Εάν συνεχιστεί έως τότε, την 10η Ιουνίου του 2026, η σύρραξη μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας θα έχει διαρκέσει περισσότερο από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό παρατηρεί ο αναπληρωτής διευθυντής του Economist Εντουαρντ Καρ, θυμίζοντας πως και ο πρώτος μεγάλος πόλεμος που αιματοκύλισε την ανθρωπότητα κατά την 20ο αιώνα υποτίθετο πως θα τερματιζόταν μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Οπως συνέβη και στην Ουκρανία, η σύγκρουση κάποια στιγμή αποτελματώθηκε και οι ανώτατες διοικήσεις το μόνο που κατάφεραν ήταν να θυσιάσουν εκατομμύρια ζωές σε άσκοπες μάχες. Ωστόσο τον Αύγουστο του 1918 οι συμμαχικές δυνάμεις άρχισαν να εφαρμόζουν νέες τακτικές για να σπάσουν τις γερμανικές γραμμές. Αντιθέτως σήμερα στην Ουκρανία το Κίεβο δεν είναι διατεθειμένο να παραδοθεί και η Ρωσία δεν ξέρει πώς να κερδίσει τον πόλεμο.

Οπως σχολιάζει ο βρετανός δημοσιογράφος, «ακόμη και σε μια δικτατορία, ένας ηγέτης δίχως σχέδιο νίκης συσσωρεύει προβλήματα. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να γίνει ένας απολογισμός. Οσο ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν σπαταλά άσκοπα ρωσικές ζωές σήμερα, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η κρίση που θα αντιμετωπίσει στο μέλλον».

Το πρόβλημα του Πούτιν πηγάζει από το γεγονός πως μετά από περίπου τέσσερα χρόνια πολέμου δεν μπόρεσε να νικήσει την Ουκρανία στο πεδίο. Η ρωσική επίθεση φέτος το καλοκαίρι -η τρίτη και η πιο φιλόδοξη- είχε παταγώδη αποτυχία. Η τακτική της Ρωσίας είναι να στέλνει μικρές ομάδες ανδρών στη λεγόμενη ζώνη του θανάτου. Ωστόσο, αν κάποιοι καταφέρουν να καταλάβουν μια θέση, οι υπόλοιποι δεν μπορούν να επωφεληθούν από την πρόοδό τους , καθώς με το που συγκεντρώνονται, εξοντώνονται σχεδόν αμέσως από τους Ουκρανούς.

Και αυτήν την τρομερή ιστορία που είναι γεμάτη θάνατο και αίμα την επιβεβαιώνουν οι αριθμοί: Κατά το τρέχον έτος, έως τα μέσα του προηγούμενου μήνα, οι ρωσικές απώλειες αυξήθηκαν κατά σχεδόν 60%. Η Ρωσία έχει χάσει 984.000 με 1.438.000 άνδρες, εκ των οποίων από 190.000 έως 480.000 είναι νεκροί και οι υπόλοιποι τραυματίες. Τα στοιχεία που επικαλείται ο Economist δείχνουν ότι για κάθε έναν νεκρό Ουκρανό αντιστοιχούν πέντε Ρώσοι…

Παρά τον τεράστιο φόρο αίματος, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού οι δυνάμεις της Μόσχας δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ούτε μια μεγάλη πόλη. Και για να κατακτήσουν ολόκληρες τις τέσσερις περιφέρειες που η Μόσχα ισχυρίζεται ότι της ανήκουν θα απαιτούνταν ακόμη πέντε χρόνια. Εάν οι σφαγές συνεχιστούν με τον ρυθμό του 2025, οι συνολικές ρωσικές απώλειες θα μπορούσαν να αγγίξουν τα τέσσερα εκατομμύρια.

Αυτή η στασιμότητα εξηγεί γιατί η Μόσχα βάλλει συνεχώς κατά ουκρανικών πόλεων και υποδομών, ευελπιστώντας να καταρρακώσει, έτσι, το ηθικό των Ουκρανών και να καταστήσει τμήματα της χώρας ακατοίκητα. Η Ρωσία έχει ήδη αρχίσει να μιλάει για τον καταστροφικό χειμώνα που επίκειται. Ωστόσο, όπως σημειώνει ο Economist, αν και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποτιμώνται τα δεινά του ουκρανικού λαού, αποτελεί γεγονός πως οι επιθέσεις κατά αμάχων σπάνια προκαλούν την κατάρρευση μιας χώρας. Οι Ουκρανοί γνωρίζουν ήδη ότι η Μόσχα είναι ανελέητη και κάθε πύραυλος που πλήττει κάποιον μη στρατιωτικό στόχο, θυμίζει στους ανθρώπους ανά την Ουκρανία πόσα έχουν να χάσουν σε περίπτωση επικράτησης των ρωσικών δυνάμεων στη χώρα.

Αντιθέτως, τα ισχυρά πλήγματα των Ουκρανών βαθιά εντός της Ρωσίας θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αντιστροφή μέρους της κοινής γνώμης στη χώρα. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις υπέρ του πολέμου τάσσεται το 70% των Ρώσων, όμως ενδέχεται μόνον ένας στους πέντε από αυτούς τους ανθρώπους να υποστηρίζει αναφανδόν τις βλέψεις του ρώσου προέδρου, με τους υπόλοιπους απλώς να εθελοτυφλούν. Αλλά πλήττοντας πετρελαϊκές υποδομές και αεροδρόμια, την ώρα που η οικονομία επιβραδύνεται και οι προϋπολογισμοί σφίγγουν, η Ουκρανία θα μπορούσε να αναγκάσει τους Ρώσους να κοιτάξουν την πραγματικότητα κατάματα.

Κατά τη διάρκεια του έτους ο Βλαντίμιρ Πούτιν έτρεφε ελπίδες ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα έγερνε, εμμέσως, την πλάστιγγα υπέρ του. Τερματίζοντας τη ζωτικής σημασίας αμερικανική υποστήριξη – ιδίως όσον αφορά τη συλλογή πληροφοριών και την αεράμυνα – ο αμερικανός πρόεδρος θα μπορούσε όντως να επιβάλει μια κακή ειρήνη στην Ουκρανία, όπως, άλλωστε αποπειράθηκε για λίγο να κάνει, αφού ανέλαβε τα καθήκοντά του τον περασμένο Ιανουάριο.

Σήμερα, όμως, τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Ο Ντόναλντ Τραμπ σίγουρα δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι αλλά τουλάχιστον δεν τον τραμπουκίζει, όπως τον περασμένο Φεβρουάριο στον Λευκό Οίκο. Και, πλέον, τις δαπάνες της Ουκρανίας τις καλύπτει η Ευρώπη, εξουδετερώνοντας, έτσι, το κύριο επιχείρημα του κινήματος MAGA όσον αφορά τον πόλεμο, ότι, δηλαδή, οι Ουκρανοί και οι Ευρωπαίοι εκμεταλλεύονταν τις ΗΠΑ. Και ο αμερικανός πρόεδρος φαίνεται να έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το να ρίξει την Ουκρανία στα χέρια της Ρωσίας αναπόφευκτα θα βάλει τέλος στο όνειρό του να τιμηθεί με ένα Νομπέλ Ειρήνης.

Στην παρούσα φάση ο ρώσος πρόεδρος μπορεί να ελπίζει ότι η αποφασιστικότητα των Ευρωπαίων να συνεχίσουν να υποστηρίζουν την Ουκρανία κάποια στιγμή θα καταρρεύσει. Τα χρήματα που χρειάζεται το Κίεβο για να συνεχίσει να πολεμά θα εξαντληθούν τον Φεβρουάριο. Επιπλέον υπάρχει ο κίνδυνος να ανέλθουν στην εξουσία λαϊκιστικές κυβερνήσεις λιγότερο εχθρικές απέναντι στο Κρεμλίνο ενώ μια διαιρεμένη διχασμένη και δυσλειτουργική Ευρώπη θα δυσκολευτεί να προσφέρει στην Ουκρανία την υποστήριξη που θα χρειαστεί, ώστε να σταθεί ξανά στα πόδια της, όποτε τερματιστούν οι μάχες.

Αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο με την εγκατάλειψη της Ουκρανίας στη δίνη του πολέμου. Οπως εξηγεί ο Εντουαρντ Καρ το επιχείρημα ότι η Ουκρανία είναι ζωτικής σημασίας για την ευρωπαϊκή ασφάλεια είναι ακλόνητο. Εάν έπεφτε το Κίεβο, ο Πούτιν θα έθετε υπό τον έλεγχό του τον μεγαλύτερο στρατό της Ευρώπης καθώς και μια ανθηρή όσο και τρομερή βιομηχανία όπλων. Για αυτό οι Ευρωπαίοι εργάζονται ήδη για τη δημιουργία ενός αξιόπιστου πολυετούς μηχανισμού χρηματοδότησης που δεν θα περιορίζεται στην κατάσχεση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων. Εάν ευοδωθούν τα ευρωπαϊκά σχέδια, ο Πούτιν θα διαπιστώσει ότι η οικονομία της Ουκρανίας θα μπορούσε να ξεπεράσει τη ρωσική οικονομία.

Κάποιοι πιστεύουν ότι ο Ρώσος πρόεδρος πρέπει να θεωρεί ότι ο χρόνος είναι με το μέρος του, αλλιώς θα είχε ήδη ζητήσει ειρήνη. «Ωστόσο το δίδαγμα του Βιετνάμ, του Αφγανιστάν και του Ιράκ είναι ότι οι ηγέτες επιμένουν με την ελπίδα ότι κάτι -οτιδήποτε- θα προκύψει», γράφει ο αναπληρωτής διευθυντής του Economist.

Οπότε το πιθανότερο είναι πως ο Πούτιν θα συνεχίσει να πολεμά το 2026, αναμένοντας από τους στρατηγούς του να βρουν έναν νέο τρόπο διεξαγωγής πολέμου, την Ουκρανία να ξεμείνει από άνδρες, την κυβέρνηση του Ζελένσκι να καταρρεύσει και τον Τραμπ ή την Ευρώπη να χάσουν την υπομονή τους.

Εάν, όμως δεν συμβεί τίποτα από όλα αυτά, ο Πούτιν θα κληθεί να κάνει έναν τρομερό απολογισμό, καθώς η Μόσχα καταρχάς ώθησε τη Φινλανδία και τη Σουηδία να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ ενώ έχει υποθηκεύσει την οικονομία της και υποταχθεί στην Κίνα, θυσιάζοντας, συγχρόνως, μια γενιά νέων ανδρών.

Οσον αφορά το γιατί, «τη στιγμή που αυτό το ερώτημα θα σχηματιστεί στα χείλη των Ρώσων, ο κόσμος θα αντιμετωπίσει έναν νέο κίνδυνο. Ο Πούτιν θα μπορούσε να αποδεχτεί την ήττα στο εξωτερικό και να επιβάλει τον τρόμο στο εσωτερικό ή θα μπορούσε να προβεί σε περαιτέρω κλιμάκωση», σημειώνει ο Εντουαρντ Καρ.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News