866
1986. Μεξικό. Με το τρόπαιο του Μουντιάλ στο δεξί του χέρι | CreativeProtagon / EPA

Κι όμως, ο Μαραντόνα είναι εδώ!

Protagon Team Protagon Team 30 Οκτωβρίου 2020, 16:16
1986. Μεξικό. Με το τρόπαιο του Μουντιάλ στο δεξί του χέρι
|CreativeProtagon / EPA

Κι όμως, ο Μαραντόνα είναι εδώ!

Protagon Team Protagon Team 30 Οκτωβρίου 2020, 16:16

Ντιέγκο Μαραντόνα. Τι να πρωτοπούμε γι’ αυτόν τον άνθρωπο; Οτι έχει ντριμπλάρει τους πάντες, ακόμη και τον θάνατο; Οτι μία εκκλησία έχει πάρει το όνομά του; Οτι κάποτε πυροβόλησε εν ψυχρώ ενοχλητικούς δημοσιογράφους; Ο ποδοσφαιριστής Μαραντόνα ήταν όχι απλά εξαιρετικός, ήταν απερίγραπτα τέλειος, ίσως τόσο καλός όσο κανείς άλλος πριν ή μετά από αυτόν. Ο άνθρωπος Μαραντόνα δοξάστηκε αλλά και ξέπεσε όσο λίγοι, κάποια περίοδο είχε παχύνει τόσο πολύ, που δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει. Εζησε μια ζωή στα άκρα, ανάμεσα στον Παράδεισο και την Κόλαση, ανάμεσα στη μεγαλοφυΐα και την παράνοια. Και ναι, λοιπόν, τα κατάφερε και σήμερα γιορτάζει τα 60 του χρόνια…

Μάλλον θα το γιορτάσει στην Αργεντινή, όπου από τον περασμένο Σεπτέμβριο προπονεί τη Χιμνάσια ντε Λα Πλάτα, ομάδα πρώτης εθνικής κατηγορίας. Κάθε τόσο ανεβάζει φωτογραφίες του στο Instagram. Αλλοτε κρατάει αγκαλιά ένα σκυλάκι, συχνά κάθεται στον κήπο μελετώντας πίνακες τακτικής, κάποτε φοράει μία προστατευτική μάσκα για τον κορωνοϊό, που θυμίζει σκάφανδρο. Οι φωτογραφίες τον δείχνουν λεπτό και ευδιάθετο, φαίνεται ότι περνάει καλά. «Ολα δείχνουν ότι κατάφερε να ξεπεράσει την κρίση στην οποία βυθίστηκε μόλις κρέμασε τα ποδοσφαιρικά παπούτσια του» λέει ο Γκίντερ Νέτσερ, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και για πολλά χρόνια δημοφιλής σχολιαστής στη γερμανική τηλεόραση.

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα στην παρουσίαση του από την Χιμνάσια ντε Λα Πλάτα, το Σεπτέμβριο του 2019 (Reuters)

…Ποιος Πελέ;

Ολα άρχισαν στην ταπεινή συνοικία Βίλα Φιορίτο, στις παρυφές του Μπουένος Aϊρες. Εκεί ανακάλυψαν τον πιτσιρικά Ντιέγκο Μαραντόνα οι κυνηγοί ταλέντων της Αργεντίνος Τζούνιορς. Λένε ότι εκείνη την εποχή, δώδεκα χρονών ακόμα, ο Ντιέγκο έκανε στο ημίχρονο τέτοια κόλπα με τη μπάλα, που η κερκίδα διασκέδαζε πολύ περισσότερο απ΄ότι στην κανονική διάρκεια του αγώνα. Στη συνέχεια όλα έγιναν πολύ γρήγορα: στα 15 του ο Μαραντόνα άρχισε να παίζει στην πρώτη ομάδα, στα 16 έκανε ντεμπούτο με την Εθνική Αργεντινής, στα 17 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και στα 19, για πρώτη φορά, «ποδοσφαιριστής της χρονιάς» στη Λατινική Αμερική. Οι δημοσιογράφοι τον ρωτούσαν αν θέλει να γίνει ο νέος Πελέ και εκείνος απαντούσε: «Είμαι ο Μαραντόνα, δεν είμαι ο νέος οτιδήποτε, θέλω απλά να είμαι ο Μαραντόνα».

Η συνέχεια ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή. Το 1982 ο «Ντιεγκίτο» παίρνει μεταγραφή στη Μπαρτσελόνα, εισπράττοντας ένα ποσό-ρεκόρ. Νέα μεταγραφή και νέο ρεκόρ μετά από δύο χρόνια με τον Μαραντόνα να μετακομίζει στην Ιταλία, όχι όμως στις μεγάλες ομάδες του Βορρά, αλλά στην περιφρονημένη Νάπολη, που παλεύει με τον υποβιβασμό. «Απόπατο της Ιταλίας» την αποκαλούν οι αφιονισμένοι οπαδοί της Γιουβέντους και της Μίλαν, αλλά ο Μαραντόνα αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Το 1987 και το 1990 οδηγεί τη Νάπολη στην κατάκτηση του Καμπιονάτο. Είναι τα μοναδικά πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει αυτή η ομάδα μέχρι σήμερα. Οι Ναπολιτάνοι τον τιμούν σαν άγιο. Ο Μαραντόνα ανταποκρίνεται στην αποθέωση του πλήθους, γίνεται όλο και καλύτερος. Το 1986 αναδεικνύεται πρωταθλητής κόσμου με την Εθνική Αργεντινής. Τρία χρόνια αργότερα κερδίζει το κύπελλο ΟΥΕΦΑ με τη Νάπολη.

Ο Μαραντόνα πανηγυρίζει την κατάκτηση του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1989 με την αγαπημένη του Νάπολη (Uefa Europa League Twitter)

Εξωγηπεδικές υπερβολές και καταχρήσεις

«Στο γήπεδο ξεχνάς τα προβλήματα της ζωής, σου φαίνονται ασήμαντα» έλεγε ο ίδιος ο Μαραντόνα σε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του, μία παραγωγή της Amazon. Και πράγματι, τα προβλήματα ήταν πολλά εκτός γηπέδου. Το είδωλο των Ναπολιτάνων άρχισε να εθίζεται στην κοκαΐνη. Πολλές φορές ξενυχτούσε από Δευτέρα μέχρι Τετάρτη, για να επιστρέψει στις προπονήσεις ενόψει του παιχνιδιού της Κυριακής. Το 1994 η καριέρα του στην Εθνική Αργεντινής τερματίστηκε άδοξα, όταν βρέθηκε ντοπαρισμένος μετά το παιχνίδι με τη Νιγηρία για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και τιμωρήθηκε με αποκλεισμό από τη FIFA. Στο προηγούμενο παιχνίδι ο Μαραντόνα είχε οδηγήσει την Αργεντινή σε νίκη επί της Ελλάδας με 4-0. «Ο Ντιέγκο έζησε μια ζωή σαν όνειρο, αλλά και σαν εφιάλτη», έλεγε ο γυμναστής του Φερνάντο Σινιορίνι.

Αξέχαστο θα μείνει το «χέρι του Θεού» που έγραψε το 1-0 απέναντι στην Αγγλία στο Μουντιάλ του 1986, αλλά και το 2-0 στο ίδιο παιχνίδι, όταν ο Μαραντόνα ντρίμπλαρε τη μισή Εθνική Αγγλίας και σχεδόν μπήκε μαζί με τη μπάλα στα δίχτυα του Πίτερ Σίλτον, πετυχαίνοντας το «γκολ του αιώνα». Αξέχαστες παραμένουν όμως και οι εικόνες του υπέρβαρου Μαραντόνα με βαμμένα, πλατινέ μαλλιά… Ο El Pibe de Oro («το χρυσό παιδί») δεν κατάφερε να σταδιοδρομήσει ούτε ως τηλεοπτικός παρουσιαστής, ούτε ως προπονητής στην Εθνική Αργεντινής. Για πολλούς μήνες μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία, έκανε εγχείρηση στομάχου, κοίταξε στα μάτια τον θάνατο αλλά κατάφερε να επιζήσει. «Μάλλον νομίζει ότι είναι Θεός και αυτός είναι ένας από τους λόγους για όλα αυτά τα προβλήματα», έλεγε το 2007 ο Έκτορ Πετσέλα, διευθυντής της κλινικής Γκιέμες στο Μπουένος Άιρες.

Με αυτό το πανό υποδέχθηκαν τον «Ντιεγκίτο» οι οπαδοί της Μπόκα Τζούνιορς, όταν αυτός επέστρεψε ως προπονητής στο θρυλικό Λα Μπομπονέρα τον Μάρτιο του 2020 (Reuters)

Σήμερα ο Μαραντόνα φαίνεται να έχει βρει τις ισορροπίες του. «Προϊούσης της ηλικίας γίνεσαι λίγο πιο σοφός», λέει ο Γκούιντο Μπούχβαλντ, πρώην παίκτης της Εθνικής Γερμανίας. Το 1986 η Αργεντινή επικράτησε της Γερμανίας στον τελικό του Μουντιάλ με 3-2. Μετά από τέσσερα χρόνια ωστόσο η «Νασιονάλμανσαφτ» πήρε τη ρεβάνς, κερδίζοντας την Αργεντινή με 1-0 στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλου, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης.