-Και δεν μου λες ρε Γιάννη, τι θα το κάνεις το επίδομα του πλεονάσματος;

-Τι να σου πω ρε Βαγγέλη, σκέφτομαι διάφορα.

-Δηλαδή;

-Να μωρέ, δεν είναι πολλά λεφτά, αλλά όλο και καμιά τρύπα θα βουλώσω.

-Τι τρύπα να βουλώσεις ρε Γιάννη με 900 ευρώ.

-Να, θα πληρώσω το ρεύμα, ένα υπόλοιπο που ‘χω και ένα ακόμα μικρό υπόλοιπο από το τέλος πολυτελούς διαβίωσης που μου ήρθε αναδρομικά για το 2012.

-Τι τέλος πολυτελούς διαβίωσης ρε φίλε, που οι μοναδικές έξοδοι που έχεις κάνει την τελευταία τριετία είναι στον κάδο του απέναντι πεζοδρομίου κάθε βράδυ, για να πετάξεις τα σκουπίδια.

-Έλα μωρέ, δεν θυμάσαι που είχα πάρει μισοτιμής κείνο το μεταχειρισμένο, το αυτοκίνητο εννοώ, και το είχα κρατήσει για κάνα χρόνο…

-Ναι ρε μάγκα, εκείνο που του του έβαζες ένα τάλιρο βενζίνα κάθε φορά σε άλλο βενζινάδικο, κάνοντας τάχα μου δήθεν πως ξέχασες να πάρεις λεφτά από το σπίτι και δεν είχες και τη VISA μαζί σου.

-Ε, ήτανε δίλιτρο Βαγγελάκη, και ενώ το σκότωσα στο χρόνο, για τον λόγο που προανέφερες, πάλι καλά που μου ήρθε μία η άλλη, αλλά τι να το κάνεις, μου ‘ρχεται τώρα το φιστίκι να το πληρώσω….αναδρομικά!

-Έλα ρε φίλε, παλιοκατάσταση. Πραγματικά παλιοκατάσταση. Σαν να λέμε και κερατάς και δαρμένος. Για ένα χρόνο εν τω μεταξύ… Σαν να μην το πήρες ποτέ. Κοροϊδία και άγιος ο Θεός. Πού ζούμε ρε Γιάννη; Είναι σαν να παίρνεις ρε φίλε συναινετικό διαζύγιο με τη γυναίκα σου, και να σου έρχεται μετά από τρία-τέσσερα χρόνια και να σου λέει «πέσε το χαρτί …αναδρομικά, γιατί έτσι γουστάρω». Μιλάμε για τρέλα με κορδέλα. Απ' ό,τι καταλαβαίνω δηλαδή δεν θα σου μείνει τίποτα ;

– Ε, όλο και κάτι θα μείνει.

-Και τι θα τα κάνεις τα υπόλοιπα ρε φίλε;

-Πάσχα έρχεται ρε Βαγγέλη, τι με ρωτάς, αρνί θα ψήσουμε, στο χωριό θα πάμε, βενζίνες, διόδια, ανίψια. Πού να πας μ’ άδεια χέρια;

-Δίκιο έχεις ρε Γιάννη, τι να λέμε τώρα…

-Όλα κι όλα Βαγγέλη μου, τα χω κανονίσει τα θέματα. Δεν θα πάρω βέβαια και τα λεφτά που θα πάρει ο αδερφός μου ο Κώστας, αλλά τα ‘χω δρομολογημένα τα θέματα.

-Πόσα θα πάρει ο Κώστας ρε Γιάννη;

-Λέει 1.450 στη χειρότερη.

-Και τι θα τα κάνει ρε Γιάννη ο έρμος;

-Θα πληρώσει 150 που χρωστάει στον λογιστή του.

-Και τα υπόλοιπα ρε Γιάννη;

-Κομπόδεμα φίλε. Κομπόδεμα. Έρχονται δύσκολες μέρες.

-Ρε τον Κώστα… Μπράβο του που ΄χει και για κομπόδεμα!

-Μιας και το συζητάμε ρε Βαγγέλη, δεν θέλω να γίνομαι και αδιάκριτος, εσύ θα πάρεις τίποτα;

-Θα πάρω ρε φίλε, αλλά δεν σου κρύβω ότι πάνω και πέρα απ’ όλα σκέφτομαι να είναι καλά η πεθερά μου.

-Γιατί ρε φίλε, έπαθε τίποτα η κυρά Μαριώ;

-Όχι μωρέ, καλά είναι, αλλά τρέχει και δεν φτάνει και αυτή ρε φίλε. Έξοδα πολλά, έννοιες πολλές, έχει και αυτή τα δικά της… αλλά βλέπεις βρε αδερφέ οικογένεια είμαστε και σαν οικογένεια κοιτάμε να βοηθάμε ο ένας τον άλλον.

-Τι να κάνεις ρε Βαγγέλη, αν ξέραμε τι θα μας ξημέρωνε θα ήμασταν πιο παστρικοί, ανοιχτήκαμε και μεις, δεν λέω τη δουλίτσα μας την είχαμε, τα εξτραδάκια μας τα κάναμε, αλλά όπως έλεγε και ο συγχωρεμένος ο μπάρμπας μου ο Μηνάς «τι να τα κάνεις τα λεφτά όταν δεν έχεις μία».

-Γι' αυτό σου λέω και εγώ ρε φίλε, οι δικοί μας άνθρωποι να είναι καλά και όλα θα γίνουν.

-Πόσα θα πάρεις ρε Βαγγέλη, αν επιτρέπεται κιόλας;

-Λέω κανένα τρακοσάρι να το παντελονιάσω ρε Γιάννη. Στο περίπου βέβαια, μην το δένεις σχοινί κορδόνι.

-Και τι θα το κάνεις το τρακοσάρι ρε Βαγγέλη;

-Ε, λίγα είναι τα λεφτά ρε Γιάννη, δεν είναι και καμιά περιουσία, τι να πρωτοπληρώσω και εγώ. Μάλλον θα δώσω τίποτα ψιλά στο χρέος που έχω στην εφορία.

-Και τα υπόλοιπα;

-Θα τα βάλει η πεθερά μου, ρε Γιάννη, θα τα βάλει η πεθερά μου…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News