Οι εκλογές που έρχονται, είναι δυνατόν να επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο τα χαρακτηριστικά σημερινής μονοθεματικής πολιτικής που ουσιαστικά εξαντλείται σε μια αμυντική προσπάθεια διάσωσης της χώρας.

Τα εκλογικά σενάρια είναι τα εξής:

• Το λιγότερο πιθανό είναι να υπάρχει κοινοβουλετική πλειοψηφία των αντιμνημονιακών. Στην περίπτωση αυτή είναι απολύτως αδύνατο να σχηματισθεί Κυβέρνηση συνεργασίας για τον πολύ απλό λόγο ότι στο εσωτερικό τους υπάρχει μια βαθιά διαιρετική τομή η οποία ορίζεται από τον Ευρωπαϊκό ή όχι προσανατολισμό της χώρας και την παραμονή στο ευρώ ή την επιστροφή στη δραχμή. Επομένως ας δούμε το περισσότερο πιθανό σενάριο.

• Αν το βράδυ των εκλογών υπάρξει δυνατότητα συγκρότησης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας των μνημονιακών, αυτή θα έχει επιτευχθεί κυρίως εξαιτάις της πριμοδότησης του πρώτου κόμματος με το bonus των 50 εδρών. Η Κυβέρνηση αυτή θα διαθέτει λιγότερη νομιμοποίηση και από τη σημερινή και σε καμία περίπτωση δεν θα είναι σε θέση να κερδίσει την πολιτική εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος. Πόσο μάλλον αφού θα έχει προηγηθεί μια σκληρή προεκλογική περίοδος με αλληλοκατηγορίες, τις οποίες θα είναι υποχρεωμένοι οι συμμετέχοντες να αγνοήσουν μέσα σε λίγες ώρες μεγαλώνοντας την κρίση αναξιοπιστίας που καταγράφεται έτσι κι αλλιώς και σήμερα. Με νέες κωλοτούμπες η χώρα δεν σώζεται.

• Είναι φανερό ότι το πιο πιθανό σενάριο βάσει των σημερινών συνθηκών είναι να παραμείνει με κάποιο τρόπο ως υπηρεσιακή η Κυβέρνηση Παπαδήμου, εξαντλώντας κάθε όριο αντοχής της, μέχρι να πάμε σε επόμενες εκλογές. Μια τέτοια εξέλιξη βέβαια θα δώσει νέα ώθηση στις συνωμοσιολογίες και θα αδυνατίσει ακόμη περισσότερο τη θέση του πολιτικού κόσμου. Και πολύ περισσότερο, μία υπηρεσιακή Κυβέρνηση είναι απολύτως αναρμόδια να αντιμετωπίσει τα μείζονα ζητήματα της χώρας.
Τίθεται επομένως το ερώτημα: υπάρχει δυνατότητα για μια νέα ενότητα, υπέρβασης της κρίσης. Και πως οριοθετείται αυτή;

Οι ελάχιστες προϋποθέσεις προσδιορίζουν και το περιεχόμενο αλλά και τη δυνατότητα της να συγκροτηθεί.

• Πρώτη προϋπόθεση είναι η ελάχιστη υπέρβαση της διαχωριστικής γραμμής των μνημονίων. Και ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό δεν είναι η στάση που τήρησαν τα κόμματα κατά την ψήφιση τους, αλλά η ρητή αποδοχή ότι αποτελούν δεσμευτικές συμφωνίες για τη χώρα. Από εκεί και μετά όλα τα άλλα μπορούν να συζητηθούν. Και οι δυνατότητες επαναδιαπραγμάτευσης και οτιδήποτε άλλο. Εννοείται βέβαια ότι οι πολιτικές δυνάμεις που θα συμφωνήσουν ότι η χώρα πρέπει να έχει συνέχεια και να τιμά τις υπογραφές της, δεν θα αμφισβητούν και τον Ευρωπαϊκό προσανατολισμό της.

• Δεύτερη προϋπόθεση είναι η ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος. Και η ελάχιστη θέση προκειμένου να ξεκινήσει μια αναζωογονητική διαδικασία είναι η  παραδοχή ότι προς το παρόν τουλάχιστον έκλεισε το μονοκομματικό μοντέλο των αυτοδύναμων Κυβερνήσεων. Η νέα εποχή χρειάζεται κουλτούρα συνεργασιών και προκειμένου να εξασφαλίσει διευρυμένη κοινωνική συναίνεση, Κυβερνήσεις συνεργασίας για ένα διάστημα τουλάχιστον, μέχρι την έξοδο από την κρίση ή τη δρομολόγηση κάποιων εξελίξεων στην Ευρώπη.

• Τρίτη προϋπόθεση είναι μία ελάχιστη προγραμματική σύγκλιση. Και στο πλαίσιο των μνημονίων, αλλά και πέραν αυτών, υπάρχουν ζωτικά θέματα που μπορούν να ανασυγκροτήσουν την πολιτική παρέμβαση. Αναφέρομαι επιγραμματικά κυρίως σε δύο που όμως αλληλοσυμπληρώνονται: κοινοτισμός και οικογενειακή οικονομία. Επιφυλάσσομαι σε κάποιο άλλο σημείωμα να γίνω σαφέστερος για τις δυνατότητες αυτής της ατζέντας ως προς την ανακοπή της ύφεσης και τη στήριξη των τοπικών οικονομιών και κοινοτήτων. Και κυρίως τη στήριξη των φτωχών οικογενειών και των ανέργων.

Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι θα μπορούσε να συγκροτηθεί ένα νέο προοδευτικό τόξο το οποίο θα διαθέτει αξιοπιστία, κοινωνική πλειοψηφία αλλά και θα υπερβαίνει τις παλιές αγκυλώσεις και την ομηρεία της χώρας από τον κρατισμό και τα πελατειακά συστήματα.

Και τέλος, η άσκηση αυτή δεν έχει παρά ένα σκοπό: να επισημάνει για μια ακόμη φορά, ότι οι πολιτικές ευθύνες δεν εξορκίζονται. Αναλαμβάνονται.
 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News