Ήταν Παρασκευή και 13. Του 2004. Πέρασαν 10 χρόνια κι ακόμη φαίνεται στα adidas μου η σκόνη του ΟΑΚΑ. Ακόμη νιώθω τον ιδρώτα του μεσημεριού να τρέχει μέσα από τη δυο νούμερα μεγαλύτερη στολή μου. Δεν πρόλαβα το νούμερό μου. Γινόταν χαμός  στο εργοτάξιο της Νέας Ιωνίας με τις στολές, τις διαπιστεύσεις και τις οδηγίες προς ανίδεους για μεγάλες διοργανώσεις. Γελούσαμε με τον Φον Ραρά για μια ολόκληρη νύχτα με τις φωτογραφίες που κορόιδευαν τα στοιχεία μας. Τις φορούσαμε στον λαιμό μας για 13 και άλλες 13 ημέρες. 26 ημέρες στο booth του ΟΑΚΑ.

Στον στίβο. Με την Kafka, κάτι Αυστραλούς σκηνοθέτες που είχαν το know how, εκφωνητές αθλητικογράφους, ηχολήπτες και φυσικά τον θρύλο του ΟΑΚΑ, τον αξεπέραστο Γιώργο που έπλεκε μαντινάδες, μιλούσε κρητικά και μας έκανε να γελάμε λες και ήμασταν σκαστοί από κάπου. Το 'χαμε σκάσει από τη ζωή μας εκείνες τις μέρες. Ήταν το καλοκαίρι που δεν πήγαμε διακοπές και την άδειά μας την κάναμε δόξα στη Νεραντζιώτισα.

Αυτές τις 26 ημέρες των ολυμπιακών της Αθήνας, κοιμόμασταν στις 3 τη νύχτα και ξυπνούσαμε στις 6 το πρωί σε απόλυτη υπερδιέγερση λες και μας ποτίζανε τζίνσενγκ. Τρώγαμε ελάχιστα. Το σάντουιτς που μας αναλογούσε και καμιά σαλάτα από τα Mac Donald’s. Οδηγούσαμε στην Αττική οδό και νιώθαμε τουλάχιστον μύστες σε ιερή αποστολή. Βγάλαμε από τη ναφθαλίνη τα ξεχασμένα μας αγγλικά κι έμοιαζε το σύμπαν να κρέμεται από τις γρίλιες του Καλατράβα. Στο τοίχος των εθνών νιώθαμε πολίτες ενός κόσμου που τον ξέραμε πάντα αλλά δεν ξέραμε πού βρίσκεται. Ήμασταν 30 plus με λίγες ακόμη ματαιώσεις και γαμημένο κέφι που έσκασε σαν πυροτέχνημα από το πουθενά. Δεν γνωριζόμασταν καν.

Όσοι συναντηθήκαμε στο 2004 δεν είχαμε απλά επιφυλάξεις για το εγχείρημα, ίσως να ήμασταν και εξαιρετικά αρνητικοί από τον καιρό ακόμη που η Γιάννα πανηγύριζε στις φωτογραφίες την ανάληψη. Ήρθε ένα απόγευμα στο booth κι αφού έπεσε ένας πανικός για το αν είμαστε ευπρεπείς, διαπίστωσα πόσο καλύτεροι θα ήμασταν όλοι, αν πληρωνόμασταν καλά, αν υπήρχε σχέδιο εργασίας και αν κάποιος έλεγε πού και πού καμιά καλή κουβέντα.

Πέρασαν 10 χρόνια κι όμως μοιάζουν μερικοί μήνες που απλά μας προσπέρασαν. Κάπου στο βάθος ηχούν τα τύμπανα της τελετής έναρξης, ίσως γιατί αυτό που ζήσαμε να ήταν μια ιδιόρρυθμη ιερότητα ή απλά να ήταν αυτή η περιβόητη ελληνική μας ιδιαιτερότητα με περιορισμένη διάρκεια και μικρές αντοχές στην επιτυχία.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News