Είμαι μια μνημονιακιά. Μια εξώλης και προώλης. Μια απ΄ αυτές που έχουν πεισθεί ότι η «Ελλάδα χρειάζεται το Γερμανό της». Δεν μου αρέσει το μνημόνιο, εύχομαι να βγάλει σπυριά και να ψοφολογήσει, αλλά δεν εβρισκα, ειλικρινά, άλλη λύση. Όποιον έχει διαφορετική άποψη, τον ακούω, φαινομενικά, με μεγάλη συμπάθεια. Από μέσα μου όμως τον φαντάζομαι νοερά τυλιγμένο με ζουρλομανδύα, ένα καπετάν-Αρλούμπα.

Ναι, είμαι μια «μνημονιακιά». Αλλά τα πράγματα περιπλέκονται, γιατί δεν φτάνει αυτό: Και είμαι μνημονιακιά, και θα ψηφίσω Γιάννη! Ναι, τον γνωστό. Τον «παρών». Αυτόν που είδε το Σαμαρά (αχ, καλέ, πώς είναι από κοντά;) στη Μουρούζη, και δεν μεταμορφώθηκε σε σαύρα. Τον «αντιμνημονιακό», τον χωρίς βούλα, γιατί του την έφαγε στη στροφή του πόστερ, ο ευγενέστατος κατά τα άλλα, κύριος «μάνα –μου-δεν –μου-κολάν-τα ένσημα». Ο κύριος Μητρόπουλος. Ο πραγματικά εξαίρετος επιστήμων, που αν έχω ποτέ διαφορές με αφεντικά, μόνο στα δικά του πόδια θα πέσω να με βοηθήσει. Η αλήθεια να λέγεται, είναι αστέρι ο άνθρωπος.

Αλλά εγώ, εκεί. Με τον Γιάννη. Γιατί; Επειδή είναι φίλος μου; Με τίποτα. Στην φήφο είμαι κακό σκυλί, δεν πιστεύω στις φιλίες. Ασε που αν έπιανα τους φίλους, θα είχα ήδη δαγκωμένο το ψηφοδέλτιο του Ψαριανού, όπου έχει μετακομίσει το άπαν σύμπαν των κολλητών μου. Και που τον αρχηγό τους ανοιχτά, τον λατρεύω.
Κι όμως, εκεί, ακούνητη, μουλάρα: Με τον Γιάννη. Γιατί; Επειδή μαθητεύοντας κοντά του «έβγαλα» ένα φάστ-τράκ Πανεπιστήμιο της πιάτσας; Επειδή –ιδιωτικώς- με τρέλαινε στις καρπαζιές όταν ξεφούρνιζα μαλακίες (ακόμα έχω τα καρούμπαλα), αλλά δημοσίως με βοηθούσε με μια απερίγραπτη, φωτεινή γενναιοδωρία; Την ίδια που επεφύλασσε σε όλους τους νέους, στα πρώτα τους βήματα;

Μπα, όχι, Στην ψήφο είμαι ακριβή, δεν ξοφλάω παλιές συμπάθειες, ούτε αντιπάθειες. Το βρίσκω κακόγουστο. Τότε γιατί, διάολε; Επειδή δεν είμαι στα καλά μου; Επειδή είμαι πληρωμένο πραχτόρι του Αντωνάκη; Πως γίνεται, κοπελιά, και με το μνημόνιο και με τον «παρών»; Βλαμένο είσαι; Μπάζεις;

Λοιπόν, ο μοναδικός λόγος για τον οποίο θα ψηφίσω Δημαρά είναι απλούστατος: Εχουμε Περιφερειακές, και όχι Εθνικές Εκλογές. Και συμβαίνει να πιστεύω, με όλη μου την καρδιά, ότι ο Δημαράς θα είναι ένας καταπληκτικός Περιφερειάρχης.

Θα φωτίσει αλλιώς αυτό τον κάπως άγνωστο κι όμως τόσο σημαντικό θεσμό, που είναι σχετικά πρόσφατος στην πολιτική μας ιστορία. Έχουν περάσει αξιόλογοι άνθρωποι από την περιφέρεια, με έργο και μεράκι. Αλλά ο Γιάννης είναι «άλλο». Ξέρει πολιτική, είναι στο αίμα του (κανείς δεν είναι τέλειος). Ξέρει όμως και ανθρωπιά. Είναι, πάντα με το μέρος του underdog. Χρόνια τώρα, όποια πέτρα και να σηκώσεις στους αδικημένους της ζωής, τον Δημαρά θα τον βρεις από κάτω, να δίνει χέρι, χρόνο, λεφτά, αίμα, όργανα. (και καμιά μπούφλα στην υπογράφουσα, να ξυπνάει από το ροχαλητό του λάϊφστάϊλ;) Ποιος Έλληνας πολιτικός-και δημοσιογράφος (διπλή κατάρα) περνάει άφοβα τα οδοφράγματα των μανιασμένων πιτσιρικάδων, σε ταραχές και καταλήψεις, όπως τον έχω δει, με τα ίδια μου τα μάτια να κάνει; O Γιάννης μπορεί. Έχει, αυτό που λένε, street credit.

Ποια Μουρούζη μωρέ, θα με τρελάνετε; Δεν τον ξέρουν το Γιάννη στη Μουρούζη. Ξέρουν για κείνον στα γήπεδα, τις γειτονιές των Δυτικών Προαστίων, τα σωματεία στήριξης αναπήρων, τις μικρές εστίες πρωτοβουλίας που στήνονται στην Αττική. Ξέρουν ότι το έχει χεσμένο πατόκορφα και το μνημόνιο, και το Big Picture: Εστιάζει στη «μικρή» λεπτομέρεια της εικόνας, στο ανθρώπινο βλέμμα, όχι στο γενικό πλάνο. Σημασία για εκείνον έχει να μην υποφέρει ο κόσμος. Κι αυτό, σε μια Περιφέρεια πολύ τραυματισμένη από τις συνέπειες του Μνημονίου, νομίζω ότι θα μετρήσει διπλά. Τουλάχιστον για τώρα.

Θα μου πείτε, τι μας νοιάζει κοπελιά με ποιόν είσαι, τραβήξου στην κάλπη και τα λέμε. Τα γράφω όμως αυτά, γιατί τα πήρα στην κράνα με το σύρμα «ο-αυτός-ο-έτσι-που-είδε το Σαμαρά και-τα-μιλήσανε». Δεν παίζουν έτσι, βρε παιδιά, είναι αντιαθλητικό.

Τα γράφω γιατί είμαι σίγουρη ότι ο Δημαράς, είναι ο πιο ανίκανος για παρασκηνιακές συνωμοσίες άνθρωπος, που υπάρχει στον πλανήτη Γή. Είναι, επίσης, απρόβλεπτος, παρορμητικός και χύμα, σκάρτο υλικό για ίντριγκες. Αν έχει παραπέσει στο στρατόπεδό του κανένας οργανωμένος τεχνοκράτης, από τώρα τον λυπάμαι: θα ετοιμάζεται να κόψει τις φλέβες του από το προεκλογικό μπάχαλο που θα επικρατεί στην παράταξη.

Eυτυχώς, η Περιφέρεια διαθέτει και οργανωμένους υπαλλήλους. γραφειοκράτες και τεχνοκράτες. Δεν θα χρειαστεί να φέρει καινούριους από το σπίτι του. Αλλά, φυσικά, δεν είναι αυτό το θέμα μου. Το θέμα μου είναι ότι αυτό το «και καλά -τα συνωμότησε-με τη Μουρούζη» που σήμερα παίζει παντού, στον Τύπο, το βρήκα φάουλ: Σκληρό πολιτικό πόκερ, «στημένο» από παίκτες που δεν γνωρίζω; Ας μην κάνω υποθέσεις, αυτά είναι χωράφια που δεν τα ξέρω.

Να μείνω σ΄αυτά που ξέρω: Είμαι, λοιπόν, «μνημονιακιά». Εξακολουθώ να βλέπω το Big Picture, το οποίο μου λέει ότι δυστυχώς, εδώ που φτάσαμε, η Ελλάδα «χρειάζεται το Γερμανό της». Πειράζει όμως που πιστεύω ότι και ο «Γερμανός χρειάζεται το Δημαρά του»; Και πειράζει που, αυτό ειδικά, θέλω να ζήσω να το δώ;

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News