Με λένε Λουκρητία. Είμαι δυο ανάσες πριν τα 30 κι έχω ένσημα περίπου 11 χρόνων, αν και δουλεύω από τα εννιά μου. Έχω περάσει από διάφορες δουλειές χωρίς ποτέ να λάβω μέρος σε κάποια απεργία. Υπήρξα σερβιτόρα, καθαρίστρια, πλασιέ βιβλίων, γραμματέας σε περιοδικό με 3μηνη σύμβαση και, τα τελευταία εννιά χρόνια μέχρι που παραιτήθηκα, υπάλληλος γραφείου με σύμβαση αορίστου χρόνου. Αρνήθηκα πολλές φορές να μπω σε κάποια υπηρεσία του δήμου κάτω στο βλαχόνησο -παρά τις αγωνιώδεις εκκλήσεις του πατέρα. Ομοίως και για μια θέση στην τράπεζα. Δεν σπούδασα σε πανεπιστήμιο. Αναζήτησα την τύχη μου σε ιδιωτικό ΙΕΚ, στο οποίο φοίτησα μόνο το πρώτο έτος, καθώς τα δίδακτρα ήταν εξωφρενικά για κάποιον που από τα 18 δεν τον συντηρούσε η οικογένειά του κι έτσι αναγκάστηκα να το εγκαταλείψω. Τελείωσα λοιπόν ένα ταπεινό δημόσιο ΙΕΚ, το οποίο δεν μου πρόσφερε τίποτα. Αντιθέτως, εγώ του πρόσφερα χρήματα για φωτοτυπικό χαρτί μιας και είχαν μονίμως έλλειψη. Κι εκεί αρνήθηκα να μπει μέσο ώστε να σπουδάσω την ειδικότητα που είχα πρώτη επιλογή. Δεν έχω ψηφίσει ποτέ στη ζωή μου. Για την ακρίβεια, έχω χαρίσει στην κάλπη κάμποσα γουστόζικα σκίτσα και ποιηματάκια. Οι μόνες μου οικονομικές αμαρτίες είναι η ανοχή μου στο να παίρνω απόδειξη από τον σπιτονοικοκύρη μου με αναγραφόμενο ποσό το μισό του ενοικίου καθώς και η συγκατάβασή μου στο να παίρνω μαύρα το 15% του μισθού μου στην τελευταία μου δουλειά. Είναι βέβαια και οι αποδείξεις που δεν μάζευα μέχρι να βγει το γνωστό μέτρο, αλλά μιας και αυτή η αμαρτία ήταν μαζική -σχεδόν καθολική- μπορεί να θεωρηθεί ως πίστη στα παραδοσιακά έθιμα της χώρας.

Αυτό το κατεβατό των 262 λέξεων, σκοπεύω να γράψω σε ένα μεγάλο χαρτόνι, να το περάσω μ' ένα κορδόνι στο λαιμό μου και να κυκλοφορώ στους δρόμους. Τρελή δεν είμαι. Μπορείτε να με πείτε προνοητική. Μέχρι και αλτρουίστρια. Να εξηγηθώ. Η ιδέα μού ήρθε πρόσφατα όταν σε μια παρέα ξεκίνησε μια συζήτηση για την οικονομική κατάσταση του τόπου και τις κινήσεις της κυβέρνησης. Ανάμεσα στους φίλους, ήταν κι ένα παλικάρι που δεν γνώριζα. Με λοξοκοίταξε για λίγο, εγώ νόμισα πως μου έκανε κόρτε. Ανοησίες. Με πλησίασε και με ύφος αγενές έως και απειλητικό με ρώτησε τι είμαι. Γέλασα. Τι πάει να πει τι είμαι, σκέφτηκα. Του χαμογέλασα με νάζι και τον ρώτησα τι εννοεί. “Τι είσαι; Τι έχεις σπουδάσει, πού έχεις δουλέψει” απάντησε εντελώς παγερά. Σάστισα. Του αράδιασα λοιπόν απνευστί ένα μίνι βιογραφικό. Κάτι γρύλισε μέσα από τα δόντια του που δεν κατάλαβα κι απομακρύνθηκε. Η συζήτηση άναψε για τα καλά μετά από λίγο. Πέντε άνθρωποι, δέκα απόψεις και στο τέλος ο καθένας να προσθέτει τι έχει και τι δεν έχει κάνει τα χρόνια που πέρασαν. Σαν απολογητικό υστερόγραφο. Ή και σαν απαραίτητο παραστατικό για αδειοδότηση εκφοράς γνώμης.

Κάποια στιγμή, φτάσαμε και στο συμπέρασμα. Και τώρα τι; Σ' αυτό συμφώνησαν όλοι. Και τώρα θα φάμε τις σάρκες μας. Συμβαίνει ήδη. Πλησίασα τον άξεστο τύπο. “Αλήθεια, έχεις δει την ταινία “Το Άρωμα”; Έχεις δει το φινάλε του; Πιστεύω ότι είναι εκπληκτικό. Ένα τέτοιο τέλος συζητείται τώρα” του είπα. Ούτε που πετάρισαν τα βλέφαρά του. “Ξέρεις, εμένα δεν με νοιάζει αν θα φάμε τις σάρκες μας στο τέλος, αρκεί να μπορέσω να διαλέξω ποιος θα φάει τη δικιά μου” πρόσθεσα με παιχνιδιάρικη διάθεση, ίσα-ίσα για να τον τσιγκλήσω. Με το ίδιο παγερό βλέμμα που είχε νωρίτερα και στόμα που μετά βίας άνοιξε, μου απάντησε “Αυτά είναι χαζομάρες. Εγώ θέλω να ξέρω το ποιόν αυτού που θα φάω τη σάρκα του. Και τι γεύση έχει”.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News