Είμαι ανάδοχος παιδιού, στην Action Aid, από τον Μάρτη του 2011. Ίσως είναι επετειακός ο λόγος που γράφω τα παρακάτω γιατί έχει αλλάξει η ζωή μου, θετικά, από τότε και έχω την ανάγκη να πω ευχαριστώ.

Από τον Μάρτη του 2011, μέχρι τώρα, έχω επισκεφτεί το παιδάκι όπου είμαι ανάδοχος, στο Μπακέλ της Σενεγάλης. Ένα χρόνο αργότερα είχα την τύχη να είμαι μέλος μίας απίστευτης ομάδας 40 εθελοντών, από διάφορα μέρη της Ελλάδας και της Κύπρου, στη Ρουάντα, για την κατασκευή 4 τάξεων δημοτικού σχολείου. Λίγους μήνες αργότερα επισκέφτηκα -με άλλους 48 εθελοντές, επίσης από διάφορα μέρη της Ελλάδας και της Κύπρου- την Αιθιοπία, ώστε να βοηθήσουμε στην επέκταση του συστήματος ύδρευσης. 

Οι Έλληνες και οι Κύπριοι εθελοντές που γνώρισα στα ταξίδια της Ρουάντα, αλλά και της Αιθιοπίας, δεν είναι άνθρωποι οικονομικά πλούσιοι, αλλά έχουν πραγματικό “πλούτο” ψυχής. Είναι σχετικό, τελικά, το πώς αντιλαμβανόμαστε εδώ στην Ελλάδα τη φτώχεια. Σε σχέση με την Αφρική είμαστε πλούσιοι, σε σχέση με την Γερμανία είμαστε φτωχοί. Έχουμε ποτέ αναρωτηθεί τη σημασία του να είσαι φτωχός πραγματικά; Και ποια έννοια της λέξης μάς αντιπροσωπεύει ή θέλουμε να μας αντιπροσωπεύει πραγματικά ως ανθρώπους; Και τι κάνουμε για την όποια φτώχεια μας;

Στη Ρουάντα είδα και γνώρισα ανθρώπους “πλούσιους”. Αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, είναι επιζήσαντες της γενοκτονίας του 1994, με 1.000.000 νεκρούς, και τώρα έχουν χαμόγελο, έχουν θέληση για ζωή και έχουν συμφιλιωθεί με το άδικο παρελθόν τους, αν μη τι άλλο το προσπαθούν. Στην Αιθιοπία κάποιοι εθελοντές είχαν την τύχη να φιλοξενηθούν στο σπίτι ντόπιων, στην κοινότητα Αζερνέτ, όπου δουλεύαμε. Όταν επέστρεψαν μάς διηγηθήκαν τη φιλοξενία τους στην καλύβα των ντόπιων. Το νερό στην καλύβα ήταν ανύπαρκτο όπως και ο ηλεκτρισμός. Το ελάχιστο φαγητό που υπήρχε, οι Αιθίοπες το παραχώρησαν απλόχερα και χωρίς δεύτερη σκέψη στους επισκέπτες τους, έτσι… χωρίς αντάλλαγμα. Όσον αφορά τη Σενεγάλη, όπου δεν ήταν εθελοντικό ταξίδι, αλλά μου δόθηκε η δυνατότητα να επισκεφτώ το παιδάκι, την οικογένεια και όλη την κοινότητα στην οποία είμαι ανάδοχος, αυτό που μου έρχεται στο μυαλό και μου έχει μείνει είναι η ανταλλαγή των συναισθημάτων, είναι η γνωριμία της κουλτούρας όπου ούτε οι Σενεγαλέζοι γνώριζαν για τους Έλληνες, αλλά ούτε εγώ για εκείνους, ήταν μία ευκαιρία γνωριμίας και ένας σημαντικός κρίκος της μεταξύ μας σχέσης.

Τρεις ιστορίες της Αφρικής, με διαφορετικούς ανθρώπους. Γυρίζοντας από τη Σενεγάλη ένιωσα “πλούσια” γιατί πήρα δύναμη ώστε να κάνω πράγματα και στη δική μου χώρα επιστρέφοντας, χαιρετώντας τη “φτώχεια” μου, δηλαδή τον καναπέ μου, και την ανία μου και ενισχύοντας τη θέλησή μου να κάνω κάτι για τον συνάνθρωπο. Στην αγαπημένη Αιθιοπία είδα πως ένας πολύ φτωχός οικονομικά λαός μπορεί να δώσει απλόχερα τη λιγοστή τροφή του στους οικονομικά πλούσιους φιλοξενούμενούς του. Τέλος, στη Ρουάντα -και έχοντας δει πώς ζουν και πώς αντιμετωπίζουν τη ζωή οι επιζήσαντες της τόσο πρόσφατης γενοκτονίας- έμαθα πως ένας λαός, όταν είναι ενωμένος, μπορεί να σταθεί στα πόδια του.

Πήγα πρόσφατα κινηματογράφο και είδα το ντοκιμαντέρ Excision με θέμα την κλειτοριδεκτομή, η υπεύθυνη επικοινωνίας του ελληνικού γραφείου της ActionAid, κυρία Βασιλική Μαρκολέφα, είπε «η αλλαγή ξεκινάει από κάτω προς τα πάνω». Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Εμείς θα αλλάξουμε τη ζωή μας, τους γύρω μας, τη χώρα μας. Γιατί όχι λίγο από τον κόσμο που ζούμε;

Παραθέτω μία και μόνο φωτογραφία από το ταξίδι μου στη Σενεγάλη και είναι και μία από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές στη ζωή μου. 

Με ένα «κλικ» στο Facebook θα μπορέσετε να δείτε όσα δεν μπόρεσα να περιγράψω με λέξεις από τα εθελοντικά ταξίδια στη Ρουάντα και στην Αιθιοπία (https://www.facebook.com/actionaidgreece) .

Σε περίπτωση που δεν έχετε Facebook, πληροφορίες θα βρείτε στο site της Action Aid 
 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News