Ακόμη κι αν κάποιος μου χάριζε 1.000.000 δολάρια, ούτε που θα μου περνούσε από το μυαλό να ξαναγυρίσω στο σχολείο. Παρότι το τρίπτυχο λευκή κορδέλα, λευκό σοσονάκι και μπλε ποδιά είναι η χαρά της μάνας, ως κόρη θα προτιμήσω 12ωρα σε κάτεργο, παρά να μπω ξανά σε σχολική αίθουσα με τον ήλιο να καίει τα τζάμια και τον μαυροπίνακα να γυαλίζει τις εξισώσεις. Και μόνο που σκέφτομαι τη στιγμή ταράζονται τα σπλάχνα μου. Απορώ δε, μ αυτό το παιδί που έφερα στον κόσμο κι έχει χαρά μεγάλη που επιτέλους έφτασε η στιγμή για να ακούσει το κουδούνι. Τελικά δεν είναι όλα θέμα DNA.

Εγώ άκουγα το κουδούνι και σκεφτόμουν 32 τρόπους απόδρασης παρότι δεν τόλμησα ποτέ καμία, υπομένοντας απλά τα πάνδεινα της μαθητικής ζωής, δηλαδή απέραντη πλήξη τις πρώτες ώρες και τεράστια κούραση τις τελευταίες. Οι στιγμές της ευτυχισμένης μαθητικής μου ζωής ήταν τρεις όλες κι όλες. Η πρώτη στο νηπιαγωγείο, Σεπτέμβριος σαν καλοκαίρι και μαζεύω πευκοβελόνες, η δεύτερη στο γυμνάσιο όταν ερωτεύτηκα χωρίς καμία ανταπόκριση τον Κοσμά, η τρίτη στο λύκειο όταν η θεολόγος αποκάλυψε με ψυχραιμία την αμφιβολία της για την ύπαρξη του θεού. Κατά τα λοιπά, οι μέρες ειδικά φθινόπωρο και χειμώνα είχαν σταθερά χρώμα γκρι και την άνοιξη δεν έβρισκα κανένα όφελος στην περιπέτεια της γνώσης. Στο δημοτικό OK, ας πούμε ότι ο κόσμος έμοιαζε ακόμη πολύ μεγάλος  αλλά με ένα τάλιρο έπαιρνα ένα μηλαράκι γλειφιτζούρι κι όλα γινότανε κόκκινα. Στο γυμνάσιο πριν ακόμη τρελαθούν οι ορμόνες μου, πάθαινα άγχος τα απογεύματα της Κυριακής και ξεσπούσα σε φριχτά κλάματα. Δευτέρα πρωί ήμουν σίγουρη πως είμαι πολύ άρρωστη πράγμα όμως που δεν επιβεβαίωσε ποτέ ο γιατρός. Ευτυχώς αξιώθηκα κάτι υπέροχες αμυγδαλίτιδες και μια σκωληκοειδίτιδα η οποία μου χάρισε 12 ημέρες σε κλινική. Στο λύκειο για καλή μου τύχη ανακάλυψα το σοκολατούχο γάλα κι απλά μετρούσα τις μέρες μέχρι να τελειώσει η χρονιά. Το φοβερό είναι πως κανείς από τους οικείους μου δεν κατάλαβε ποτέ το παραμικρό αφού ούτε ιδιαίτερα άτακτη υπήρξα, ούτε και κακή μαθήτρια.

Στήνοντας σήμερα το παζλ των μαθητικών μου χρόνων και με εξαίρεση μία δασκάλα, μία φιλόλογο κι έναν καθηγητή κοινωνιολογίας, νομίζω πως οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί που γνώρισα στη σχολική μου ζωή, υπέφεραν κάτι παραπάνω. Στριμωγμένοι μέσα στα μάλλινα σακάκια τους και τις κλος φούστες τους, μάζευαν καθημερινά χιλιάδες κόκκους κιμωλίας  για να τους μεταφέρουν στην υπόλοιπη ζωή τους. Ακόμη κι αν κάποιος μου χάριζε τριπλή σειρά μαργαριτάρια για να γυρίσω πίσω, θα του γύριζα την πλάτη και θα του ευχόμουν καλή σχολική χρονιά!

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News