Μαινόμενοι ταύροι τριγυρνούν σε στενά δρομάκια, ιδρώτας και μπύρα ποτίζουν τα κασκόλ που είναι περασμένα στους καρπούς των χεριών, αίμα στο χώμα και χαμόγελα ζωγραφισμένα στα πρόσωπα. «Πρόσεξε, το ζώο έξω στα σοκάκια της πόλης είναι άγριο», είπε η barwoman χαμογελώντας και τοποθετώντας ακόμη ένα παγωμένο ποτήρι στο χοντρό ξύλο της μπάρας.

Το Βιγιαρεάλ είναι μια μικρή πόλη της Ισπανίας. Στα μέσα του μήνα, τοπική γιορτή στο κέντρο του, βίαιες παραδόσεις άρρηκτα συνδεδεμένες με τον πολιτισμό της τοπικής κοινωνίας. Το απόγευμα, ποδοσφαιρικός αγώνας. Στην επαρχία της Καστεγιόν βρίσκονται και 1.800 άτομα από τη γειτονική Χιρόνα, 20 ευρώ το εισιτήριο, εορταστικός οργασμός μέσα και έξω από τις κερκίδες του «El Madrigal».

Λίγες μέρες αργότερα, σήμερα συγκεκριμένα, στο Λονδίνο: Κόκκινες και κίτρινες σημαίες, ιδρώτας και μπύρα επίσης. Λείπουν οι ταύροι και η αγγλική πρωτεύουσα δεν έχει γραφικά σοκάκια όπως η ισπανική επαρχία. Το εισιτήριο κοστίζει τα τετραπλάσια τουλάχιστον, η διαμονή ακόμη περισσότερο. Τελικός Τσάμπιονς Λιγκ στον ποδοσφαιρικό ναό της Ευρώπης, στο «Wembley».

Μπορείτε να πάρετε μια εικόνα για την πρώτη περίπτωση εδώ. Αφιερώστε χρόνο να δείτε τη συλλογή φωτογραφιών του Danny Last, θα τη βρείτε εξαιρετική. Για τη δεύτερη περίπτωση αρκεί να βρεθείτε πίσω από μια τηλεόραση στις 21:45, απόψε. Με ή χωρίς μπύρα και πίτσα, με ή χωρίς κασκόλ στον καρπό. Είναι τα διαφορετικά πρόσωπα του ίδιου πράγματος. Ένα νόμισμα με δύο όψεις, το οποίο αφήνει ευχαριστημένους τους πάντες με όποια πλευρά κι αν πέσει στο έδαφος. Στην πρώτη περίπτωση βρίσκεις τους νοσταλγούς των παλιών εποχών. Της αγνής αγάπης για τον σύλλογο, για την παρέα στην εξέδρα, για όλα τα παρελκόμενα πριν και μετά το 90λεπτο. Στην άλλη, βρίσκεις γιακάδες. Από polo μπλουζάκια και πουκάμισα, smartphones για μια φωτογραφία και check in στην εξέδρα, γεύμα σε σουίτα που προσθέτει κύρος. Δεν είναι κακό. Σημείο των καιρών, των περασμένων δεκαετιών για την ακρίβεια.

Πίσω από τα φώτα, όταν πέσει στο έδαφος η σκόνη από το σεντόνι με τα αστέρια που θα κουνηθεί το βράδυ, θα φανεί το μέγεθος της αλλαγής. Το Τσάμπιονς Λιγκ και γενικά το μοντέλο των περασμένων δεκαετιών έχει αντίπαλο. Το ισπανικό πρωτάθλημα αποτελεί, ήδη, παρελθόν και η Μπουντεσλίγκα θα είναι η νέα Πρέμιερ Λιγκ σε μια πενταετία. Και αυτό δεν θα γίνει με όρους μάρκετινγκ και άκρατης εμπορευματοποίησης, κάτι που αποτέλεσε τη βασική κατεύθυνση των Άγγλων και της UEFA στις περασμένες δύο δεκαετίες. Θα γίνει με μεθοδική δουλειά, με συλλόγους που οι μετοχές τους ανήκουν στους οπαδούς τους, με φτηνά εισιτήρια και γεμάτα γήπεδα. Όπως στις φωτογραφίες του Last δηλαδή, χωρίς τους ταύρους.

Εάν η Γερμανία είναι η νέα μεγάλη δύναμη στο ευρωπαϊκό στερέωμα, τότε ο Γιούγκεν Κλοπ -που θα κάθεται απόψε στον πάγκο της Ντόρτμουντ- προσωποποιεί τα χαρακτηριστικά της εποχής που έρχεται. Φαίνεται και από τον τρόπο που μιλάει (εδώ η πιο αμιγώς ποδοσφαιρική συνέντευξη των τελευταίων ετών) και από τον τρόπο δουλειάς του.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News