Emancipate yourselves from mental slaver, None but ourselves can free our minds, τραγουδώ σχεδόν στριγκλίζοντας 8:00 το πρωί ανεβασμένος στην κούνια που κρέμεται έξω από τον «σπίτι» μου στο bar. Ο Βέλγος βγαίνει από το δικό του, αφού τον ξύπνησα στριγκλίζοντας Bob Marley και με κοιτά, κάνει το σταυρό του, και με μουντζώνει.

Έχει αποδειχθεί κάλος μαθητής στα τρία χρόνια που δουλεύουμε μαζί και έχει μάθει να μουντζώνει σαν Έλληνας. Όσοι έχουν προσπαθήσει να δείξουν σε ξένο να μουντζώνει, καταλαβαίνουν, ότι η κίνησή τους είναι αδέξια και χωρίς την παραγωγή του ήχου των χεριών που χτυπούν και απαιτεί η κίνηση, αλλά και του πνιχτού ήχου που παράγει η μύτη κατά την εκπνοή.

Είναι 31 Δεκεμβρίου του 2005 και έχουμε κλείσει ένα χρόνο και κάτι ως ιδιοκτήτες ενός φρενοκομείου. Παραμονές πρωτοχρονιάς και εγώ παίρνω ένα τηγάνι με μια ξύλινη κουτάλα και ο Βέλγος μια σφυρίχτρα με τον μπαγλαμά και εισβάλουμε στο δωμάτιο της Εσθονής ηρωίνης μου. Παράγουμε επίτηδες παράταιρους και ενοχλητικούς ήχους για λίγο και μετά εγώ αρχίζω να τραγουδώ: Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά/ ψηλή μου δεντρολιβανιά/ κι αρχή καλός μας χρόνος/ εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος.

Η καλή μου Κάντρι ανοίγει τα πράσινα ματάκια της, και με κοιτά με ένα βλέμμα πλήρους απογοήτευσης, για το μέλλον της και τα πτυχία που με τόσο κόπο πήρε. Ένα βλέμμα που έλεγε: Πουτάνα μάνα δεν με έκανες κομμώτρια καλύτερα, με έκανες βιολόγο για να βρεθώ εδώ με δύο ψυχοπαθείς. Ο Βέλγος γελά, εγώ τραγουδάω και η Κάντρι σκεπάζεται με ένα μαξιλάρι και κάνει ότι κλαίει, ψελλίζει κάτι για χελώνες και βραδινή βάρδια και εγώ της λέω ότι θα κάνω σούπα όλες τις χελώνες για να μην την ενοχλούν και επιτείνω την απογοήτευσή της.

Φεύγουμε γελώντας και κατεβαίνουμε στο μπαρ για τις ετοιμασίες του βραδινού πάρτυ της Πρωτοχρονιάς. Εγώ θα ντυθώ πεταλούδα και θα κρεμαστώ από τις έντεκα από ένα φοίνικα της εισόδου, κρατώντας την κιθάρα και μοιράζοντας τσαμπιά με δώδεκα ρώγες στους εισερχόμενους πελάτες, ώστε να τα φάνε κατά την αλλαγή του χρόνου – μια για κάθε μήνα του. Αυτές οι ρώγες είναι μια αηδία και το έθιμο είναι μάλλον ισπανικό, αφού η Ισημερινή Γουινέα ήταν ισπανική αποικία μέχρι το 1968. Παράλληλα θα κραυγάζω ότι πιο περίεργο ήχο μπορώ, ώστε να εξωθώ και τους πιθήκους να κραυγάζουν τους ήχους τους και να δημιουργήσουμε μια αίσθηση σε επιστήμονες του ΒΒΡΡ και επισκέπτες ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Έτσι ελπίζαμε ότι θα τους κάνουμε να νιώσουν πρωτόγονοι και να δράσουν όσο πιο ελευθέρα αισθάνονταν, αφού οι όποιες κοινωνικές συμβάσεις θα είχαν προφανώς καταγγελθεί, από τους έχοντες το μονοπώλιο του νομίμου δικαιώματος της καταγγελίας, δηλαδή εμάς. Ο Βέλγος θα ήταν στο σερβίρισμα και η ξανθούλα Εσθονή θα γέλαγε βλέποντας τα καραγκιοζιλίκια μας, βάζοντας το χέρι στο στόμα και κουνώντας το κεφάλι μη πιστεύοντας αυτά που βλέπει. Η Μαρία είχε επιστρατευτεί για να βοηθήσει και ο Σιμώνας για να πιεί.  

Οι στολές είχαν αγοραστεί από μήνες, όταν ο Βέλγος πήγε στο Μαλάμπο για να δώσει κάτι υπόλοιπα στο στέλεχος του Obiang, που μεσολάβησε να γίνουμε «πούστηδες με ξένο κώλο», δηλαδή ιδιοκτήτες beach bar σε μη δημοκρατική Αφρικανική χώρα, ενισχύοντας οικονομικά τα υψηλόβαθμα στελέχη του καθεστώτος, εις βάρους του λαού. Επειδή είχαμε την υποψία ότι το στέλεχος (ή Tweedledum κατά την επιτυχή απόδοση προσωνυμίου από τον Βέλγο) θα συνέχιζε να ζητά χρήματα, για την εξυπηρέτηση, είπαμε να τον καλέσουμε με τη γυναίκα του στο πάρτυ, ώστε να δει από κοντά τα αποτελέσματα της επιλογής του, να δώσει σε μας την άδεια και όχι σε άλλον που του τη ζητούσε.

Αυτός ήταν και ένας απ’ τους λόγους που το πρωτοχρονιάτικο πάρτυ για την υποδοχή του 2006, θα ήταν μια περιήγηση στο μυαλό του Albert Hoffman, την στιγμή που ξεκίναγε για το σπίτι του καβάλα στο ποδήλατο, εκείνο το μοιραίο για χιλιάδες εγκεφάλους μεσημέρι της 16ης του Νοέμβρη του 1938. Θέλαμε να δείξουμε στον Tweedledum, ότι σε λίγο καιρό το να μιλάς με τους πίθηκους και με εμάς δεν θα είχε καμία διαφορά.

Εδώ θα πρέπει να συζητήσω τη συνέχεια με το Βέλγο, γιατί διαφωνεί με αυτό που εγώ νομίζω ως συνέχεια της βραδιάς. Έχουν περάσει σχεδόν 5 χρόνια από τότε και είναι γεγονός ότι δε θυμάμαι πως ακριβώς έγιναν τα πράγματα, συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι ήμουν μια ώρα ντυμένος πεταλούδα και κρεμασμένος βγάζοντας κραυγές πιθήκου με σκοπό την άσκηση ψυχολογικής βίας στους πελάτες. Η κατάστασή μου χειροτέρεψε όταν κατέβηκα και άρχισα να δουλεύω σερβίροντας και πίνοντας. Το γεγονός όμως που σίγουρα έπαιξε καταλυτικό ρόλο, στο να ξωκείλουμε εκείνο το βράδυ, ήταν η συνειδητή μας προσπάθεια να πείσουμε τον Tweedledum ότι δεν πάμε καλά, κάτι που όντως πετύχαμε. Σου υπόσχομαι σεβαστέ μου αναγνώστη που έφτασες ως εδώ, ότι θα σου γράψω τη συνέχεια σύντομα και αφού συμβουλευτώ και τους υπόλοιπους που έχουν απομείνει από εκείνη τη βραδιά στο νησί.

(Αγαπητό protagon.gr σου γράφω σε συνέχεια της μετά φόβου Θεού αποκάλυψή μας της περασμένης εβδομάδας)

ΥΓ  :Επελέξαμε το πρωτοχρονιάτικο πάρτυ του 2006 γιατί ήξταην η βραδυά που ο Ντέϊβιντ Λίντς έφτασε να μοιάζει πεζός σαπουνοπερολόγος. Μια βραδυά σκηνοθετημένη απο Μπονιουέλ και Νταλί. Ο Σουρεαλισμός στην Αφρικανική ζούγκλα. Σας ευχαριστούμεκαι δακρύζουμε. 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News