Το κύριο άρθρο με το οποίο οι ΝΥΤ αναφέρονται στις «εμφανείς τρύπες στην ευρωπαϊκή ασφάλεια» δεν προέκυψε από το πουθενά. Ερχεται μετά τη συνέντευξη του Μπαράκ Ομπάμα στο περιοδικό Atlantic όπου ο αμερικανός πρόεδρος είχε επικρίνει τη στάση πολλών ευρωπαίων συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτό που είχε υπαινιχθεί ήταν ότι οι σύμμαχοι επαναπαύονται στην αντίληψη πως στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού υπάρχει ένας φίλος έτοιμος για παρέμβει σε οποιοδήποτε πρόβλημα – «κάποιος του οποίου εσύ κρατάς απλά το παλτό κι εκείνος ρίχνεται στον καβγά για σένα». Η επόμενη βολή ήρθε από το εχθρικό Fox όπου ο Μπαράκ Ομπάμα είπε πως το πιο μεγάλο του λάθος ήταν η εκστρατεία στη Λιβύη καθώς ανακάλυψε ότι εκείνοι που είχαν αναλάβει την πρωτοβουλία της επέμβασης (δηλαδή η Γαλλία και η Βρετανία) δεν είχαν στην πραγματικότητα ούτε το σχέδιο ούτε την επιθυμία να ολοκληρώσουν τη δουλειά.

Οι ΝΥΤ λένε στην ουσία στο κύριο άρθρο τους αυτό που είπε και ο αμερικανός πρόεδρος: ότι μια τέτοια στάση δεν είναι πλέον ανεκτή κι ότι η Ευρώπη πρέπει να μάθει να φροντίζει μόνη της τα της ασφάλειάς της. «Πολλές κυβερνήσεις είναι απρόθυμες να προχωρήσουν στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στο θέμα της κοινής τους ασφάλειας. Λείπει – με εξαίρεση τη Βρετανία, τη Γερμανία και την Ολλανδία – η συνεργασία στο θέμα της ανταλλαγής πληροφοριών. Και υπάρχει πάντα η τάση να ζητείται βοήθεια από τη CIA, το FBI ή την αμερικανική κυβέρνηση». «Η Ευρώπη πρέπει να διδαχθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη επίθεση της 11^ης Σεπτεμβρίου». Και πρέπει να μάθει γρήγορα, θα προσθέταμε εμείς.

Στον βερολινέζικο υπόκοσμο κυριαρχούν εδώ και δεκαετίες μεγάλες αραβικές οικογένειες, που έφτασαν στη Γερμανία τη δεκαετία του ’70, κατά κύριο λόγο από τον Λίβανο. Για τους αστυνομικούς που ερευνούν το χώρο του οργανωμένου εγκλήματος, είναι ρουτίνα η παρακολούθησή τους. Ωστόσο, όπως αναφέρουν πηγές από την Εισαγγελία και την Αστυνομία στην Welt, ανησυχία τους έχει προκαλέσει το γεγονός πως οι συμμορίες επιχειρούν να στρατολογήσουν νέα μέλη μεταξύ των νεαρών ανδρών στα κέντρα προσωρινής διαμονής προσφύγων στη γερμανική πρωτεύουσα.

«Οι πρόσφυγες δεν έχουν εισόδημα. Και ξαφνικά κάποιοι τους υποδεικνύουν εύκολους τρόπους να βγάλουν χρήματα. Η ανάγκη κάνει τον άνθρωπο επιρρεπή. Πολλοί ανάμεσά τους δεν ξέρουν λέξη γερμανικά και είναι φυσικό να δείχνουν εμπιστοσύνη σε κάποιον που τους απευθύνεται στη γλώσσα τους», αναφέρει ο εισαγγελέας Σγιος Κάμστρα, ο οποίος ασχολείται εδώ και χρόνια με το οργανωμένο έγκλημα. Κι έπειτα, όπως αναφέρει ένας αστυνομικός στη γερμανική εφημερίδα, ακόμη κι αν συλληφθούν, μια γερμανική φυλακή είναι σίγουρα καλύτερη από τον πόλεμο που άφησαν πίσω τους.

Ο 21χρονος Γιόσουα Ουόνγκ είναι ένας από τους νεαρότερους ακτιβιστές και κεντρική φιγούρα του «Κινήματος της Ομπρέλας» που γεννήθηκε στους δρόμους του Χονγκ Κονγκ το 2014. Πριν από δύο  ημέρες ο Ουόνγκ ίδρυσε ένα κόμμα. Και το ονόμασε «Demosisto».

Πρόκειται για μια σύνθετη ονομασία που εμπνεύστηκε ίδιος από την ελληνική λέξη «Δήμος» και το λατινικό ρήμα «sisto» που σημαίνει «στηρίζω», «στέκομαι», «συμπαραστέκομαι». Σε ελεύθερη απόδοση, δηλαδή, το όνομα θα μπορούσε να σημαίνει «είμαι με τον λαό». «Ο ακτιβισμός στον δρόμο δεν αρκεί εάν θέλουμε να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο μέλλον» δήλωσε ο νεαρός αρχηγός. «Πρέπει να μπούμε στο σύστημα με ένα κόμμα για να επηρεάσουμε την πολιτική ατζέντα». Ο Ουόνγκ, ωστόσο, είναι ακόμη πολλοί νέος για θέσει υποψηφιότητα και γι’ αυτόν το λόγο το κόμμα θα κατεβεί με άλλους επικεφαλής στις εκλογές του ερχόμενου Σεπτεμβρίου. Από την πλευρά του, ο Ουόνγκ θα συνεχίσει τον αγώνα του στον δρόμο.

Οπως σημειώνει ο ανταποκριτής του BBC, «το ταξίδι ενηλικίωσης από τον ακτιβισμό στην ηγεσία ενός κόμματος μόλις άρχισε».

Η συζήτηση έχει ξαναγίνει: φρίκη είναι μόνο ό,τι συμβαίνει εδώ ή γύρω μας. Το Μπουρουντί, όμως, είναι μακριά. Γι’ αυτό κανείς δεν βλέπει το αίμα που τρέχει, τους 250.000 ανθρώπους που εγκατέλειψαν τις εστίες τους, τον ορατό κίνδυνο να ζήσει αυτή η χώρα της κεντρικής Αφρικής κάτι ανάλογο με τη γενοκτονία της Ρουάντα. «Οι πρόσφυγες διηγούνται ιστορίες όπου πρωταγωνιστούν τα βασανιστήρια, οι απαγωγές και η σεξουαλική κακοποίηση», γράφει ο Guardian. Το Μπουρουντί βρίσκεται στα πρόθυρα του πολέμου και οι πολίτες του αισθάνονται ότι ο υπόλοιπος κόσμος τους έχει ξεχάσει, όπως δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα ο Ζενιβιέν Κανιάνγκε, κυβερνητικός αξιωματούχος που έζησε κρυμμένος επί ολόκληρες εβδομάδες πριν πάρει τον δρόμο της αυτοεξορίας.

Η πολιτική κρίση στο Μπουρουντί ξέσπασε στα τέλη του περασμένου Απριλίου με την απόφαση του προέδρου Πιερ Νκουρουνζίζα να θέσει υποψηφιότητα και μια τρίτη θητεία χωρίς να έχει το συνταγματικό δικαίωμα και παρά τις εναντίον του διαδηλώσεις. «Οι πρόσφυγες ταξιδεύουν τις νύχτες μέσα από τα δάση για να αποφύγουν τους αντάρτες και την κατηγορία της προδοσίας». Εάν δεν μπορέσουν να τους αποφύγουν, υποχρεώνονται να γυρίσουν πίσω, πολύ συχνά έπειτα από βασανιστήρια. Και η διεθνής κοινότητα; «Φαίνεται να αγνοεί αυτά που συμβαίνουν στο Μπουρουντί». Η ιστορία της Αφρικής επαναλαμβάνεται.

Η Σουηδία έγινε πριν από λίγες ημέρες η πρώτη χώρα στον κόσμο που απέκτησε τον δικό της τηλεφωνικό αριθμό και είναι έτοιμη να απαντήσει σε όποιον την καλέσει. Οχι ακριβώς η ίδια η Σουηδία, αλλά πολίτες οι οποίοι δέχθηκαν να γίνεται εκτροπή των κλήσεων στον δικό τους αριθμό και να απαντούν εκείνοι στις ερωτήσεις των ξένων για τη χώρα τους.

Η ιδέα ήταν των υπεύθυνων του σουηδικού ΕΟΤ, οι οποίοι σκέφτηκαν ότι με αυτόν τον τρόπο δεν θα λύνονται μόνο απορίες σχετικά με τον σουηδικό τρόπο ζωής, αλλά θα ενισχύεται και η επικοινωνία ανάμεσα σε διαφορετικούς λαούς. Για να γίνει εφικτή η επικοινωνία, οι Σουηδοί δεν έχουν παρά να κατεβάσουν τη σχετική εφαρμογή στο κινητό τους και όλοι οι υπόλοιποι να καλέσουμε τον αριθμό 0046 771 793 336.

Αυτό έκαναν και οι παραγωγοί μιας εκπομπής του δημόσιου ραδιοφώνου των ΗΠΑ. Στην πρώτη κλήση απάντησε ο Οσκαρ Σόντερλουντ, ένας 19χρονος δάσκαλος, ο οποίος ζει στο νησί Γκότλαντ της Βαλτικής. Μετά τις συστάσεις ακολούθησε ο εξής διάλογος: «Αρέσουν σε όλους στη Σουηδία οι σουηδικοί κεφτέδες;». «Ναι, φυσικά». «Πώς αντέχετε τόσες ώρες σκοτάδι τον χειμώνα;». «Δεν είναι το ίδιο για όλους. Το σκοτάδι είναι ένα πρόβλημα για όσους ζουν στον Βορρά. Για εμάς στον Νότο τα πράγματα είναι πιο φυσιολογικά». «Τι έχεις να μου πεις για τον σουηδικό φεμινισμό;» (σ.σ. η κυβέρνηση μοιράζει κάθε χρόνο σε όλους τους 16χρονους μαθητές το μανιφέστο της Τσιμαμάντα Νιγκότζι Αντίτσι  «Θα ‘πρεπε να ‘μαστε όλοι φεμινιστές»). «Είναι πολύ καλό. Αλλά πολλές φεμινίστριες σήμερα έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί και λένε πράγματα όπως “όλοι οι άντρες είναι γουρούνια”. Διαφωνώ με αυτές τις απόψεις».

Ο παραγωγός του NPR ήταν ο δέκατος με τον οποίο είχε μιλήσει ο σουηδός δάσκαλος εκείνη την ημέρα. Από την περασμένη Τετάρτη, οπότε ξεκίνησε το πρόγραμμα, έχουν καλέσει τον σουηδικό αριθμό πάνω από 10.000 άνθρωποι. Οι περισσότεροι είναι από την Τουρκία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ την πρώτη πεντάδα συμπληρώνουν η Βρετανία, η Ρωσία και η Γερμανία. Η διάθεση για επικοινωνία δεν λείπει ποτέ.