Από το 1999 που έγινε η πρώτη εμφάνιση της Εστουδιαντίνας στο Δήμο Νέας Ιωνίας Μαγνησίας έως σήμερα, έχουν συμβεί πολλά. Η ορχήστρα έπαιξε σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ και γύρισε δεκάδες φορές την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη, ερμηνεύοντας με το ιδιαίτερο χρώμα της, τους θησαυρούς της μουσικής μας παράδοσης αλλά και υψηλής αισθητικής σύγχρονες δημιουργίες.

Η ορχήστρα, με παραγωγό στις περισσότερες κυκλοφορίες της τον Γιώργο Νταλάρα, έχει καταγράψει μια πολύ σημαντική παρουσία και στη δισκογραφία.

Στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου Badminton, η Εστουδιαντίνα γιορτάζει τα δεκαπέντε της χρόνια -πάντα με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Ανδρέα Κατσιγιάννη- και εκτός από χαρακτηριστικές στιγμές της δισκογραφίας της, θα αποδώσει κορυφαία τραγούδια από τη δισκογραφία του Γιώργου Νταλάρα και του Μίλτου Πασχαλίδη.

Τη συναυλία πλαισιώνουν με την παρουσία τους δυο ερμηνευτές, στενοί συνεργάτες της Εστουδιαντίνας, ο Θοδωρής Μέρμηγκας και η Ασπασία Στρατηγού.

«Η υστερία είναι δίκαιη, ο καλλιτέχνης όμως οφείλει να είναι ψύχραιμος», μας λέει ο Γιώργος Νταλάρας στην συνέντευξη που μας παραχώρησε:

Από όλη την επιτυχημένη σας σταδιοδρομία στο τραγούδι και στην μουσική, υπάρχουν στιγμές που θα θέλατε να είχατε κάνει κάτι διαφορετικά;

Γιώργος Νταλάρας: Ξέρετε ποτέ δε θεώρησα ότι σταδιοδρομώ στην μουσική. Μπορεί να φαίνεται κοινότυπο, αλλά είναι αλήθεια. Εγώ ζω μέσα από την μουσική και με την μουσική. Άσχετα εάν κάνω συναυλίες ή ηχογραφώ ένα δίσκο. Όλη η ημέρα μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχει σχέση με την μουσική, το τραγούδι, το παίξιμο. Δεν ασχολούμαι μόνο όταν πρόκειται κάτι να ηχογραφήσω ή κάπου να παίξω. Να σας πω ένα μικρό παράδειγμα. Μεθαύριο παίζουμε με την Εστουδιαντίνα, αυτή την ορχήστρα των νέων μουσικών που έχει ήδη 15 χρόνια ζωής και επιβιώνει σε δύσκολους καιρούς. Το θέατρο είναι γεμάτο, τα εισιτήρια έχουν προπωληθεί 5 ημέρες πριν από τη συναυλία. Αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν απασχόλησαν τον τύπο ιδιαίτερα, ούτε έτυχαν ιδιαίτερης προβολής. Όταν με προσκάλεσαν πριν από 15 χρόνια στη συναυλία τους, μου ήταν εντελώς άγνωστοι τότε, είδα αυτό το διαφορετικό, το πάθος τους, το μεράκι τους. Και είπα τότε από τη σκηνή του Βύρωνα, «θυμηθείτε ότι αυτοί οι μουσικοί θα μας απασχολούν σοβαρά τα επόμενα χρόνια». Το ένιωθα. Έτσι και έγινε. Κάναμε μαζί την παραγωγή των δίσκων τους. Αυτοί οι άνθρωποι ξεχώρισαν, αιμοδότησαν το τραγούδι, αρκετοί έγραψαν πολύ ωραία τραγούδια ως συνθέτες, παίξανε σε μεγάλα φεστιβάλ σε όλον τον κόσμο και το περίεργο είναι ότι, για πολλούς από αυτούς, η μουσική δεν είναι η κύρια ενασχόλησή τους. Θέλω να πω με αυτό ότι από αυτή την έννοια εγώ και να ήθελα δε θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι διαφορετικό. Θα μπορούσα ενδεχομένως από συμπτώσεις όμως, να έχω συμπεριφερθεί διαφορετικά σε ορισμένες συγκυρίες. Αυτό όμως έχει πιο πολύ σχέση με την κοινωνικότητα. Στην ουσία, στην μουσική, δε θα ήθελα να έχω κάνει κάτι άλλο. Έκανα πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα, καμιά φορά και δύσκολα, όπως ας πούμε οι συναυλίες μου με τις μεγάλες κλασικές ορχήστρες, όμως στην ουσία όλα αυτά προήλθαν από δική μου επιθυμία, γι’ αυτό δεν μετανιώνω. Μου πρόσφεραν αυτές οι απόπειρες χαρά και ικανοποίηση. Μακάρι να έχω δύναμη να κάνω και άλλα.

Σε τι διαφέρει ο Γιώργος Νταλάρας του χθες από τον αυτόν του σήμερα;

Γ.Ν.: Όχι σε πολλά πράγματα. Είναι πάντα ίδια η σχέση μου με τη μουσική, αλλά όσο περνούν τα χρόνια κάνω λιγότερα πράγματα με αυτό που λέμε δουλειά. Συναυλίες, ας πούμε. Δουλεύω περισσότερο μόνος μου και με τους μουσικούς.

Η χώρα πλέει σε φουρτουνιασμένες θάλασσες τα τελευταία χρόνια. Πέρα από οικονομική κρίση η Ελλάδα περνάει και μια πολιτική. Πιστεύετε ότι ήρθε η ώρα να μιλήσουν άτομα της τέχνης;

Γ.Ν.: Βεβαίως ήρθε η ώρα και ήταν πάντα η ώρα. Και όχι να μιλήσουν θεωρητικά σε συνεντεύξεις. Καμιά φορά και άρρητα ή μέσα από σιωπή οι καλλιτέχνες έχουν μιλήσει και έχουν παρέμβει πολιτικά μέσα από την τέχνη τους, πολύ πιο ουσιαστικά από μία πλαστή ομιλία. Και δεν εννοώ να έχουν μιλήσει μόνο συμβολικά. Ο καλλιτέχνης στην ουσία γίνεται ο απεσταλμένος και των ανθρώπων που διαμαρτύρονται, αλλά και αυτών που βουβά υπομένουν. Ωριμάζοντας, κατάλαβα ότι ο στείρος θυμός είναι εχθρός αυτής της έκφρασης. Ο καλλιτέχνης προσφέρει πραγματικά σ' αυτόν τον κόσμο που ανησυχεί και αναζητεί λύσεις, όταν δεν κολακεύει απλά με την τέχνη του την υστερία αυτού του κόσμου. Γιατί αυτό δεν είναι τέχνη. Η υστερία είναι δίκαιη, ο καλλιτέχνης όμως οφείλει να είναι ψύχραιμος. Η ευθύνη του απέναντι στο κοινό, είναι να βρει τη γλώσσα, να προβάλλει μέσα από το έργο του ένα ηθικό αξίωμα που θα βοηθήσει σε μια λύση, στο να ηρεμήσει αυτή η θάλασσα που είπατε. Αυτή είναι η χρησιμότητά του. Τότε λέμε για ένα καλό έργο, ένα καλό τραγούδι, μια καλή παράσταση, ότι ευοδώθηκε η προσπάθεια.

Θα θέλατε να συμμετέχετε ενεργά σε ένα κίνημα το οποίο να μην έχει ακριβώς πολιτικά χαρακτηριστικά αλλά να το πλαισιώνουν πολιτικοποιημένοι άνθρωποι, που δεν είναι κομματικά ενταγμένοι αλλά που θα μπορούν να δώσουν λίγη ελπίδα στον κόσμο; (Δεν εννοώ μία κίνηση σαν τους 58).

Γ.Ν.: Βεβαίως και θα ήθελα, με την προϋπόθεση ότι δε θα εμπλέκεται καμιά μορφή εξουσίας ή κρατισμού. Θα σας πω ένα απλό παράδειγμα χωρίς μεγάλα λόγια και χωρίς μεγαλεπήβολα σχέδια. Στην ελληνική περιφέρεια που χειμάζεται από την κρίση, αντί να πάνε οι καλλιτέχνες με τα συγκροτήματά τους να δώσουν παραστάσεις, να ενισχύσουν τα τοπικά θέατρα και τις τοπικές ορχήστρες, θα έπρεπε να προσφερθούν οι γνωστοί και έμπειροι καλλιτέχνες, συνθέτες, μουσικοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, εικαστικοί, δίνοντας τα φώτα τους και συμπράττοντας με τους ομοτέχνους τους της τοπικής κοινωνίας. Συμπράττοντας ακόμα και με ερασιτεχνικά συγκροτήματα πανεπιστημίων ή σχολείων. Σας το λέω αυτό από προσωπική εμπειρία όλα αυτά τα χρόνια. Ξέρετε πόσο πιο σημαντικό θα ήταν αυτό, από μια ωραία, δεν αντιλέγω, παράσταση της Αθήνας, που περνάει για μια νύχτα απ’ την πόλη; Αυτός ο χρόνος που θα διέθετε ένας καλλιτέχνης για να διδάξει στην ουσία, θα ήταν πολύ πιο χρήσιμος από αυτόν που θα ξόδευε για μια συνέντευξη στην τηλεόραση.

Από τα ελάχιστα «καλά» της κρίσης είναι η αναγέννηση της αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο. Πιστεύετε ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να συμμετέχουν σε τέτοιες κινήσεις;

Γ.Ν.: Βεβαίως και πρέπει και νομίζω ότι υπάρχει τέτοια συμμετοχή. Μόνο που δεν πρέπει να συνδέουμε την αλληλεγγύη με τη φιλανθρωπία. Η αλληλεγγύη δεν υποκαθιστά τις ευθύνες του κράτους. Η αλληλεγγύη είναι πολιτική έννοια και έχει σχέση με τον ανθρωπισμό, με την προσφορά, ακόμα και με την καλλιτεχνική δημιουργία.

*Ο Αίαντας Αρτεμάκης γεννήθηκε το 1982 και είναι δημοσιογράφος και «κομπιουτεράς». Πουλάει κομπιουτεράκια στην Ομόνοια, με προτίμηση στα γιαπωνέζικα. Του αρέσει να διαβάζει και να ονειρεύεται μια γερή δημοκρατία. Παντρεύτηκε το 1989 τον καλό του φίλο, Amstramd 1512. Δυστυχώς από τότε, έχει αλλάξει πολλούς αγαπημένους. Τώρα συζεί με έναν Z800 HP. 

---

Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου, ώρα έναρξης: 21:00

Τιμές εισιτηρίων:
Διακεκριμένη ζώνη: 30 ευρώ
Α’ Ζώνη:  25 ευρώ
Β’ Ζώνη:  20 ευρω
Γ’ Ζώνη:  15 ευρώ
Δ’ Ζώνη:  10 ευρώ, 8 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων)

Badminton
Ολυμπιακά Ακίνητα Γουδή,
Τηλ:  210 88 40 600

*Έπειτα από κλήρωση 3 τυχεροί, που θα αφήσουν το σχόλιό τους εδώ, θα κερδίσουν από μία διπλή πρόσκληση για την παράσταση της Δευτέρας 17 Φεβρουαρίου. *

(Παρακαλούμε, κατά την υποβολή σχολίων, να χρησιμοποιείτε υπαρκτό email ώστε να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας σε περίπτωση που κληρωθείτε. Το protagon δεν φέρει καμία ευθύνη για τυχόν αλλαγές στην ημερομηνία των προσκλήσεων. Οι υπεύθυνοι του θεάτρου οφείλουν να επικοινωνούν με τους νικητές σε τέτοιες περιπτώσεις, στο τηλέφωνο επικοινωνίας που έχουν δηλώσει οι ίδιοι απαντώντας στο ενημερωτικό email, το οποίο αποστέλλεται από το protagon.gr μετά την κλήρωση)

Για περισσότερες προσκλήσεις, δείτε εδώ.

** Οι νικητές είναι:

14.Σοφία Σωφρονιάδου
17.Νίκος Πετράκης
41.ΓΙΩΡΓΟΣ
 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News