Και τι δεν άκουσα αυτές τις μέρες. Και τι δεν διάβασα, για τα φιλιά των ομοφυλόφιλων την ημέρα των Θεοφανείων. Προσωπική μου άποψη, ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες, επικοινωνιακά, κινήσεις που θα μπορούσε να γίνει.

Με αφορμή το κείμενο του Κορτώ, εδώ στο protagon, με τον υπέροχο τίτλο «Όταν φιλάω τον άντρα μου», θυμήθηκα κάτι παρόμοιο που συνέβη στο μαγαζί που δουλεύω. Είχα χρόνια να ακούσω αυτή την έκφραση από gay άτομο, γιατί μεταξύ μας και οι δικοί τους ρόλοι είναι λίγο στο ψάξιμο, ως προς την εκδήλωση της σεξουαλικότητάς τους.

Με λίγα λόγια, είναι μια έκφραση που ακουγόταν από έναν ομοφυλόφιλο άντρα, που συνήθως εξέφραζε πάραυτα ποιος ήταν ο «άντρας» της υπόθεσης. Ο καυστικός τίτλος του κ. Κορτώ, που δεν γνωρίζω τις σεξουαλικές του προτιμήσεις και δεν με αφορούν, απλά με έκανε να τον αγαπήσω λίγο περισσότερο.

Είχαμε και τους αφορισμούς των πολιτικών από αρχιμανδρίτες, που όταν έσκασαν τα δικά τους σεξουαλικά σκάνδαλα με τις ζαρτιέρες φόρα-παρτίδα, σείστηκε το σύμπαν των πιστών… αλλά παπάδες είναι, έχουν το αλάθητο του Πάπα, για το μυαλό ενός προβάτου, αποκαλούμενο, ποίμνιο.

Είδα και έναν άλλο τίτλο σε κάποιο portal «Αφορισμένα φιλιά» ή κάπως έτσι.

Ξαναγυρνάω σ' εκείνο το βράδυ που ανέφερα πιο πάνω. Τίγκα το μαγαζί. Πάρα πολύς κόσμος. Ακριβώς μπροστά μου μια παρέα τριών ζευγαριών που έβγαζε μάτι πως έρχονται για πρώτη φορά στο μαγαζί. Δώδεκα ακτίνες λέιζερ έβλεπα μπροστά μου. Δεν άφησαν τίποτα «όρθιο». Συνηθισμένη αντίδραση, συνηθισμένη η αδιαφορία μου.

Λίγο πιο μπροστά ένα ζευγάρι αγοριών βουτηγμένα στα νιάτα και την ομορφιά. Άρχισαν να χορεύουν λίγο, πιο κοντά να το πω; ο ένας στον άλλο. Έρωτας. Φώναζε από μακριά. Αυτόματα οι ακτίνες γύρισαν όλες μαζί, σαν ρομπότ προς τα εκεί. Άρχισαν να φιλιούνται. Παθιασμένα, λιγωμένα, σίγουρα καυλωμένα. Έβγαζαν σπίθες τα μάτια τους από την κάψα και τον έρωτα.

Χάλασε η αισθητική των πελατών μπροστά μου. Είδα αηδία, ξάφνιασμα που εμένα με ξάφνιασε πιο πολύ -ήξεραν πού ήρθαν;-  γκριμάτσες, τα λέιζερ αποπροσανατολίστηκαν. Ούτε καν το σόου για παραλλαγή δεν κοιτούσαν. Δεν άντεξα.  Μετά τα δεκάδες ψου-ψου, ο ένας στον άλλο, έπιασα τον πιο κοντινό μου και τον ρώτησα, με όση ευγένεια μου υπαγόρευε η δουλειά μου και άλλη τόση θρασύτητα που μου επιβάλλει ο χαρακτήρας μου.

«Βλέπεις κάτι που σε χαλάει; Σε παρακολουθώ τόση ώρα πως δεν είσαι καλά βολεμένος στο σκαμπό σου. Θέλεις να σου αλλάξουμε σκαμπό ή "θέση";».

Το γνωστό βλέμμα της αγελάδας, της ντροπής, της αμηχανίας. Τι μου κάνεις την κότα, βρε μαλάκα; Πες μου, ναι, με χάλασε αυτό που βλέπω. Δεν μου κάθεται καλά, τους θεωρώ ανώμαλους κ.λπ. Πες κάτι. Υπερασπίσου τη μαλακία σου και το φόβο σου. Ακόμη και τον απλό συντηρητισμό σου. Θα σε υπολόγιζα περισσότερο. Παρά εκείνο το ηλίθιο βλέμμα του τύπου «…εγώ; δε… όχι… ιδέα σου».

Απόλαυσα την ορθάνοιχτη κλειδαρότρυπα. Χάρηκα τα νιάτα που δεν λογαριάζουν μπροστά στην αγάπη. Γιατί το φιλί, εκτός από σεξ, για τα sexomaniac μυαλά, πάνω απ' όλα είναι αγάπη. Και στην αγάπη η λέξη φυσιολογικό, αλείφεται σαν βούτυρο σε κάθε φέτα ψωμιού.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News