Ξημερώνοντας Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011, μας είπε καλημέρα ένας ήλιος ζεστός, βασιλιάς αδιαφιλονίκητος σ' έναν ασυννέφιαστο ουρανό. Στην Εθνική οδό, πηγαίνοντας προς Τανάγρα εκεί γύρω στις 9:30 το πρωί, αυτός ο ίδιος ήλιος ζωγράφιζε τα πάντα γύρω μας με μοναδική καθαρότητα: τα πεύκα στη Μαλακάσα, τον κάμπο της Θήβας, ακόμη και την άσφαλτο και τις νταλίκες. Ήλιος Ελλάδας και γαλάζιος ουρανός. Πρωινό καθάριο και δροσερό – είχε φυσήξει τις προηγούμενες μέρες, δεν είχε σκόνη – απόλυτη διαύγεια κι όλα έμοιαζαν σα ζωγραφισμένα με περισσό λευκό και κίτρινο. Μπαίνοντας στην αεροπορική βάση της Τανάγρας και βλέποντας από μακριά τα αεροπλάνα της στατικής επίδειξης, τα παιδιά στο πίσω κάθισμα άρχισαν να τρελαίνονται :

– "Μπαμπά, έχει πραγματικά πυροβολικά (!) αεροπλάνα – κοίτα εκείνο το μεγάλο!" ο γιος μου.

– "Ελικόπτερα, κοίτα, θα πετάνε κιόλας;" ο βαφτισιμιός.

– "Θα κάνουν και το κόλπο με την κοιλιά προς τα πάνω;" η κόρη μου.

Παρκάραμε. Αν και γινόταν χαμός από αυτοκίνητα, οι υπάλληλοι της ΕΑΒ βοήθησαν και υπήρχε απόλυτη τάξη (για… Ελλάδα). Γρήγορος έλεγχος στη φωτογραφική μηχανή, τηλεφακός ΟΚ, κάρτα μνήμης ΟΚ, προεπιλογές για γρήγορη σκόπευση ΟΚ, πάμε. Ο 'Αρχάγγελος 2011', εκδήλωση για τα 100 χρόνια της Πολεμικής μας Αεροπορίας μας περίμενε. Κόσμος πολύς τριγυρνά τα αεροσκάφη της στατικής έκθεσης. Αρχίσαμε κι εμείς να περιδιαβαίνουμε, είχαμε λίγο χρόνο πριν την πτητική επίδειξη στις 11:00. Κι εδώ είναι στρατός, 11 σημαίνει 11! Νάτο πρώτο το εκσυγχρονισμένο Phantom F-4E, μετά τα Mirage 2000-5 Mk2, έπειτα ένα A-7H Corsair. Όλα μάχιμα, όλα πετάνε σήμερα, το καθένα είχε τους ιπτάμενούς του μπροστά του, τα παιδιά εκστατικά να τους ακούν, κι έχω ήδη τραβήξει 50 – 60 φωτό. Όχι κι άσχημα…

… προχωρώντας φτάνουμε μπροστά σε ένα υπέροχο, πανέμορφο αεροπλάνο, πού έμοιαζε με βέλος. Ήταν επετειακά βαμμένο, κατακίτρινο, 'ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ' και 'ΣΠΑΡΤΗ' γράφει στο κάθετο σταθερό (στην ουρά ντε!) και μία Ελληνική σημαία το διατρέχει, αρχίζοντας μπροστά απ' τους αεραγωγούς. Μα είναι μόνο του, δε φαίνεται να υπάρχει μπροστά του κανείς ιπτάμενος να μας μιλήσει γι' αυτό.

– "Που είναι οι πιλότοι του μπαμπά;" ρωτά ο μικρός μου.

– "Αυτό είναι ένα Mirage F-1C και τα έχουμε αποσύρει – δηλαδή δεν τα πετάμε πια αυτά. Άλλωστε είναι παλιά, 2ης γενιάς, υστερούν απέναντι στα Mirage 2000 και στα F-16 που είναι 3ης γενιάς", απαντώ.

– "Έεε, δεν είναι κι ακριβώς έτσι…" ακούω πίσω μου μία φωνή. Κάπως απόκοσμη στην ηρεμία της κι έρχεται από ένα νέο παιδί που δεν το είχα πάρει χαμπάρι. Είναι ιπτάμενος, μα η φόρμα που φορά δεν είναι σαν των άλλων, πιο παλιά μου φαίνεται, από κείνες που είχαν γύρω στο 1990. Υποσμηναγός – αν διακρίνω καλά, δε βλέπω καθαρά το όνομα όμως στο name tag. Αγκαλιάζει τα δύο αγόρια και τη μικρή με το ένα χέρι. Γονατίζει, χαϊδεύει το κάτω μέρος του κομψού γαλλικού μαχητικού με το άλλο χέρι, συνεχίζει:

 

-"Τούτο εδώ το αεροπλάνο, παιδιά, ήταν ο φόβος και ο τρόμος του Αιγαίου. Από όταν τα πήραμε, πολύ παλιά όταν ο μπαμπάς σας ήταν παιδάκι, είχαν τη φήμη ότι δε χάνουν αερομαχία. Είναι όμορφο, δε συμφωνείτε; Πετά σα γλάρος, σα γεράκι στρίβει, εύκολα, ακούει στο χειριστήριο, ανεβαίνει και κατεβαίνει γρήγορα, κάνει ότι του πεις… Σχεδόν ξεχνάς τους περιορισμούς του φακέλου πτήσης μαζί του" – κι εδώ σα να συννέφιασε λίγο "… σε βγάζει ασπροπρόσωπο, ακόμη και όταν κοντράρεις νεώτερα αεροπλάνα. Έχω αναχαιτίσει με το δικό μου τουρκικά F-16 πάνω από το Αιγαίο και σας λέω, να το ξέρετε, μη προδικάζετε το αποτέλεσμα μιας τέτοιας αερομαχίας: Το Mirage ξέρει κι αυτό κόλπα, κι ας έχει πιο αδύναμο κινητήρα, παλιότερη αεροδυναμική κι ηλεκτρονικά… Μη ξεχνάτε άλλωστε ποιοί τα πετάνε. Δεν είναι τυχαίο το 'ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ' που βλέπετε στην ουρά."

– "Έχεις δίκιο, Νίκο", ακούω δίπλα μου. Να κι άλλο ένα παλληκάρι, λίγο μεγαλύτερος αυτός, ιπτάμενος Σμηναγός με φόρμα πιλότου F-16. Το ίδιο ήρεμος, το ίδιο απόκοσμος. Με βλέμμα βαθύ και κάπως απλανές συνεχίζει "αν και γερόλυκος, το Mirage F-1C είναι εργαλείο στα χέρια των Ελλήνων Ικάρων. Μα βέβαια, ότι και να πετάμε εμείς, το πετάμε με την καρδιά μας και του βγάζουμε το λάδι. Αν και, ομολογώ, το F-16 μου δεν το αλλάζω με τίποτε. Κάνει ότι θέλεις. Κινητήρας απίστευτος, ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου πτήσης, τραβάει 9G ελιγμών στο χαλαρό, φοράει ότι πύραυλο υπάρχει, ότι βόμβα υπάρχει, βομβαρδίζει ακόμη και τη νύχτα – δεν είναι αεροπλάνο, είναι ελβετικός σουγιάς! Που πάει όπου του πεις, όποτε του πεις, και κόβει πολύ κοφτερά ότι του πεις!"

– "ΟΚ ρε Κώστα, χαλάρωσε", του γυρίζει χαμογελώντας ο πρώτος. "Το πάν, κύριέ μου, είναι οι άνθρωποι. Ακούστε με, ξέρω. Εκεί ψηλά η ψυχή όλων μας στην Πολεμική Αεροπορία λέει 'ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ'. Όλων μας. Μα τώρα πρέπει να φύγω, έχω υπηρεσία – και πρέπει με το Mirage F-1C μου να φύγουμε για readiness στη Σκύρο. Να είστε καλά, καλημέρα σας".

– "Πάμε μαζί, Νίκο", απαντά κι ο δεύτερος, "έχω κι εγώ εκπαιδευτική πτήση με διθέσιο, έχω να στρώσω σε λίγο ένα ξιπασμένο πιτσιρικά Ανθυποσμηναγό, φρέσκο απ' τη Σχολή. Βλέπετε, κυρίαρχοι των αιθέρων δε σημαίνει κι άμυαλοι. Θέλει πειθαρχία να πετάς αυτές τις μηχανές. Γεια σας παιδιά, κυρία, κύριε.".

Και ξεκινάνε να φύγουν, δίπλα – δίπλα, δύο παλληκάρια Ίκαροι, ήρεμοι, γελαστοί, περήφανοι.

– "Μια στιγμή – πώς σας λένε παιδιά;", ρώτησα, απορώντας… γιατί, αν και γνωρίζω αρκετά περί αεροπορίας, μου φαίνεται απίθανο να έχουμε ακόμη (αποσυρμένα) Mirage F-1C να πετάνε. Πολλώ δε μάλλον να κάνουν βάρδιες readiness (ετοιμότητας-αναχαίτισης) στη Σκύρο και στα άλλα αεροδρόμια των νησιών μας; Κοντοστέκονται, κοιτιούνται.

– "Υποσμηναγός (Ι) Νίκος Σιαλμάς", μου απαντά ο πρώτος.

– "Σμηναγός (Ι) Κώστας Ηλιάκης" απαντά ο δεύτερος. "Καλή σας ημέρα παιδιά, κύριε, κυρία".

Έμεινα άγαλμα. Κοκαλωμένος. Αυτοί χάνονται μαζί πίσω από το αεροπλάνο.

Σαν κοίταξα μετά, πίσω από το Mirage δεν είδα κανένα. Άφαντοι – δύο φαντάσματα. Σα να μην είχαν έρθει… Κι από πάνω μας, εκεί λίγο πριν αρχίσει το πρόγραμμα της πτητικής επίδειξης, έτσι για πλάκα, δύο Mirage 2000 κάνουν μία προσέγγιση με μετάκαυση – βροντά και σειέται ο κόσμος από τους δύο κινητήρες σε πλήρη λειτουργία, τα παιδιά κλείνουν τα αυτιά τους, κι εγώ σηκώνω τη μηχανή και τραβάω, τραβάω, τραβάω… Το μεσημέρι, έχοντας παρακολουθήσει μία απίστευτη εναέρια επίδειξη και παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής, ακούγαμε στο ράδιο πως η χώρα είχε ακόμη ακυβερνησία, με το πρώην Πρωθυπουργό να παραμένει…

Υ.Γ.1. Ο Υποσμηναγός (Ι) Νίκος Σιαλμάς έπεσε "τοις κείνων ρήμασι…" στις 18 Ιουνίου 1992, στις 09:17 το πρωί, σε κλειστή αερομαχία αναχαίτισης μεταξύ του 2ης γενιάς Mirage F-1C του και ενός τουρκικού 3ης γενιάς F-16C. Στη διάρκειά της, το νεώτερης γενιάς τουρκικό αεροσκάφος, με δυνατότερο κινητήρα

και καλύτερες δυνατότητες στροφής, κατάφερε να βρεθεί πίσω από το Mirage, έτσι έφερε το ελληνικό εντός των παραμέτρων βολής του. Όμως ο Νίκος δε μάσησε, δεν τα παράτησε – αν και σε συνθήκες έντονων ελιγμών, έκανε βύθιση και προσπάθησε να πετάξει οριακά χαμηλά, λίγα μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Είναι μία από τις λίγες κι επικίνδυνες μανούβρες που ένα Mirage F-1C μπορεί να υπερτερήσει ενός F-16, αν το πετά άξιος πιλότος. Έλπιζε να κιοτέψει ο Τούρκος χειριστής, να μην ακολουθήσει τόσο χαμηλά, να απομακρυνθεί, κι ο ίδιος να στρέψει και να βρεθεί πίσω από τον εισβολέα. Ναι, ο Τούρκος κιότεψε, ο Νίκος όμως έπεσε σε απώλεια στήριξης, δεν μπόρεσε να ανυψωθεί, και βυθίστηκε – καρφώθηκε στα νερά του Αιγαίου μας. Δε βρέθηκε ποτέ, κι είναι από τότε στην αγκαλιά της θάλασσάς μας, δεμένος ακόμη στο κάθισμά του, ένα με το όμορφο αεροπλάνο του.

Υ.Γ.2. Ο Σμηναγός (Ι) Κώστας Ηλιάκης σκοτώθηκε "τοις κείνων ρήμασι…" το μεσημέρι, 12:47, στις 23 Μαΐου 2006, έπειτα από θερμό επεισόδιο μεταξύ ζεύγους οπλισμένων Ελληνικών F-16, ενός ζεύγους οπλισμένων Τουρκικών F-16 και ενός οπλισμένου Τουρκικού αναγνωριστικού F-4, κοντά στην Κάρπαθο. Η επίσημη εκδοχή είναι "σύγκρουση στον αέρα με Τουρκικό F-16". Κατά την ίδια, επίσημη εκδοχή, το 2ο Ελληνικό F-16 υπακούοντας στις εντολές του Ελέγχου Εδάφους και στους κανόνες εμπλοκής, δεν έβαλε κατά των υπόλοιπων τουρκικών αν και είχε το πλεονέκτημα και ήταν οπλισμένο. Εκφράστηκαν όμως υποψίες για άνανδρη κατάρριψη του αεροσκάφους του Ηλιάκη (που καλούσε το F-4 να φύγει) από τον πιλότο του ενός Τουρκικού F-16 και κατόπι κατάρριψης του Τουρκικού F-16 από το 2ο Ελληνικό F-16. Συντελούν πολλά ώστε η εκδοχή αυτή να μοιάζει ως η πραγματική.

Λεπτομέρεια: Ο Τούρκος χειριστής του F-16 που κατέπεσε/καταρρίφθηκε, Υποσμηναγός (Ι) Halil Ibrahim Ozdemir, αρνήθηκε κάθε βοήθεια από δύο διασώστες και τον κυβερνήτη πλωτού του Λ.Σ. που επιβιβάστηκαν στο πλοίο που τον συνέλλεξε για να παράσχουν τις πρώτες βοήθειες. Επιχείρησε δε να στρέψει εναντίον τους το ατομικό του περίστροφο (ένα H&K P9) αλλά αφοπλίστηκε αμέσως. Τελικά παραλήφθηκε από τουρκικό πλήρωμα Έρευνας και Διάσωσης.

Αλητεία: Η Τουρκία ζητά επίσημα… αποζημίωση για το χαμό του F-16 της!

Υ.Γ.3. Στις 26 Οκτωβρίου 2011, μετά από έντονες διαβουλεύσεις, η ΕΕ και η Ελλάδα, διά στόματος και υπογραφής των Πρωθυπουργού Γ. Α. Παπανδρέου και Υπουργού Οικονομικών Ε. Βενιζέλου, συμφώνησαν σε έναρξη διαπραγματεύσεων για 'κούρεμα' έως 50% του Ελληνικού χρέους και νέο πακέτο λιτότητας. Στις 3 Νοεμβρίου 2011, ο Πρωθυπουργός ("επί ποίων ρήμασι;") εξήγγειλε δημοψήφισμα για την αποδοχή της εν λόγω συμφωνίας από τον Ελλ. Λαό, δημιουργώντας πρωτοφανή κρίση αξιοπιστίας της χώρας, καθυστερώντας την εκταμίευση της 6ης δόσης βοήθειας, απειλώντας τη χώρα με έξοδο από την Ευρωζώνη, έξοδο από την Ε.Ε. και χρεωκοπία, βυθίζοντας (!) παράλληλα τις αγορές σε όλο τον κόσμο. Υπό το βάρος των παραπάνω, ο Πρωθυπουργός συμφώνησε να προχωρήσει σε νέα κυβέρνηση συνεργασίας αφού πρώτα έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης το βράδυ της Παρασκευής, 4 Νοεμβρίου 2011. Ενδιάμεσα, οι Ελληνικές Ε.Δ. κατηγορήθηκαν από τον Πρωθυπουργό (σύμφωνα με τη Γαλλική Αποστολή) ώς έτοιμες για πραξικόπημα, ενώ ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας αποστράτευσε το σύνολο της ηγεσίας του στρατεύματος με έκτακτες κρίσεις.

Υ.Γ.5. Το πρωί της 6ης Νοεμβρίου 2011. ημέρα της επίδειξης, η χώρα ήταν ακόμη σε ακυβερνησία, με τον Πρωθυπουργό να "παραμένει φεύγοντας" και τη χώρα να ζει άλλες πέντε ημέρες διεθνούς εξευτελισμού μέχρι την έλευση Πρωθυπουργού κοινής αποδοχής.

Υ.Γ.4. Τη στιγμή που γράφω τα παραπάνω (14 Νοεμβρίου 2011) η 6η δόση είναι ακόμη στον αέρα, η υπηρεσιακή (μεταβατική) κυβέρνηση έχει 48(!) υπουργούς (4 εκ των οποίων στο Εθνικής Αμύνης), ο φόβος για τη χρεωκοπία αλλά και τα επώδυνα νέα μέτρα μετά δύο χρόνια… Σωτηρίας από την προηγούμενη

Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ μας έχουν όλους κυριολεκτικά τρομάξει. Η Αντιπολίτευση συγκυβερνά… μεταβατικά, και μικροκομματίζει. Ο πρώην Πρωθυπουργός θεωρεί το δημοψήφισμα μέγιστη κίνηση. Ο Θ. Πάγκαλος, Υπουργός Εξωτερικών των Ιμίων, αυτός που (όπως υποστηρίζεται από πολλούς) είπε τότε για τη Σημαία "πείτε ότι την πήρε ο άνεμος", αυτός που χαρακτήρισε πιλότους και στρατιωτικούς "αντιπαραγωγικούς" (ΝΕΤ, 31 Οκτωβρίου 2010), παραμένει Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.

Κι όμως, την ίδια στιγμή, οι Αετοί Ίκαροι μας πετάνε συνέχεια κι άφοβα πάνω από την Ελλάδα και το Αιγαίο μας "τοις κοίνων ρήμασι". Ελπίζω μόνο, αν και θα τους φαινόμαστε πολύ μικροί από τόσο ψηλά, να μη μας βλέπουν (όλους) σα ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ.

 

(Στην φωτογραφία στην σελίδα των ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ο Υποσμηναγός  Νίκος Σιαλμάς, Στην Φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο στην παρούσα σελίδα, ο Σμηναγός  Κώστας Ηλιάκης)

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News