σε άλλους. Ουδείς μηδενίζει τη σημασία που έχει η ικανότητα του προπονητή να επιβάλλεται, δεν λύνουν όμως αυτομάτως το ζήτημα η ηλικία ή οι περγαμηνές του κόουτς. Γιατί δεν κουνήθηκε /κουνιέται κανείς στο Γκουαρντιόλα, (απ’) όταν ανέλαβε τον πάγκο της Μπαρτσελόνα;

3. Οι διαρροές: ο Τύπος αναφέρει συχνά λεπτομερείς διαλόγους μεταξύ παικτών ή των τελευταίων και προπονητών, που κατά τους ιθύνοντες αποτελούν και τον κύριο αν όχι και μοναδικό λόγο εξαιτίας του οποίου ομάδα και παίκτες δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους.

4. Η συγνώμη στον υπέροχο κόσμο της ομάδας.

5. Τα γεύματα και τα δείπνα συμφιλίωσης σε ψαροταβέρνες, χασαποταβέρνες κι ιταλικά εστιατόρια

6. Το σκύψιμο του κεφαλιού κι η πολλή δουλειά, αν και για άλλους η λύση είναι το σήκωμα του κεφαλιού κι η πολλή δουλειά.

7. Το ευχέλαιο ή ο αγιασμός από παπάδες οπαδούς της ομάδας.

8. Η υπερβολή, η μεγέθυνση και τελικώς η μετατροπή κάθε αρνητικού στοιχείου σε καταστροφή (Με την πλάτη στον τοίχο ή μονόδρομος η νίκη από τη 2η αγωνιστική).

Υπάρχουν κι άλλα, χρησιμοποιούνται όμως σπάνια αφού όσα αναφέρθηκαν κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους, μέχρι να περάσει η μπόρα. Τότε, στεγνά και φρέσκα, θα φυλαχθούν κάπου πρόχειρα για να είναι έτοιμα σε πρώτη ζήτηση.
 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News